رمان رس

رامونا نگاهش را که بالا آورد، سدنا رو به رویش نبود. صدایش را از پشت صندلی خودش شنید: هر تکه از گذشته‌ات، یک جایی در اون دنیای ساختگی، ( دستانش را روی چشمان رامونا گذاشت) از چشمان تو پنهانه.
ارکیده از جا پرید و دست هایش را بهم کوبید: پس اگه بتونیم حل کنیم برمی‌گردیم دنیای خودمون. دیگه به اینجا برنمی‌گردیم.
سدنا دستش را بالا برد: تند نرو شکلات کاکائوییِ من! هنوز قسمت جالبش رو نشنیدی.
و بعد با زهرخندی جهنمی ادامه داد: هرکدوم از شماها اگر به هر دلیلی، توی این دنیای موقت کشته بشه، هرگز به دنیای واقعی و حتی به برزخ هم دیگه بر نمی‌گرده. می‌میره و سند شش دونگ یکی از اون اتاق‌های خوشگل جهنمی به نامش می‌خوره.
همگی از ترس آب دهانشان را قورت دادند. ارکیده دوباره روی صندلی وا رفت. ساسان با خنده ی ترسیده‌ای گفت: چرا باید کشته بشیم آخه؟ مگه جنگه؟
سدنا بدون این که سرش بچرخد، او را نگاه کرد: اون مقتولی که گفتم باید پیداش کنین، قاتلش دنبال شماست تا بکشدتون. و نکته ی مهم‌تر اینه که وقتتون محدوده.
سدنا لبخند مرموزی زد. رامونا این برداشت را از لبخندش کرد که شما اگر بدانید با چه چیزی سر و کار دارید که از ترس همین‌جا تمام می‌کنید. مهرشاد پرسید: چه قدر وقت داریم؟
سدنا بشکنی زد و پوست سر رامونا گزگز کرد. کف سرش را خاراند. سدنا گفت: موهای رامونا زمان‌سنج شماست. هرزمان که کاملاً سفید بشه، وقت شما تموم می‌شه.
ساسان گفت: تا سفیدی موهاش یعنی تا وقتی پیر بشه؟
سدنا نیشخندی زد. مهرشاد با صدای ضعیفی گفت: نه ساسان. کمتر از اون مهلت داریم. خیلی خیلی کمتر.

از متن رمان رس - قلم آرزو مهاجر