رمان بال های نور و تاج تاریکی به قلم سوگند سلیمی

هزار سال بود که آسمان و جهنم در سکوت با یکدیگر می‌جنگیدند.

هیچ انسانی از این جنگ خبر نداشت. آن‌ها زیر نور خورشید زندگی می‌کردند، بی‌آنکه بدانند هر ستاره‌ای که خاموش می‌شود، نشانه‌ی نبردی در سرزمین‌های پنهان است.

در بلندترین نقطه‌ی قلمرو فرشتگان، دختری با موهای طلایی و چشمانی به رنگ سپیده‌دم، روی لبه‌ی ایوانی مرمرین ایستاده بود. باد آرام بال‌های سفیدش را نوازش می‌کرد.

نامش آرورا بود.

او دختر فرمانروای فرشتگان و نگهبان آینده‌ی سرزمین نور بود. از کودکی به او آموخته بودند که شیاطین موجوداتی بی‌رحم‌اند؛ موجوداتی که قلب ندارند و تنها برای نابودی آفریده شده‌اند.

اما چیزی در قلب آرورا همیشه با این حرف‌ها مخالفت می‌کرد.

«اگر آن‌ها واقعاً هیچ احساسی ندارند، پس چرا هنوز بعد از هزار سال به جنگ ادامه می‌دهند؟»

صدای قدم‌هایی آرام افکارش را برید.

مادرش، با ردایی سفید و تاجی از کریستال‌های آسمانی، کنارش ایستاد و گفت:

«آرورا، زمانش رسیده.»

آرورا آهسته پرسید:

«زمان چه چیزی؟»

مادرش لحظه‌ای سکوت کرد؛ سکوتی که سنگینی‌اش از هزاران کلمه بیشتر بود.

«پیشگویی.»

رنگ از چهره‌ی آرورا پرید.

از کودکی نام آن را شنیده بود؛ پیشگویی‌ای که هیچ‌کس جرئت نداشت درباره‌اش صحبت کند.

در همان لحظه، هزاران کیلومتر دورتر، در سرزمین تاریکی، شعله‌های بنفش تالار سلطنتی را روشن کرده بودند.

پسر جوانی روی تختی از جنس سنگ سیاه نشسته بود. چشمان سرخش مانند آتش می‌درخشید و بال‌های تیره‌اش پشت سرش جمع شده بودند.

آرتور.

شاهزاده‌ی جهنم و پسر قدرتمندترین شیطان تاریخ.

او شمشیرش را در دست گرفت و با بی‌حوصلگی به مردی که مقابلش زانو زده بود، نگاه کرد.

«می‌گویی دوباره اسم آن پیشگویی را شنیده‌ای؟»

مرد با ترس سرش را پایین انداخت.

«بله، اعلیحضرت. ستاره‌ی سرخ امشب پس از نهصد سال دوباره در آسمان ظاهر شده است.»

چشمان آرتور باریک شدند.

«مزخرف است.»

اما ته دلش می‌دانست که حقیقت دارد.

پیشگویی می‌گفت:

««وقتی ستاره‌ی سرخ در آسمان بدرخشد، وارث تاریکی و دختر نور یکدیگر را خواهند یافت. اگر قلب‌هایشان به هم گره بخورد، یا جهان نجات خواهد یافت... یا برای همیشه در تاریکی فرو خواهد رفت.»»

آرتور از جایش بلند شد و شمشیرش را در دیوار سنگی فرو کرد.

«من هرگز به یک فرشته نزدیک نخواهم شد.»

در همان لحظه، در قلمرو نور، آرورا زیر لب همان جمله را تکرار کرد:

«من هرگز عاشق یک شیطان نخواهم شد.»

اما سرنوشت، از همان لحظه به هر دوی آن‌ها خندید.

آن شب، برای اولین بار در هزار سال گذشته، ستاره‌ای سرخ از میان آسمان گذشت و تمام جهان را در نوری عجیب فرو برد.

و هیچ‌کس نمی‌دانست که این، آغاز داستانی است که یا به جنگ هزار ساله پایان می‌دهد...

یا همه‌چیز را نابود خواهد کرد.

سه شب از ظهور ستاره‌ی سرخ گذشته بود.

اما آرامش، دیگر در هیچ‌یک از دو سرزمین وجود نداشت.

آرتور در تالار تاریکی ایستاده بود. ردای سیاهش روی زمین کشیده می‌شد و نور شعله‌های بنفش روی موهای مشکی‌اش می‌رقصید. او بلندقد، خوش‌چهره و به طرز عجیبی ترسناک بود؛ چشمان سرخش انگار می‌توانستند اعماق روح آدم‌ها را ببینند.

یکی از فرماندهانش با احترام سر خم کرد.

«اعلیحضرت، انرژی ناشناخته‌ای از جنگل مرزی احساس شده. احتمال می‌دهیم کار فرشتگان باشد.»

آرتور بدون اینکه نگاهش را از پنجره‌ی بزرگ تالار بردارد، گفت:

«یک گروه بفرستید.»

«آن‌ها بازنگشتند.»

برای اولین بار، سکوت تالار سنگین شد.

آرتور آرام برگشت و نگاه سردش را به فرمانده دوخت.

«پس خودم می‌روم.»

---

در همان زمان، آرورا در باغ سپیده‌دم، میان گل‌های سفید قدم می‌زد. لباس بلندش در باد تکان می‌خورد و بال‌های درخشانش زیر نور ماه می‌درخشیدند.

«آرورا!»

او برگشت. پدرش، فرمانروای فرشتگان، با چهره‌ای نگران به سمتش آمد.

«نزدیکی مرزها، اتفاق عجیبی افتاده است. من می‌خواهم گروهی را اعزام کنم.»

آرورا با نگرانی پرسید:

«اجازه بدهید من هم بیایم.»

«نه.»

«پدر...»

«تو وارث سرزمین نوری، نمی‌توانم به خطر بیندازمت.»

اما آرورا لبخند آرامی زد.

«گاهی حتی نور هم باید وارد تاریکی شود.»

پدرش چیزی نگفت. او خوب می‌دانست وقتی آرورا تصمیمی بگیرد، هیچ‌کس نمی‌تواند منصرفش کند.

---

آن شب، ماه به رنگ سرخ درآمده بود.

جنگل مرزی، جایی میان نور و تاریکی، در سکوتی عجیب فرو رفته بود.

آرتور با شمشیر سیاهش میان درختان قدم برمی‌داشت. ناگهان حضور کسی را احساس کرد.

«بیرون بیا.»

در همان لحظه، نوری طلایی میان درختان ظاهر شد.

آرورا.

هر دو برای چند ثانیه بی‌حرکت ماندند.

آرتور انتظار داشت با جنگجویی خشن روبه‌رو شود، اما دختری را دید که انگار از نور و ستاره‌ها ساخته شده بود. موهای طلایی بلند، چشمانی به رنگ آسمان صبح و صورتی آرام و زیبا.

و آرورا...

او هرگز تصور نمی‌کرد پسر شیطان چنین باشد.

آرتور برخلاف داستان‌هایی که شنیده بود، هیولایی ترسناک نبود. او جوانی بلندقد و قدرتمند با چهره‌ای خونسرد و مغرور بود؛ کسی که حضورش باعث می‌شد هوا سنگین‌تر شود.

آرتور سکوت را شکست.

«یک فرشته.»

آرورا با آرامش پاسخ داد:

«و تو باید شاهزاده‌ی تاریکی باشی.»

آرتور اخم کرد.

«از کجا مرا می‌شناسی؟»

«تمام آسمان درباره‌ی تو حرف می‌زند.»

برای اولین بار در سال‌های زندگی‌اش، آرتور نمی‌دانست چه بگوید.

اما خیلی زود حالت چهره‌اش دوباره سرد شد.

«اگر برای جنگ آمده‌ای، بهتر است همین حالا شروع کنیم.»

آرورا سرش را تکان داد.

«من برای جنگ نیامده‌ام.»

«پس اشتباه بزرگی کردی که به اینجا آمدی.»

در یک لحظه، آرتور شمشیرش را از غلاف بیرون کشید و نوک آن را مقابل آرورا گرفت.

«به من دلیلی بده که همین حالا نکشمت.»

اما آرورا نه ترسید و نه عقب رفت.

او فقط به چشمان سرخ آرتور نگاه کرد و گفت:

«چون تو آن‌قدر که وانمود می‌کنی بی‌رحم نیستی.»

این جمله باعث شد آرتور برای چند ثانیه خشک‌اش بزند.

هیچ‌کس... هیچ‌کس تا به حال چنین چیزی به او نگفته بود.

«تو هیچ چیز درباره‌ی من نمی‌دانی.»

«شاید.»

آرورا لبخند کمرنگی زد و ادامه داد:

«اما فکر نمی‌کنم کسی که هنوز به دشمنش فرصت صحبت کردن می‌دهد، کاملاً تاریک باشد.»

ناگهان زمین شروع به لرزیدن کرد.

هر دو همزمان به سمت آسمان نگاه کردند.

ستاره‌ی سرخ، دوباره ظاهر شده بود.

و این بار، نور آن مستقیماً روی آرتور و آرورا افتاد.

در همان لحظه، نشانی درخشان روی مچ دست هر دوی آن‌ها ظاهر شد؛ نشانی که در تمام کتاب‌های باستانی از آن یاد شده بود.

نشانه‌ی پیشگویی.

چشمان آرتور از ناباوری گشاد شد.

«نه... این غیرممکن است.»

آرورا به نشانی روی دستش خیره شد و زمزمه کرد:

«پس... پیشگویی حقیقت داشت.»

باد شدیدی در جنگل پیچید و صدایی کهنه و ناشناس در گوش هر دوی آن‌ها زمزمه کرد:

««نور و تاریکی، سرانجام یکدیگر را یافته‌اند.»»

و برای اولین بار در زندگی‌شان، قلب‌هایشان بی‌دلیل تندتر از همیشه تپید.

اما هیچ‌کدام هنوز نمی‌دانستند که این ملاقات، آغاز عشقی ممنوعه است؛ عشقی که سرنوشت دو جهان را برای همیشه تغییر خواهد داد.

پس از ناپدید شدن نور ستاره‌ی سرخ، سکوت سنگینی جنگل را فرا گرفت.

آرتور و آرورا هنوز به نشان درخشان روی مچ دستشان خیره بودند.

آرتور اولین کسی بود که به خودش آمد. با اخمی عمیق، آستین لباسش را روی مچ دستش کشید و با صدایی سرد گفت:

«این اتفاق هرگز نیفتاده است.»

آرورا با تعجب به او نگاه کرد.

«اما همه‌چیز را دیدیم.»

«من به سرنوشت اعتقادی ندارم.»

او این جمله را گفت، اما برای اولین بار در زندگی‌اش، قلبش حرف دیگری می‌زد.

ناگهان صدای غرش بلندی از میان درختان به گوش رسید. موجوداتی سایه‌مانند، با چشمانی بنفش و دندان‌هایی تیز از دل تاریکی بیرون آمدند.

آرورا با نگرانی گفت:

«این‌ها چی هستند؟»

آرتور شمشیرش را بیرون کشید.

«سایه‌خوارها... موجوداتی که حتی از شیاطین هم فرمان نمی‌برند.»

یکی از موجودات به سمت آرورا حمله کرد، اما پیش از آنکه به او برسد، آرتور در یک لحظه مقابلش ظاهر شد و با یک ضربه آن را از بین برد.

آرورا با تعجب به او نگاه کرد.

«تو... از من محافظت کردی؟»

آرتور بدون اینکه نگاهش کند، گفت:

«فقط نمی‌خواهم پیشگویی به خاطر مرگ یک فرشته به پایان برسد.»

اما خودش هم می‌دانست که این تمام حقیقت نبود.

تعداد سایه‌خوارها بیشتر و بیشتر می‌شد.

آرورا بال‌هایش را گشود و نور طلایی از دستانش ساطع شد. در یک لحظه، ده‌ها موجود در نور او ناپدید شدند.

آرتور برای چند ثانیه به او خیره شد.

«پس فقط یک شاهزاده‌خانم ظریف نیستی.»

آرورا لبخند کوچکی زد.

«و تو هم فقط یک شاهزاده‌ی مغرور و بداخلاق نیستی.»

برای اولین بار، گوشه‌ی لب آرتور به سختی تکان خورد؛ چیزی شبیه به یک لبخند.

اما لحظه‌ای بعد، زمین زیر پایشان شکست.

حلقه‌ای از جادوی سیاه دور آن‌ها شکل گرفت.

آرتور با ناباوری گفت:

«غیرممکنه... این جادوی باستانیه!»

صدایی ناشناس در هوا پیچید:

««وارثان نور و تاریکی باید تا زمان ماه کامل در کنار یکدیگر بمانند، وگرنه هر دو خواهند مرد.»»

قبل از اینکه فرصتی برای واکنش داشته باشند، نشانه‌های روی مچ دستشان درخشید.

دردی شدید در سراسر بدنشان پیچید.

آرورا روی زانو افتاد.

«آه... این دیگه چیه؟»

آرتور دندان‌هایش را روی هم فشرد. او هرگز در برابر درد خم نشده بود، اما این درد متفاوت بود.

«به نظر می‌رسد پیشگویی از آنچه فکر می‌کردم، خطرناک‌تر است.»

لحظه‌ای بعد، نور نشانه‌ها خاموش شد.

آرتور آرام گفت:

«تا زمان ماه کامل، اگر بیش از چند کیلومتر از هم دور شویم، این درد بازمی‌گردد.»

آرورا با ناباوری به او خیره شد.

«یعنی... مجبوریم کنار هم بمانیم؟!»

«متأسفانه، بله.»

سکوتی طولانی میانشان حاکم شد.

سپس آرتور نفس عمیقی کشید و گفت:

«تو با من به قلمرو تاریکی می‌آیی.»

«چی؟! هرگز!»

«فکر می‌کنی قلمرو نور از حضور من استقبال می‌کند؟»

آرورا چیزی نگفت.

خب... حق با او بود.

چند ساعت بعد، برای اولین بار در تاریخ، یک فرشته از دروازه‌های جهنم عبور کرد.

قلمرو تاریکی برخلاف تصور آرورا، سرزمینی سوخته و ویران نبود. آسمانش به رنگ بنفش تیره بود و رودخانه‌هایی از نور آبی در میان کوه‌های سیاه جریان داشت.

آرورا آرام گفت:

«اینجا... زیباست.»

آرتور بدون اینکه به او نگاه کند، پاسخ داد:

«همه فکر می‌کنند تاریکی زشت است.»

«و همه فکر می‌کنند نور همیشه مهربان است.»

برای چند لحظه، هیچ‌کدام حرفی نزدند.

وقتی به قصر رسیدند، تمام خدمتکاران و فرماندهان از دیدن آرورا شوکه شدند.

یکی از آن‌ها با وحشت گفت:

«اعلیحضرت! چرا یک فرشته را به اینجا آورده‌اید؟!»

آرتور با همان صدای سرد همیشگی‌اش گفت:

«از امروز، هیچ‌کس حق ندارد به او آسیبی برساند. این دستور مستقیم من است.»

همه در سکوت سر خم کردند.

آرورا با تعجب به او نگاه کرد.

«لازم نبود این کار را بکنی.»

آرتور به سمت پله‌ها رفت و گفت:

«اشتباه برداشت نکن، فرشته. من فقط از دردسر متنفرم.»

اما درست زمانی که از او دور می‌شد، زیر لب آن‌قدر آرام گفت که فقط خودش بشنود:

«و نمی‌خواهم اتفاقی برایت بیفتد.»

آن شب، آرورا از پنجره‌ی اتاقش به آسمان بنفش قلمرو تاریکی خیره شد.

در همان لحظه، آرتور در بالکن اتاقش ایستاده بود و برای اولین بار در زندگی‌اش، به جای فکر کردن به جنگ...

به دختری فکر می‌کرد که قرار نبود هرگز وارد زندگی‌اش شود.

و در اعماق تاریکی، جایی که هیچ‌کس نمی‌توانست ببیند، دو جفت چشم ناشناس باز شدند.

گویی کسی از بازگشت پیشگویی باخبر شده بود.

و این، تنها آغاز دردسرهای آرتور و آرورا بود…

دو هفته از آمدن آرورا به قلمرو تاریکی گذشته بود.

برخلاف انتظارش، هیچ‌کس به او آسیبی نرسانده بود. البته دلیلش فقط یک نفر بود؛ آرتور.

شاهزاده‌ی تاریکی، با آن چهره‌ی جدی و نگاه سردش، به همه دستور داده بود که با آرورا مانند مهمان سلطنتی رفتار کنند.

اما خودش؟

خودش همچنان مثل همیشه مغرور و دست‌نیافتنی بود.

آن روز، آرورا در کتابخانه‌ی عظیم قصر مشغول خواندن کتابی درباره‌ی پیشگویی بود که صدایی آشنا از پشت سرش شنید:

«تو زیادی سؤال می‌پرسی، فرشته.»

آرورا لبخندی زد، بدون اینکه برگردد.

«و تو زیادی اخم می‌کنی، شیطان.»

آرتور که به ستون کنار پنجره تکیه داده بود، برای چند ثانیه سکوت کرد.

«من اخم نمی‌کنم.»

«می‌کنی.»

«نمی‌کنم.»

«حتی الان هم اخم کرده‌ای.»

برای اولین بار، یکی از خدمتکاران قصر نزدیک بود از تعجب بیهوش شود.

هیچ‌کس... هیچ‌کس تا به حال جرئت نکرده بود این‌طور با آرتور حرف بزند.

اما عجیب‌تر از آن، این بود که آرتور عصبانی نشده بود.

او فقط آهی کشید و گفت:

«گاهی با خودم فکر می‌کنم چطور تا الان زنده مانده‌ای.»

آرورا خندید.

و این صدا، برای چند لحظه، تمام سکوت قصر را از بین برد.

---

آن شب، بارانی از ستاره‌های بنفش بر آسمان قلمرو تاریکی بارید.

آرورا با هیجان به بالکن رفت.

«آرتور! زود بیا!»

آرتور که از اتاقش بیرون آمده بود، با بی‌حوصلگی گفت:

«چی شده؟»

اما وقتی نگاهش به آسمان افتاد، برای چند ثانیه ساکت ماند.

آرورا با لبخند گفت:

«خیلی قشنگه، نه؟»

او در نور ستاره‌ها ایستاده بود و موهای طلایی‌اش در باد می‌رقصیدند.

و آرتور...

برای اولین بار در زندگی‌اش، نمی‌توانست نگاهش را از کسی بردارد.

قلبش یک تپش را از دست داد.

نه.

این غیرممکن بود.

او پسر شیطان بود.

و آرورا...

آرورا دختر نور.

«به من زل نزن.»

آرتور سریع نگاهش را برگرداند.

«من زل نزده بودم.»

آرورا لبخند شیطنت‌آمیزی زد.

«پس چرا گوش‌هایت قرمز شده؟»

«شیطان‌ها خجالت نمی‌کشند.»

«معلومه که می‌کشند.»

«نه.»

«آره.»

آرتور برای اولین بار در عمرش آرزو کرد که بتواند از یک مکالمه فرار کند.

---

روز بعد، آرورا تصمیم گرفت بخشی از باغ ممنوعه‌ی قصر را ببیند.

اما در میان راه، ناگهان زمین زیر پایش شکست.

پیش از آنکه سقوط کند، دستی دور کمرش حلقه شد.

آرتور.

او آرورا را در آغوش گرفته بود و بال‌های سیاهش باز شده بودند.

«آیا واقعاً هر جا می‌روی، باید دردسر درست کنی؟»

آرورا که هنوز در شوک بود، آرام گفت:

«ممنون که نجاتم دادی.»

«اگر می‌مردی، من هم از نشانه‌ی پیشگویی درد می‌کشیدم.»

«فقط به همین دلیل؟»

«بله.»

اما نگاه آرتور چیز دیگری می‌گفت.

برای چند ثانیه، فاصله‌ی میان آن‌ها آن‌قدر کم بود که آرورا می‌توانست صدای قلبش را بشنود.

و عجیب‌تر اینکه...

قلب آرتور هم تندتر از همیشه می‌زد.

او سریع آرورا را روی زمین گذاشت و چند قدم عقب رفت.

«بهتر است از من فاصله بگیری.»

آرورا با تعجب پرسید:

«چرا؟»

آرتور نگاهش را از او دزدید.

«چون... من خطرناکم.»

اما آرورا آرام گفت:

«شاید برای همه خطرناک باشی، آرتور. اما تا امروز، برای من فقط کسی بوده‌ای که بارها نجاتم داده است.»

برای اولین بار در هزار سال گذشته، شاهزاده‌ی تاریکی جوابی برای گفتن نداشت.

---

همان شب، آرتور روی بالکن اتاقش ایستاده بود.

یکی از فرماندهانش نزدیک شد و گفت:

«اعلیحضرت، مشکلی پیش آمده؟»

«نه.»

«پس چرا این چند وقت این‌قدر حواس‌پرت شده‌اید؟»

آرتور با اخم به او نگاه کرد.

«من حواس‌پرت نیستم.»

فرمانده لبخند کمرنگی زد.

«اگر شما می‌گویید، اعلیحضرت.»

اما حقیقت این بود که آرتور دیگر نمی‌توانست آرورا را از ذهنش بیرون کند.

و در همان لحظه، در دوردست‌ترین نقطه‌ی قلمرو نور، فرشته‌ای جوان با موهای طلایی و چشمانی غمگین به آسمان نگاه می‌کرد.

او زیر لب زمزمه کرد:

«آرورا...»

کمی دورتر، در اعماق تاریکی، دختری با موهای مشکی و چشمانی به رنگ زمرد، با لبخندی سرد به تصویری از آرتور خیره شده بود.

«اگر کسی فکر می‌کند می‌تواند آرتور را از من بگیرد... سخت در اشتباه است.»

اما هنوز نه آرتور و نه آرورا، هیچ‌کدام نام آن دو را نمی‌دانستند.

و سرنوشت، تازه مهره‌هایش را روی صفحه‌ی بازی قرار داده بود…

صبح آن روز، برای اولین بار پس از سال‌ها، دروازه‌های قلمرو تاریکی به صدا درآمدند.

آرتور روی تخت سلطنتی سیاهش نشسته بود و طبق معمول، با چهره‌ای سرد به گزارش‌ها گوش می‌داد.

ناگهان یکی از نگهبانان با عجله وارد تالار شد.

«اعلیحضرت! فرستاده‌ای از قلمرو نور آمده است.»

تمام تالار در سکوت فرو رفت.

آرتور ابرویش را بالا برد.

«یک فرشته؟»

«بله، اعلیحضرت.»

لحظاتی بعد، جوانی با بال‌های سفید و چشمانی آبی وارد شد. او بلندقد، خوش‌چهره و آرام به نظر می‌رسید.

اما نگاهش تنها یک نفر را جست‌وجو می‌کرد.

آرورا.

به محض اینکه آرورا او را دید، چشمانش از تعجب باز شدند.

«برایان؟!»

برایان لبخند محوی زد.

«بالاخره پیدایت کردم.»

آرتور که تا آن لحظه آرام بود، نگاه سردش را میان آن دو جابه‌جا کرد.

«او کیست؟»

آرورا چند لحظه سکوت کرد و گفت:

«دوست دوران کودکی‌ام.»

دوست.

این کلمه نباید برای آرتور اهمیتی می‌داشت.

اما داشت.

بیش از حدی که خودش می‌خواست قبول کند.

برایان چند قدم به آرورا نزدیک شد.

«همه در قلمرو نور نگران تو هستند. من داوطلب شدم که به دنبالت بیایم.»

آرورا لبخندی زد.

«خوشحالم که حالت خوب است.»

آرتور ناگهان از جایش بلند شد.

«اگر احوال‌پرسی‌تان تمام شده، فرشته می‌تواند حرف اصلی‌اش را بزند.»

تمام تالار متوجه تغییر لحن او شدند.

برایان نگاه کوتاهی به آرتور انداخت.

«من آمده‌ام تا آرورا را به خانه برگردانم.»

سکوت.

آرتور بدون هیچ احساسی گفت:

«او نمی‌تواند برود.»

«و چرا؟»

«به تو ربطی ندارد.»

برایان برای اولین بار اخم کرد.

«به عنوان محافظ آرورا، اتفاقاً به من مربوط است.»

محافظ؟

آرتور نگاه تیزی به آرورا انداخت.

«تا جایی که می‌دانستم، او به محافظ نیاز ندارد.»

آرورا که متوجه اوضاع شده بود، سریع گفت:

«لطفاً دعوا نکنید.»

اما انگار هیچ‌کدام صدایش را نمی‌شنیدند.

---

آن شب، آرورا در باغ قصر قدم می‌زد که صدایی آشنا را شنید.

«به نظر می‌رسد شاهزاده‌ی تاریکی از حضور من خوشش نیامده.»

او برگشت.

برایان کنار فواره‌ی سنگی ایستاده بود.

«این‌طور نیست... فقط آرتور کمی...»

«مغرور؟ بداخلاق؟ حسود؟»

آرورا از شنیدن کلمه‌ی آخر جا خورد.

«حسود؟! آرتور؟ هرگز!»

برایان لبخند تلخی زد.

«آرورا... من از کودکی تو را می‌شناسم. نگاه آدم‌ها را خوب می‌فهمم.»

او لحظه‌ای سکوت کرد.

«من همیشه فکر می‌کردم روزی تو را به همسری خواهم گرفت.»

آرورا ماتش برد.

«برایان...»

«اما حالا، وقتی او به تو نگاه می‌کند... انگار تمام دنیا را فراموش می‌کند.»

پیش از آنکه آرورا چیزی بگوید، صدایی سرد از پشت سرشان شنیده شد.

«اگر حرف‌هایت تمام شده، آرورا باید استراحت کند.»

آرتور بود.

او با همان چهره‌ی بی‌احساس همیشگی ایستاده بود، اما چشمان سرخش از همیشه سردتر به نظر می‌رسیدند.

برایان آرام گفت:

«ما فقط صحبت می‌کردیم.»

«پس صحبتتان تمام شده.»

آرورا با ناباوری بین آن دو نگاه می‌کرد.

وقتی برایان رفت، او به آرتور نزدیک شد.

«واقعاً لازم بود این‌طور رفتار کنی؟»

«بله.»

«چرا؟»

آرتور چند لحظه سکوت کرد.

«از او خوشم نمی‌آید.»

«اما تو که حتی او را نمی‌شناسی!»

آرتور نگاهش را از او گرفت.

«نیازی نیست بشناسمش.»

«آرتور...»

«فقط... از او فاصله بگیر.»

این اولین باری بود که چیزی شبیه نگرانی در صدایش شنیده می‌شد.

---

اما کسی که اوضاع را از دور تماشا می‌کرد، لبخند سردی روی لب داشت.

دختری با موهای مشکی بلند و چشمان زمردی.

سانترا.

او سال‌ها بود که عاشق آرتور بود و همه مطمئن بودند که روزی ملکه‌ی قلمرو تاریکی خواهد شد.

اما حالا...

یک فرشته آمده بود و همه‌چیز را از او گرفته بود.

سانترا آرام زمزمه کرد:

«اگر نتوانم قلب آرتور را به دست بیاورم... نمی‌گذارم قلبش متعلق به کس دیگری باشد.»

و در همان لحظه، برایان در اتاق مهمانان، به نشانی روی مچ دست آرورا فکر می‌کرد.

پیشگویی.

او همیشه آرورا را دوست داشت.

اما اگر سرنوشت تصمیم گرفته بود او را به آرتور بدهد...

شاید وقت آن رسیده بود که سرنوشت تغییر کند.

و آن شب، برای اولین بار، چهار قلب مختلف زیر یک آسمان تپیدند.

قلبی که عاشق بود.

قلبی که از عشق فرار می‌کرد.

و دو قلبی که آرام‌آرام در تاریکی فرو می‌رفتند...

در حالی که هیچ‌کس نمی‌دانست، پایان این داستان با اشک نوشته خواهد شد.

باران آرامی بر فراز قلمرو تاریکی می‌بارید.

آرورا کنار پنجره‌ی اتاقش ایستاده بود و به آسمان بنفش خیره شده بود. از زمانی که برایان به قصر آمده بود، ذهنش آرام و قرار نداشت.

او دوست دوران کودکی‌اش بود؛ کسی که همیشه از او محافظت کرده بود.

اما حالا...

هر بار که نام آرتور را می‌شنید، قلبش بی‌دلیل تندتر می‌زد.

در همین فکرها بود که صدای در اتاق بلند شد.

«بیا تو.»

در باز شد و آرتور، با همان لباس‌های مشکی همیشگی و چهره‌ی سردش، وارد شد.

«پادشاه فرشتگان پیغام فرستاده. ماه کامل تا سه روز دیگر طلوع می‌کند.»

آرورا آرام پرسید:

«و بعد از آن؟»

«اگر پیشگویی درست باشد، نشانه‌های روی دستمان از بین می‌روند.»

آرتور مکث کوتاهی کرد و ادامه داد:

«و تو به قلمرو نور برمی‌گردی.»