رمان سایه ی من (جلد دوم)

تو یه راه تاریک بودم... اولش همه‌جا واسم ناشناخته بود تا این‌که تکیه‌ی نزدیک خونه رو تشخیص دادم...
رنگ و حال آسمون نشون می‌داد که دم‌دمای صبحه، می‌تونستم صدای اذان و از بلندگوی مسجد آزادکلا بشنوم.
هیچ فکری نداشتم که چرا تو خیابون حتی یه چراغم روشن نیست و کسی واسه نماز نمی‌ره مسجد، تنها چیزی که می‌فهمیدم این بود که نباید بیشتر از این توی خیابون بمونم و رفتم سمت در خونه. قبل‌از این‌که من بتونم کلیدمو از توی جیبم در بیارم در خونه خودش برام باز شد!
تعجب نکردم و رفتم داخل حیاط و در و پشت سرم بستم. حیاط خونه‌ی پدربزرگم همون‌جوری بود که اولین‌بار دیده بودمش. مثل قبل، با این تفاوت که انگار هیچ زندگی درش جریان نداشت. هیچ صدایی شنیده نمی‌شد... نه صدای پرنده‌ها که تا قبل از اون همیشه و تو هر ساعتی آواز می‌خوندن، نه صدای فواره‌ای که تازه براش درست کرده بودیم، نه حتی صدای سگ و شغالایی که دم دمای صبح شروع می‌کردن به سر و صدا!
ترسیده بودم! قلبم تندتند می‌زد و همش از خودم می‌پرسیدم پس بابا کجاست؟ مهرداد و مینا کجان؟ته دلم خیلی نگرانشون بودم، همش حس می‌کردم اتفاق بدی براشون افتاده...
درست همین لحظه که افکار منفی توی سرم می‌چرخیدن، صدایی رو از توی خونه تشخیص دادم. انگار یکی داشت ظرفا رو جابه‌جا می‌کرد و توی خونه راه می‌رفت. با وجود دلهره‌ای که داشتم رفتم جلو. همش خدا‌خدا می‌کردم که مینا و بقیه توی خونه باشن.
از پله‌ها رفتم بالا و روی سکو ایستادم. از جایی‌که من ایستاده بودم و از پشت شیشه‌های رنگی پنجره چیزی تشخیص داده نمی‌شد؛ اما حالا صدای‌های دیگه‌ایم از تو اتاق شنیده می‌شد. صداهایی مثل جمع کردن رختخواب و جارو کشیدن...
یه دفعه با فکر این‌که مینا توی اتاق باشه ته دلم گرم شد و رفتم جلوتر و دستگیره‌ی در اتاق و کشیدم پایین؛ اما بلافاصله با ورود من سروصداها هم به طور هم زمان قطع شدن و تا به خودم اومدم دیدم تک‌وتنها ایستادم توی اتاق. همه‌چی مثل قبلش بود. مثل روزی که از اون‌جا رفته بودیم. حتی کنترل هم هنوز همون‌جایی بود که دفعه‌ی آخر گذاشته بودمش.
با دیدن اون صحنه ترسم چندین برابر شد و خواستم فوراً از اتاق برم بیرون که با بسته شدن در اتاق از جا پریدم.
در تاق با یک نیرویی که اصلاً نمی‌دونستم منبعش از کجاست بسته و قفل شد و من با وحشت رفتم سمتش و سعی کردم بازش کنم؛ اما نمی‌شد... درست همون موقع بود که سنگینی حضوری رو پشت سرم حس کردم و تو یه لحظه با یه قدرت عجیب پرت شدم روی زمین!
واسه یه لحظه اون‌قدر گیج بودم که هیچی نفهمیدم؛ اما بعد سایه‌ی تاریکی رو دیدم که داشت میومد سمتم. اون سایه جسم نداشت انگار فقط و فقط یه سایه بود؛ اما داشت بهم نزدیک می‌شد و من حس کردم که دستاش دور گردنم محکم شد و فشار داد. قشنگ می‌تونستم فشار دستاش و روی گردنم حس کنم. هنوزم جسمیتی وجود نداشت، هیچ صورتی در کار نبود که ببینمش، بااین‌حال گردنمو گرفته بود و بی رحمانه فشار می‌داد .حس می‌کردم دارم خفه می‌شم بدنم تکون می‌خورد و شونه‌هام داشت می‌لرزید، انگار یه نفر اونا رو گرفته بود و تکونشون می‌داد!
میلاد!
با شنیدن اون صدای آشنا بی‌اختیار دست از تقلا برداشتم. فشار دست هنوز واضح بود؛ اما حس حضور و نزدیکی مینا باعث شد دیگه تکون نخورم و بعد تو یک لحظه همه‌چیز از بین رفت. هم فشار اون دست، هم تصویر خونه‌ی پدربزرگم...
چند ثانیه‌ی بعد چشمامو باز کردم و صورت آشنایی رو نزدیک صورت خودم دیدم.
کسی که روم خم شده بود و صدام می‌کرد مینا بود. درحالی‌که من داشتم نفس‌نفس می‌زدم و عرق کرده بودم، دستشو روی پیشونیم می‌کشید تا آرومم کنه.
پس همش یه کابوس بود...خدایا پس این کابوسا کی می‌خواستن دست از سرم بردارن..؟
- بیا آب بخور!
فقط تا حدی که بتونم یکم آب بخورم سرمو بلند کردم و وقتی مینا لیوان و برد عقب دوباره سرمو انداختم روی بالش.
- ببخشید،تو رم بی‌خواب کردم...
- بخشیده می‌شی منتها وقتی مطمئن بشم خواب زن دیگه‌ایو نمی‌دیدی!
آروم خندیدم. مینا بهتر از هر کس دیگه‌ای از جزئیات خوابای من خبر داشت و خوب می‌فهمیدم که این‌جوری می‌خواد روحیم و عوض کنه.
- آره، الان که یکم بیشتر فکر می‌کنم می‌بینم یه زنم اون‌جا بود، خیلیم خوشگل بود! حتی هنوز یادمه که باهم...
- کوفت!
یه ضربه‌ی محکم خورد تو شونه‌ام و صورتم از درد جمع شد! مینا هیچ‌وقت تو زدن و شدت و قدرتش تعارف نمی‌کرد!
- تو که نذاشتی جملم و کامل کنم!
- به جاش دهنت و ببند!
مینا از حالتی که به طرفم خم شده بود جابه‌جا شد و صاف روی تخت خوابید. از نیم رخش می‌شد اخمش و دید.
حالا که حالم بهتر شده بود لبخندی زدم و این دفعه من از جام بلند شدم و دستامو گذاشتم تو طرف بالشش.
- می‌دونی که الان یه زاویه‌ی خوب واسه تلافی دارم!
- اوهوم... ولی گفتم که نذاشتی حرفمو کامل کنم و بگم اون دختر همیشه تو بودی و هستی!
- الان... گوشام باید مخملی بشه آره؟
- بستگی به خودت داره!
وقتی مینا اخماشو باز کرد و لبخند زد، با پشت دست پوست صورتش و کوتاه نوازش کردم و پرسیدم:
- خوابت که نمیاد؟
***
هشت ماه پیش!