رمان بال های نور و تاج تاریکی

دردی شدید در سراسر بدنشان پیچید.
آرورا روی زانو افتاد.
«آه... این دیگه چیه؟»
آرتور دندان‌هایش را روی هم فشرد. او هرگز در برابر درد خم نشده بود، اما این درد متفاوت بود.
«به نظر می‌رسد پیشگویی از آنچه فکر می‌کردم، خطرناک‌تر است.»
لحظه‌ای بعد، نور نشانه‌ها خاموش شد.
آرتور آرام گفت:
«تا زمان ماه کامل، اگر بیش از چند کیلومتر از هم دور شویم، این درد بازمی‌گردد.»
آرورا با ناباوری به او خیره شد.
«یعنی... مجبوریم کنار هم بمانیم؟!»
«متأسفانه، بله.»
سکوتی طولانی میانشان حاکم شد.
سپس آرتور نفس عمیقی کشید و گفت:
«تو با من به قلمرو تاریکی می‌آیی.»
«چی؟! هرگز!»
«فکر می‌کنی قلمرو نور از حضور من استقبال می‌کند؟»
آرورا چیزی نگفت.
خب... حق با او بود.
چند ساعت بعد، برای اولین بار در تاریخ، یک فرشته از دروازه‌های جهنم عبور کرد.
قلمرو تاریکی برخلاف تصور آرورا، سرزمینی سوخته و ویران نبود. آسمانش به رنگ بنفش تیره بود و رودخانه‌هایی از نور آبی در میان کوه‌های سیاه جریان داشت.
آرورا آرام گفت:
«اینجا... زیباست.»
آرتور بدون اینکه به او نگاه کند، پاسخ داد:
«همه فکر می‌کنند تاریکی زشت است.»
«و همه فکر می‌کنند نور همیشه مهربان است.»
برای چند لحظه، هیچ‌کدام حرفی نزدند.
وقتی به قصر رسیدند، تمام خدمتکاران و فرماندهان از دیدن آرورا شوکه شدند.
یکی از آن‌ها با وحشت گفت:
«اعلیحضرت! چرا یک فرشته را به اینجا آورده‌اید؟!»
آرتور با همان صدای سرد همیشگی‌اش گفت:
«از امروز، هیچ‌کس حق ندارد به او آسیبی برساند. این دستور مستقیم من است.»
همه در سکوت سر خم کردند.
آرورا با تعجب به او نگاه کرد.
«لازم نبود این کار را بکنی.»
آرتور به سمت پله‌ها رفت و گفت:
«اشتباه برداشت نکن، فرشته. من فقط از دردسر متنفرم.»
اما درست زمانی که از او دور می‌شد، زیر لب آن‌قدر آرام گفت که فقط خودش بشنود:
«و نمی‌خواهم اتفاقی برایت بیفتد.»
آن شب، آرورا از پنجره‌ی اتاقش به آسمان بنفش قلمرو تاریکی خیره شد.
در همان لحظه، آرتور در بالکن اتاقش ایستاده بود و برای اولین بار در زندگی‌اش، به جای فکر کردن به جنگ...
به دختری فکر می‌کرد که قرار نبود هرگز وارد زندگی‌اش شود.
و در اعماق تاریکی، جایی که هیچ‌کس نمی‌توانست ببیند، دو جفت چشم ناشناس باز شدند.
گویی کسی از بازگشت پیشگویی باخبر شده بود.
و این، تنها آغاز دردسرهای آرتور و آرورا بود…
دو هفته از آمدن آرورا به قلمرو تاریکی گذشته بود.
برخلاف انتظارش، هیچ‌کس به او آسیبی نرسانده بود. البته دلیلش فقط یک نفر بود؛ آرتور.
شاهزاده‌ی تاریکی، با آن چهره‌ی جدی و نگاه سردش، به همه دستور داده بود که با آرورا مانند مهمان سلطنتی رفتار کنند.
اما خودش؟
خودش همچنان مثل همیشه مغرور و دست‌نیافتنی بود.
آن روز، آرورا در کتابخانه‌ی عظیم قصر مشغول خواندن کتابی درباره‌ی پیشگویی بود که صدایی آشنا از پشت سرش شنید:
«تو زیادی سؤال می‌پرسی، فرشته.»
آرورا لبخندی زد، بدون اینکه برگردد.
«و تو زیادی اخم می‌کنی، شیطان.»
آرتور که به ستون کنار پنجره تکیه داده بود، برای چند ثانیه سکوت کرد.
«من اخم نمی‌کنم.»
«می‌کنی.»
«نمی‌کنم.»
«حتی الان هم اخم کرده‌ای.»
برای اولین بار، یکی از خدمتکاران قصر نزدیک بود از تعجب بیهوش شود.