رمان در ترجمه گم شدیم

فصل اول: گره سرنوشت
هواپیمای ایرباس A380، چون پرنده‌ای باشکوه از سرزمین شرقی، با نرمی بر باند فرودگاه فیومیچینو رم فرود آمد. انگار نه انگار که همین چند ساعت پیش، آسمان تهران را شکافته بود و حال بوی خوش پاستا و قهوه‌ی ایتالیایی، از لابه‌لای دریچه‌های تهویه به مشام می‌رسید؛ عطری که نویدبخش ماجراجویی‌های تازه و جدید را برای الوند داشت.
الوند، با کوله‌پشتی‌ای سنگین و چمدان با لبخندی که سعی داشت اضطراب نهانش را بپوشاند، از پله‌ها پایین آمد. چشم‌هایش، که تا همین چند لحظه پیش، شیشه‌های رنگی پنجره را جستجو می‌کردند، حالا با شتاب، در میان جمعیت رنگارنگ مسافران پیاده‌شده، به دنبال نشانه‌ای می‌گشت! طبق قول و قرار مجازی شب گذشته، قرار بود دختری با تابلویی کوچک در دست، در میان انبوه چهره‌های غریبه، چون فانوس دریایی بدرخشد.
باد ملایم پاییزی، عطر شکوفه‌های تازه شکفته‌ی نارنج را با خود می‌آورد و گونه‌هایش را نوازش می‌کرد. رم! شهری که تا همین دیروز، فقط در قاب عکس‌های تاریخی و روایت‌های دوستان ورزشکارش شنیده بود، حالا زیر پاهایش بود. دوست داشت هر چه سریعتر خیابان‌های سنگفرش، کوچه‌های باریک و پر پیچ و خم، و صدای دلنشین زبان ایتالیایی که انگار موسیقی متن زندگی بود را ببیند و حس کند. اما این زیبایی باستانی، نتوانسته بود تمام دلشوره‌ی او را از بین ببرد.
یک قدم، دو قدم، سه قدم… هر قدم در فرودگاه، صدایی بود که در گوشش می‌پیچید.
صدای چرخ چمدان‌ها، صدای اعلامیه‌های پرطنین به زبان عشق و قانون، صدای پچ‌پچ مسافران، و مهم‌تر از همه، صدای تیک‌تاک ساعت دلش؛ ساعتی که انگار با سرعت قطارهای تندرو ایتالیا می‌دوید و او را به سوی ناشناخته‌ای می‌کشاند.
ناگهان، در میان دریای صورت‌ها، چشمش به تابلویی خورد. کاغذی سفید، با خطی درشت و کمی نامنظم، که انگار با عجله نوشته شده بود. اما این عجله، چشمان او را به خود خیره کرد. زیر نام «الوند تاجی»، چیزی نوشته شده بود که باعث شد لبخند بزند، نه از آن لبخندهای اجباری اول ورود، بلکه لبخندی واقعی و از ته دل!
روی تابلو نوشته بود: «گوهر ناب ترجمه در ایتالیا!»
آن خط خرچنگ‌قورباغه‌ی پارسی روی کاغذ می‌رقصید و کنار آن، چهره‌ی خواب‌آلود دخترکی که روی صندلی نشسته بود؛ دختری که کلاه لبه‌دار سرخ رنگی بر فراز امواج نرم موهایش جا خوش کرده و همه‌ی اینها الوند را بی‌اختیار به سوی او کشاند.
زبان ایتالیایی را فقط در حد سلام و خداحافظ تقلیدی فیلم‌های ایتالیایی دهه‌ی شصت بلد بود؛ پس سلامی رساتر از اعتمادبه‌نفس واقعی‌اش سر داد؛ سلامی که دخترک را از چرت نیمه شیرین بامدادش بیرون کشید.
سر بلند کرد… و الوند در همان لحظه گرفتار اعجازی دیداری شد...
چشمانی که یکی آبی سرد دریاچه‌ای ساکت بود و دیگری سرخ سوزان انگار از دل لاوا. برای یک لحظه، ذهنش وا رفت؛ زیر لب گفت: «نکند دیوانه شدم؟»
برای اطمینان، انگشتانش را روی چشمان خود فشرد؛ چنانچه می‌خواست حقیقت را از پشت پلک‌ها بیرون بکشد. اما وقتی دوباره نگاه کرد، فهمید نه خواب می‌بیند و نه خیال‌های بی‌موقع سراغش آمده؛ در دل گفت احتمالا دخترک لنز دیگر چشمش را فراموش کرده که حال هر مردمک چشمش یک رنگ است.
بازخواست حیرت هنوز از گلویش بیرون نپریده بود که دخترک، دست کشیده و استخوانی‌اش را به سمت الوند جلو آورد و با پارسی دلنشین و نسبتا سلیس گفت:
- گرتا برونو هستم… مترجم و همراه این مدتی که اینجایید.
الوند نگاهش بین دست او و چهره‌اش رفت و آمد کرد. در هوای میانشان لحظه‌ای مکث افتاد؛ چون طنابی نازک میان دو غریبه‌ی تازه رسیده. بعد آرام دست او را فشرد و گفت:
- خوشبختم… منم الوند تا...
اما پیش از آنکه جمله‌اش به اتمام برسد، گرتا با خواب‌آلودگی بچه گربه‌ای که هنوز بیداری را جدی نگرفته دستش را بیرون کشید و همراه خمیازه‌ای بلند گفت:
- می‌دونم… بهتره راه بیفتیم. تا منم به خوابم برسم.
سپس راه افتاد و الوند با تعجب از بابت اینگونه رک بودن دخترک بعد از تکان دادن سرش، پشت سرش به راه افتاد، کلاه و ماسک مشکی رنگ روی صورتش، او را آزرده بود اما تنها کافی بود کمی دیگر تحمل کند.
ساعت دیجیتال درون فرودگاه دقیقا سه صبح را نشان می‌داد، الوند به شاستی مشکی رنگی که دخترک درب آن را باز نمود رسید و بعد از گذاشتن وسایلش، خودش نیز درون صندلی جا گرفت که کمی بعد از حرکت صدای دخترک به گوشش رسید:
- فردا رو استراحت کنین، بعدش برای قرارداد و کارای دیگه میام هتل که با هم بریم.
الوند سری تکان داد و گفت:
- شماره‌ت...
گرتا در حالی که اندکی سرعت ماشینش را کم می‌کرد، از داشبورد گوشی بیرون آورد و گفت:
- این گوشی توش خط هم داره... شماره‌ی من داخلش هست اگه مشکلی بود یا چیزی می‌خواستین بهم زنگ بزنین.
الوند با تشکر خودش را جلو کشید و بعد از گرفتن تلفن، دوباره به پشتی صندلی تکیه زد.