رمان شناسه «‍ID» - مرده نشین به قلم Raiya

ژانر : #فانتزی #جنایی #عاشقانه #طنز

خلاصه :

همه چیز برای نیک‌آیین آشوب‌گشت، مردی با گذشته‌ای غیر عادی که به او توانایی حرف زدن با اجساد را داده، از یک دیالوگ شروع می‌شود: «- هی... تو امشب می‌میری!» به ظاهر سربه‌سر گذاشتن یک دیوانه است اما طولی نمی‌کشد که متوجه می‌شود این اخطار، واقعی است. با این حال، هنوز برای نیک‌آیینی که ملقب به «مرده‌نشین» است و تمام وابستگی‌اش به دنیا را از دست داده، ترسی از مرگ وجود ندارد اما به خاطر حضور غیرمنتظره‌ی یک خواهر و برادر عجیب مجبور می‌شود از مرگ فرار کند؛ بی‌خبر از این که قاتلی که دنبالش می‌کند، هم‌خون او است.

گذشته‌ای که پیش از تولدش با مرگ مادرش دفن شده بود، بالاخره برای بلعیدنش دهان باز می‌کند... پایانش به مرگ نوشته شده اما... با حضور آن خواهر و برادر می‌تواند بالاخره وابستگی‌ای به دنیا پیدا کند و این پایان را تغییر دهد؟

مقدمه:

"همیشه فکر می‌کردم چرا آن موقع، مرگ سراغم نیامد؟ هیچ وقت نفهمیدم... مگر منطقی نبود یک بچه‌ی پنج ساله که چهار ماه در ویلای جنگلی تنها مانده، خودش را زخمی کرده، سوزانده و حتی پایش را شکانده، از خونریزی، درد، یا ترس بمیرد؟ پس چرا من نمردم و «مرده‌نشین» شدم؟"

___

- هی... تو امشب میمیری!

گفتنش کمتر از سی ثانیه زمان برد و وقتی تمام شد، با وجود چهره‌ی پوکرم قانع شده بودم که باید با آسایشگاه روانی و احتمالا نگه‌بانی پاساژ تماس بگیرم؛ یک دیوانه در پارکینگ داشت آزادانه می‌چرخید و شبیه حیوان شریفی به نام میمون، از گردنم آویزان شده بود!

فشار دستی که دور گردنم حلقه کرده بود، خودش به تنهایی می‌توانست خفه‌ام کند؛ گویی از وضعیت هم راضی بود، دندان‌نما می‌خندید و صمیمانه سرش را دم لاله‌ی گوشم نگه داشته بود.

برای مفهوم حرفش، ژست بیش از حد خودمانی‌ای داشت.

نه که ترسیده باشم، نه... من اگر مردنی بودم، سال‌ها پیش باید می‌مردم و تا الان، هفتمین کفنم را می‌پوساندم؛ منتها انسان خودآزار دردسر دوستی هم نبودم و او، عجیب بوی دردسر و وقت تلف کردن می‌داد!

با دست مخالفی که کنار صورت گرد گندمی‌اش گذاشتم، به زور سرش را از لاله‌ی گوشم دور کردم و پسش زدم. قدمی از او دور شدم و دستی به یقه‌ی به هم ریخته‌ی پیراهنم کشیدم.

ابتدا با تعجب به کارهایم نگاه کرد، چشم درشت نمود و ابرو بالا انداخت اما به فاصله‌ی کوتاهی، بدون آن که از رو برود، دوباره صمیمانه خندید!

در حال درست کردن لبه‌ی آستین دستی که با آن پسش زده بودم، نگاهی به او انداختم؛ در کمال تعجب، با وجود کت و شلوار سرمه‌ای مارک‌دار، کفش چرم مشکی، ساعت، دست‌بند و زنجیر پلاتینیومی، دیوانه‌ی ثروت‌مندی به نظر می‌رسید.

بیشتر شبیه دامادی بود که از مراسمش فرار کرده باشد!

نفس عمیقی کشیدم و بی‌خیال گزارش دادنش شدم؛ اگر دهانش را می‌بست، ظاهر واقعا معقول و رسمی‌ای داشت.

نمی‌خواستم بیشتر از آن وقتم را برایش بگذارم؛ بنابراین بدون حرف چرخیدم تا به سمت ماشینم بروم که هنوز قدم اولم را کامل برنداشته بودم، بلند و خندان از پشت سرم گفت:

- ترسیدی؟

لحن شیطنت‌آمیزی داشت، می‌خواست به عمد روی روانم راه برود‌؛ توجهی نکردم و به راهم ادامه دادم...

صدای قدم‌هایش را می‌شنیدم که پشت سرم می‌آمد؛ اگر چسب بود، حتما چسب با کیفیتی می‌شد.

- بذار حدس بزنم، الان داری فکر می‌کنی دارم دری وری، چرت و پرت، چرند و پرند می‌گم، نه؟

با چهره‌ی پوکری به راهم ادامه دادم؛ وقتی به اندازه‌ای عقل داشت که بفهمد حرف‌های مناسبی نمی‌زند، چرا فقط بی‌خیال نمی‌شد؟

گویی می‌خواست سماجت را معنا کند که با وجود سکوتم، خودش جواب خودش را داد‌:

- سکوت، علامت رضاست؛ نه؟ پس بذار ثابت کنم دری وری نمی‌گم! فکت‌های جالبی ازت می‌دونم...

حتی کنجکاو هم نشدم!

بالاخره به خودرویم رسیدم، نوید آزادی گوش‌هایم را می‌داد؛ دست راستم، کلید روی سوییچش را فشرد که قفلش باز شد و دست چپم، روی دست‌گیره‌اش نشست.

همین که خواستم دستگیره را بکشم تا در ماشین باز شود، دیوانه‌ی ثروت‌مند پشت سرم، خندان و سرخوش ادامه داد:

- اسمت نیک‌آیینه! سرکار آقای نیک‌آیین آشوب‌گشت، ملقب به نیکین... بیست و هشت ساله و اسم مستعار قدیمیت مرده‌نشینه؛ به صورت عجیبی توانایی حرف زدن با اجساد رو داری که فکر کنم یکی از دلایلی که بهت مرده‌نشین می‌گن، همینه! لقب جالب و گنگیه، ابهتی برای خودش داره...

خشک شدم؛ خشک‌تر از مجسمه... «مرده‌نشین»، تک ضرب کاری‌ای برای متوقف کردنم بود؛ ناقوس نحسش در سرم به صدا درآمد، آوایش جسد مادرم را زنده کرد، چنان که گویی از پشت کفنش برایم دست تکان می‌داد!

«مرده‌نشین»، لقبی بود که زندگی‌اش کرده بودم اما خاله خیلی زود دورش انداخت... وقتی هنوز خاک مامان خشک نشده، برای همیشه از آن‌جا دورم کرد.

متوجه نمی‌شدم؛ این لقب را از کجا فهمیده بود؟ چگونه از توانایی حرف زدنم با اجساد خبر داشت؟ و بدتر از آن... هنوز هم به آن می‌گفت توانایی؟! و نه جنون؟!

چهره‌ام درهم رفت. چشم‌هایم را بستم. نفس عمیق کشیدم. دور از ذهن بود، ولی مهم نه...

وقتی چشم‌هایم را باز کردم، خونسردی‌ام برگشته بود. با چشم‌های ریز شده، ناگهانی به سمتش چرخیدم که جا خورد... تک ابرویی بالا انداخت و از خنده‌اش، فقط یک لبخند باقی ماند.

مستقیم، به چشم‌های آبی پررنگش نگاه کردم.

- و کسی که قراره امشب من رو بکشه، تویی؟

لبخندش که دوباره به سمت کشیده شدن می‌رفت، در آنی رنگ باخت و لب‌هایش آویزان شدند. رنگش پرید، گویی ترسیده باشد. ابروهایش بالا رفتند و دهانش نیمه باز ماند.

مات و مبهوت زمزمه کرد:

- چی؟!

پوکر نگاهش کردم. صادقانه از پس درک واکنشش برنمی‌آمدم. مگر برای همین نزدیکم نشده بود؟ خودش شروع کرده بود، سرنخ داده بود، ترسیدنش چه می‌گفت؟!

مهم نبود...

بی‌تفاوت، کارت تبلیغاتی مهدکودک‌های نیک‌آیین که همیشه دست کم یکی در جیب کتم می‌گذاشتم را برداشتم و با خوش‌نویسی که به جیب داخلی کتم آویزان بود، آدرس خانه‌ام را پشت کارت مهدکودک نوشتم.

در حال نوشتن بودم که سرش را به چپ و راست تکان داد و بالاخره دوباره لب باز کرد:

- وایسا ببینم! می‌خوای بگی چیزایی که گفتم درست بودن؟!

یا خودش دیوانه بود، یا گوش‌های من را مخملی دیده بود! اطلاعاتش برای شانسی درست درآمدن بیش از حد جزئی، دور از ذهن و غیرمحتمل بودند.

با همان چهره‌ی بی‌تفاوت، کارت مهدکودک را درون جیب روی سینه‌ی کتش سراندم.

- اگه واقعی پرسیدی، آره، درست بودن... نیک‌آیین آشوب‌گشت هستم.

چشم‌هایش هر لحظه درشت‌تر می‌شدند و رنگش، هر لحظه پریده‌تر...

بی‌توجه به واکنشش، با چشم به کارت درون جیبش اشاره کردم و ادامه دادم:

- آدرس خونه‌م رو روش نوشتم، می‌تونی امشب برای کشتنم بیای! حالا خودت، کارگرت یا کارفرمات... خیلی فرقی نداره.

خوش‌نویسم را درون جیب کتم گذاشتم و در حالی که رو برمی‌گرداندم تا سوار ماشین شوم، گفتم:

- در ضمن تنها هستم؛ از این لحاظ می‌تونی راحت باشی!

دوباره، هنوز فرصت نکرده بودم دستگیره‌ی در ماشین را کامل بکشم که ناگهان بازویم را گرفت، برم گرداند و به ضرب به ماشینم کوباند!

به حدی سریع کارش را انجام داد که فقط توانستم چهره‌ام را درهم بکشم، بدون شانسی برای مقاومت و تا به خودم بیایم، داشت با چهره‌ی سراسیمه‌ای در صورتم می‌غرید:

- مگه عقلت رو از دست دادی؟ اگه واقعا می‌خواستم بکشمت، چی؟ مگه زندگی علف خرسه که حراجش می‌کنی؟!

دلم می‌خواست سرم را به ماشین بکوبم!

رنگی به صورتش نمانده بود که بخواهد بیشتر بپرد و به وضوح، ترسیده و نگران به نظر می‌رسید؛ صادقانه‌تر از آن بود که بازیگری باشد ولی... آه کوتاهی کشیدم و پیش از همه، دست‌هایی که دو طرفم به ماشین چسبانده بود را عقب زدم.

- باشه، باور کردم تو نمی‌خوای بکشیم.

برای بار سوم برگشتم تا سوار ماشین شوم؛ از قدیم گفته‌اند تا سه نشود، بازی نشود، بنابراین وقتی موفق شدم بی‌هیچ دردسری پشت فرمان بنشینم، نفس راحتی کشیدم!

منتها خیال خوشم دوامی نیاورد؛ وقتی خواستم در ماشین را ببندم، پسرک دیوانه به صورت فرز و چابکی در چشم برهم زدنی روی سقف ماشینم پرید، از آن طرفش به پایین سر خورد که تا گردنم را به سمتش بچرخانم، روی صندلی کمک راننده نشسته بود!

فقط توانستم با تعجب پلک بزنم.

- اوه!

- بی‌ام‌دبلیو سری ۷ سدان مشکی... بهت میاد پسر!

نمی‌دانستم آن «ok» که پر رو پر رو، با لبخند دندان‌نمایی با دست نشانم می‌داد را کجای دلم بگذارم.

ای کاش یکی این دردسر را جمع می‌کرد!

در سمت خودم را بستم که او هم با پررویی تمام، پشت سر من نه تنها در سمت خودش که کمربندش را هم بست.

- فکر کردی داری چی‌کار می‌کنی؟

با اعتماد به نفس بی‌نظیری گفت:

- کار درست!

و با نشان دادن ساعت مچی‌اش، چند ضربه با انگشت اشاره به صفحه‌اش زد و ادامه داد:

- در ضمن ده ثانیه فرصت داری حرکت کنی و گر نه سلامت ماشینت رو تضمین نمی‌کنم.

تک ابرویم بالا پرید و صورتم درهم رفت.

- چی؟

با خنده سر تکان داد.

- همین که شنیدی، فقط استارت بزن.

- و تو قبلش...

با صدای بلند گاز دادن افراطی یک ماشین و ضربه‌ی شدیدی که ناگهان از پشت به ماشینم وارد شد، حرفم نیمه‌ تمام ماند.

او که کمربندش را بسته بود اما خودم به جلو پرت شدم که با گذاشتن دستم روی فرمان، مانع برخورد سرم با فرمان یا شیشه شدم و برای لحظه‌ی کوتاهی با چشم‌های ریز شده نگاهش کردم.

لبخند فاتحانه‌ای روی لب‌هایش داشت. چشم‌های درخشانش بی‌صدا می‌گفتند «من که بهت گفتم!».

بی‌حرف سرم را برگرداندم تا ببینم دقیقا چه اتفاقی افتاده است؛ مزدای کرمی‌ای که پشت سرم پارک کرده بود، به خاطر خروج یهویی از پارک با ضرب به پشت خودروی من برخورده بود.

راننده‌اش که دخترک جوانی بود، انگار قبض روح شده باشد، رنگ به رو نداشت و به فاصله‌ی کوتاهی یک دفعه زیر گریه زد؛ با این اوصاف به نظر نمی‌رسید یک تصادف برنامه‌ریزی و هماهنگ‌ شده باشد.

نگاهم روی چهره‌ی پسرک دیوانه برگشت؛ هنوز آن نگاه حق به جانب «من که بهت گفتم، می‌خواستی گوش کنی!» را داشت.

برای هضم اتفاقی که افتاده بود، نفس عمیقی کشیدم. خم شدم تا چند شکلات از داشبورد ماشین بردارم، احتمالا فشار دخترک افتاده بود؛ در همان حال، تسلیم شده، لب زدم:

- می‌تونی بشینی، برای حرف زدن برمی‌گردم؛ جناب...

خندان میان حرفم پرید:

- محمدمهدی دریادل هستم.

نگاهش کردم.

- می‌خواستم بگم جناب پیش‌گو.

خنده‌ی روی لب‌هایش بی‌هوا تبدیل به زهرخند شد. سرش را پایین انداخت و با چهره‌ی گرفته‌ای، آرام گفت:

- هم... پیش‌گو... آره... ترجیح می‌دادم نباشم.

دستم دور فرمان محکم شد. احساس بدی گرفتم. قصد نداشتم این‌گونه ناراحتش کنم. با لحن ملایم‌تری گفتم:

- دیگه این‌جوری صدات نمی‌زنم، جناب دریادل!

سرش را برگرداند و به محض این که چشم در چشم شدیم، دوباره خندید.

- تو واقعا مهربونی! بگو محمدمهدی. حداقلش اینه که از آشنایی با تو خوش‌حالم.

نگاهی به دست جلو آمده‌اش انداختم. دستم را در دستش گذاشتم.

- من هم از دیدنت خوشوقتم، محمدمهدی!

با شیطنت ابروهای باریکش را بالا انداخت و چشم‌هایش را ریز کرد.

- چه ریلکس دروغ‌های مودبانه می‌گی!

صادقانه گفتم:

- دروغی برای گفتن ندارم... اگه واقعا قراره بمیرم، ممنونم که بهم خبر دادی!

عنبیه‌های آبی پررنگ محمدمهدی که ناگهان لرزیدند، بالاخره متوجه شدم با این که محمدمهدی، خودش شروع کرده بود، حرف‌هایش نقطه ضعف خودش شده بودند!

به مرگم یا دانستن او که اشاره می‌کردم، عجیب واکنش نشان می‌داد.

در سکوت پیش آمده، دستم را عقب کشیدم و پیاده شدم.

محمدمهدی هم‌چنان حرفی نزد؛ فقط از گوشه‌ی چشم، دیدم که سرش را برگرداند و به پایین خیره شد. دستی که لبه‌ی صندلی تکیه گاهش شده بود، نامحسوس می‌لرزید.

در خودش فرو رفته بود. نمی‌دانستم چرا، پس نمی‌توانستم درکش کنم یا حرف مناسبی بزنم؛ بنابراین بی‌حرف به سمت مزدای کرمی رفتم.

در راه، حتی وقتی چند تقه به شیشه‌ زدم تا دخترک به خودش بیاید و پیاده شود، دست خودم نبود؛ نمی‌توانستم جلوی فکر کردنم به حال عجیب محمدمهدی را بگیرم.

ترجیح می‌دادم بخندد، حتی اگر شادی‌اش از مرگم می‌بود!

***

- سر خسارت به توافق رسیدین؟

هنوز کامل روی صندلی ننشسته‌ بودم که محمدمهدی با لبخند این سوال را پرسید. خوش‌بختانه حالش از قبل هم بهتر به نظر می‌رسید!

تک ابرویی بالا انداختم و برای مدت کوتاهی، عاقل اندر سفیه نگاهش کردم.

- نیازی به خسارت نبود...

مردد و آرام ادامه دادم:

- برای کسی که قراره امشب بمیره، کار بی‌معنی‌ایه.

نمی‌خواستم دوباره ناراحتش کنم، منتها حقیقت تغییری نمی‌کرد؛ با این حال، برخلاف تصورم این بار درهم نرفت، حتی با نیشخند ابرو بالا پراند و جواب داد:

- چه راحت قبول کردی!

سرم را به صندلی تکیه زدم و با چشم‌های ریز شده نگاهش کردم.

- دوست داری هنوز بهت شک داشته باشم؟

خندید و سری به نشانه‌ی منفی تکان داد. با اشتیاق عجیبی گفت:

- البته که نه... بیشتر دوست دارم ازم بپرسی چه جوری می‌میری؟ و چه جوری می‌تونی نجات پیدا کنی...

لحظه‌ای مکث کردم. در سکوت، در ماشین را بستم و چند ثانیه‌ای، نگاهم بی‌هدف میان دایره‌ی فرمان ماند.

من کجا بودم؟ چرا نفس می‌کشیدم؟ برای چه زندگی می‌کردم؟ نمی‌دانستم! با توجه به گذشته‌ی درخشانم، افسردگی‌ای که منجر به خودکشی‌ام شود، طبیعی بود ولی...

خودکشی بد بود. چرا این فکر را می‌کردم؟ دقیق نمی‌دانستم. شاید برمی‌گشت به کودکی‌ام، به تربیت مامان و خاله، به امید ته قلبم برای وجود داشتن بهشت و احتمال دوباره دیدن مامان و خاله، نمی‌توانستم با خودکشی‌ای که گناه نابخشودنی‌ای محسوب می‌شد، روی این احتمال ریسک کنم ولی... به قتل رسیدن فرق می‌کرد؛ نه کار بدی بود و نه گناه... پس مشکلی نداشت!

- تا ساعت چند وقت دارم؟

با اعتماد به نفس جواب داد:

- تا بی‌نهایت، چون قراره نجاتت بدم!

برای همین می‌خندید؟ می‌خواست زیر پای حرف‌های خودش را بزند؟ نیازی نبود...

- نجاتم بدی؟

با چشم‌های ریز شده به سمتش برگشتم و ادامه دادم:

- اگه خودم چنین چیزی رو نخوام؛ چی؟

حالت چهره‌اش دوباره گرفته شد ولی تعجب نکرد!

- فکر نکنم خواسته‌ی تو خیلی مطرح باشه.

نفس عمیقی کشیدم.

- متوجه‌م، پس پیاده شو و تلاشت رو برای نجات دادنم بکن!

با چهره‌ی طلب‌کاری به سمتم برگشت؛ ابروهای پر پشتش درهم رفته بودند.

- قبول نیست؛ داری گرو کشی می‌کنی!

جدی نگاهش کردم و با اشاره به ماشین، قاطعانه گفتم:

- مطمئن نیستم اسم مناسبی برای نحوه‌ی اداره‌ی اموال خودم باشه.

برای جواب دادن حتی مکث نکرد!

- خیلی پررویی!

با دهان باز مانده‌ای، فقط چپ چپ نگاهش کردم که خندید.

- چشمات خیلی ترسناک دارن می‌گن رو که نیست، سنگ پای قزوینه!

حفظ خونسردی‌ام در مقابلش داشت سخت می‌شد؛ دوباره نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم آرام و واضح حرفم را بزنم.

- بابت این که بهم خبر دادی، ممنونم... به هر حال، از این‌جا به بعدش رو خودم مدیریت می‌کنم؛ لطفا پیاده شو.

با شیطنت سرش را تکان داد و نزدیک آورد.

- درسته که خیلی مودبانه حرف زدی ولی قبول نمی‌کنم!

پایی روی پای دیگرش انداخت و دست به سینه زد. شبیه خاله آه کشید و با حرص، صورتش را جمع کرد‌.

رسما خاله‌وار غر زد:

- تو رو به حال خودت ول کنم، از صد درصد، صد درصد احتمال داره سر جات بشینی تا بیان بکشنت ولی دویست درصد احتمال داره قبل از اون‌ها، خودت، خودت رو به عزرائیل تسلیم کنی!

اوه... باید اعتراف می‌کردم من را خوب می‌شناخت!

- خب... حتی اگه عزرائیل هم باشه، بیشتر از تو دوستش دارم.

چنان ناباورانه با چشم‌های درشت شده نگاهم کرد که گویا از پشت خنجر خورده است! هر چند به فاصله‌ی کوتاهی دلنشین و کودکانه خندید.

- خیلی مهم نیست.

دستش را مشت کرد. با خنده‌ی شیطانی و لحن حماسی‌ای گفت:

- خودم سر زندگیت با عزرائیل کل می‌ندازم!

سرش را پایین انداخت. لبخندش رفته رفته کم‌رنگ شد و انگار، دوباره تغییر مزه‌ی عجیبی به تلخی داد. با کنجکاوی نگاهش کردم که خیره به کف ماشین، با دست‌هایش بازی می‌کرد.

با آرام‌ترین صدایی که از او سراغ داشتم، گفت:

- من نمی‌تونم تو رو به عزرائیل ببازم!

این گرفتگی‌های ناگهانی‌اش عجیب بودند؛ نه به لحظه‌ای که با خنده گفته بود امشب می‌میرم و نه به گرفتگی‌هایش... درکش سخت بود.

- من بازی نیستم که بخوای ببازیم.

از گوشه‌ی چشم، چپ چپ نگاهم کرد.

- واقعا توی این موقعیت این اولین حرفیه که به ذهنت می‌رسه بزنی؟!

- آره.

با درماندگی دستی روی صورت گردش کشید.

- ای کاش حداقل خجالت می‌کشیدی!

تک ابرویم بالا پرید. چه کسی هم این را می‌گفت!

- شک دارم اگه می‌کشیدم هم می‌تونستی تشخیصش بدی‌.

نگاهش را شبیه بچه‌ای شیطان دزدید. انگار حداقل کمی پررویی خودش را قبول داشت.

- جواب سنگینی بود.

نفس راحت‌تری کشیدم.

- پس پیاده می‌شی؟

با ابروهای درهم به سمتم برگشت و قاطعانه گفت:

- نع!

داشت کلافه‌ام می‌کرد؛ ترجیح می‌دادم وقت باقی‌ مانده‌ام را با آرامش سپری کنم.

خوش‌بختانه برای چنین روزی وصیت‌نامه‌ام‌ را پیشاپیش تنظیم کرده بودم و از این لحاظ، دغدغه‌ای نداشتم؛ مهدکودک‌هایم را به خانم تهمتن، مدیر شعبه‌ی اصلی سپرده بودم و اموالم را وقف همان مهدکودک‌ها کرده بودم. این‌گونه، بدون پشیمانی و وابستگی‌ای به این دنیا می‌توانستم بمیرم.

این‌بار از در منطقی و در عین حال با بیان تیزتری وارد شدم.

- می‌دونی که می‌تونم به زور از ماشین بیرونت بندازم؛ می‌خوای این گزینه رو انتخاب کنی؟!

بی‌خیال خندید‌.

- مهربون‌تر از اونی که این حرف‌ها بهت بیان!

ابروهایم بالا پریدند. اطمینان عجیب و بدون توجیهی در حرفش بود‌‌.

- بیش از حد مطمئنی...

سری به نشانه‌ی تأیید تکان داد و لبخند کوچکی زد.

- معلومه، چون زندگی کردمت؛ حس یه گنجشک‌ کوچولوی بی‌پناه رو داشتی!

ابروهایم بالا پریدند. سر تا پای حرفش را نفهمیدم‌! یعنی چه که من را زندگی کرده بود؟ گنجشک کوچولوی بی‌پناه؟ من؟!

بیشتر افرادی که من را می‌دیدند، می‌ترسیدند؛ به ویژه از چشم‌هایم... می‌گفتند زیادی بی‌روح و سرد هستند؛ البته اتفاقی شنیدم و حالا یکی پیدا شده بود که به گنجشک‌ کوچولوی بی‌پناه تشبیهم کند؟

- مطمئنی در مورد من حرف می‌زنی؟!

لبخند دندان‌نمایی زد.

- آره، در مورد خودِ خودِ آقای نیک‌آیین آشوب‌گشت حرف می‌زنم.

مکثی کردم. چگونه همچین دیدی به من داشت؟! یعنی چه که من را زندگی کرده بود؟

- جالبه... منظورت چیه که من رو زندگی کردی؟

انگار به نتیجه‌ی دلخواهش رسیده باشد، پیروزمندانه خندید و با چشم به سوییچ ماشین اشاره کرد.

- نظرت چیه استارت بزنی و به سمت خونه‌ت راه بیفتی تا توی راه ادامه‌ی حرف‌هامون رو بزنیم؟

خوش‌خیال بود! کنجکاوی‌ام به اندازه‌ای نبود که بخواهد مجبورم کند حرفش را گوش بدهم.

- نظرم اینه تو آدرس خونه‌ت رو بدی تا سر راه برسونمت!

چپ چپ نگاهم کرد.

- کوتاه نمی‌آی‌ها!

شانه بالا انداختم.

- دلیلی براش ندارم.

- صحیح... بیا، این هم آدرس خونه‌م.

با لبخند مکش مرگ‌مایی، کارت مهدکودک‌های نیک‌آیین را به خودم برگرداند.

بدون این که کارت را از دستش بگیرم، فقط پوکر نگاهش کردم که در کمال پررویی با خنده ادامه داد:

- امروز رو این‌جا ساکنم!

خیره به چشم‌هایش، پرسیدم:

- نمی‌فهمم چرا انقدر پیش می‌ری... این که مردن یا زنده موندنم برات مهمه، دلیل خاصی داره؟

ناگهانی آرام شد. برگشت، کامل به صندلی تکیه داد. چشم‌هایش را بست و با لحن خواب‌آلودی گفت:

- وقتی رسیدیم بیدارم کن.

و به صورت ضایعی شروع به خر و پف روی اعصابی کرد! رسما خودش را به کوچه‌ی چپ زد.

از دستش آهی کشیدم و در حال روشن کردن ماشین، با صورت درهم رفته‌ای گفتم:

- حداقل خر و پف نکن.

صدایش که قطع شد، نفس راحتی کشیدم؛ دست کم اعصابم موقتا می‌توانستند استراحت کنند و پس از آن... فکر کنم امیدوار بودم قاتلم سریع‌تر به سراغم بیاید تا محمدمهدی زجرکشم نکرده!

***

- درسته خوش‌حالم کوتاه اومدی ولی باید بگم خیلی احمقی که کسی که ممکنه بکشتت رو به خونه‌ت راه دادی!

درک فاز محمدمهدی از حل معادله‌های چند مجهولی ریاضی سخت‌تر بود. پس از این که خودش مصرانه تصمیم گرفته بود همراهم بیاید، همچین چیزی می‌گفت.

- صادقانه ممنون می‌شم اگه قراره بکشیم، به جای این همه حرف زدن، کارت رو شروع کنی؛ دردش کمتره!

محمدمهدی گزینه‌ی خوبی برای حمل خرید‌هایم تا خانه بود‌؛ تا جایی که می‌توانستم، پلاستیک خریدهایم را به دستش داده بودم! اسباب‌بازی و لباس برای یکی از شعب خاص مهدکودک‌های نیک‌آیین بود.

- می‌تونم یه چیزی بگم؟

بدون مکث جواب دادم:

- نه.

معترضانه گفت:

- هی...

شبیه بچه‌ها می‌نالید!

- اگه قرار نیست جوابم رو بپذیری، چرا می‌پرسی؟

پشت سرم، از پله‌های ورودی عمارت بالا می‌آمد. ساختمان بزرگی برای زندگی من به تنهایی بود اما برنامه‌ای برای عوض کردنش نداشتم؛ خود خاله به نامم زده بود.

- فکر کردم اگه قبلش اجازه بگیرم، حرفم موثرتره... حالا چرا صورتت یهو درهم رفت؟ به چی فکر کردی که این‌جوری شدی؟

از گوشه‌ی چشم، فقط نگاهش کردم.

- این خونه... از خاله‌م بهم رسیده.

- مطمئنم اگه بخندی، روحشون شاد می‌شه.

بدون خندیدن، در حال به زور باز کردن در ورودی ساختمان با دست‌های پر، جواب دادم:

- تسلیت گفتن متفاوتی بود؛ به هر حال ممنونم.

پشت سرم وارد شد. ورودی عمارت، سالن بزرگ دایره‌ای شکلی بود که میانش، سه دایره شبیه پله روی هم بالا رفته بودند. یک دست مبل طوسی به سلیقه‌ی خاله دور دایره‌ی سوم چیده شده بود و از سه طرف، سالن به جاهای مختلف خانه راه داشت.

- ممنون بدون خنده‌ت به دل نمی‌نشینه‌ها!

نشنیده گرفتم. به سمت راه‌پله‌ی مورب روبه‌روی ورودی، در سمت دیگر رفتم.

- کارت رو شروع می‌کنی، می‌ری یا ناهار سفارش بدم؟

کلافه آهی کشید و چپ چپ نگاهم کرد. به طعنه لب زد:

- خوش‌حالم توی این وضعیت هم می‌تونی به فکر غذا باشی!

و با تغییر فازی سریع‌تر از سرعت نور، لبخندی زد و ادامه داد:

- ولی برای ناهار باید بگم من هم قاطی پلو دوست دارم؛ فقط لوبیا سبزش نزن!

لحظه‌ای روی پله‌ها خشکم زد اما خیلی سریع به خود آمدم و ادامه دادم. احتمالا برای پیش‌گو، دانستن این که قصد پختن چه غذایی برای ناهار داشتم، جای تعجب نداشت.

با شیطنت، سرش را از پشت نزدیک گوشم آورد.

- یه لحظه خشکت زدها!

- اوه... آره. به تو باشه، دریا هم خشک می‌شه.

صورتش درهم رفت اما به فاصله‌ی کوتاهی، بی‌خیال شانه بالا انداخت.

- می‌ذارمش پای تعریف!

باید اعتراف می‌کردم از نظر روانی واقعا قوی است که می‌تواند همچین حرفی را پای تعریف بگذارد!

به سمت اتاق مخصوص این کارهایم، کادو کردن هدیه‌ها، راهنمایی‌اش کردم. خانه به اندازه‌ای بزرگ بود که می‌توانستم به کوچک‌ترین کارهایم هم اتاق ویژه‌ای اختصاص دهم.

- دقت کردی نذاشتی حرفم رو بزنم؟

به سوال در حیاطش اشاره می‌کرد! از دستش آه بلند بالایی کشیدم.

- من که بهت اجازه ندادم ولی کسی که بحث رو با کنجکاویش پیچوند، خودت بودی!

ابروهایش بالا پریدند.

- خیلی مهربونی که نگفتی فضولی!

لب‌هایم آویزان شدند. دلم می‌خواست همان‌جا سرم را به لبه‌ی دیوار بکوبم.

در حال باز کردن در اتاق، گفتم:

- اصلا درکت نمی‌کنم.

سرخوش و بدون مکث جواب داد:

- همین که من می‌کنم، کافیه.

برگشتم و چند ثانیه‌ای عاقل اندر سفیه نگاهش کردم. ابروهایم را درهم کشیدم و با چشم‌های ریز شده‌ای گفتم:

- درکم می‌کنی و این‌جایی؟!

به عنوان میزبان حرف مناسبی نبود. خاله اگر می‌دید، حتما دعوایم می‌کرد.

احتمال می‌دادم بهش بربخورد و برود، با لحن خوبی هم نگفته بودم ولی به جای این حرف‌ها، طلب‌کارانه نگاهم کرد و در حالی که دورم می‌زد تا زودتر پلاستیک‌ها را روی میز تحریر بزرگ گوشه‌ی اتاق قرار دهد، گفت:

- آره، درکت می‌کنم، برای همین دنبالت اومدم! گفتم که... به خودت باشه، زودتر خودت رو نکشی هنر کردی! اون روح لعنتیت انگار با یه وصله‌ی بی‌کیفیت به تنت مونده و هر لحظه عین کش شل شلوار ممکنه در بره...

دلش زیادی پر بود! با حرص، پلاستیک‌ها را روی میز گذاشت و به سمتم برگشت.

- بدنت یه جورایی هم سبکه، هم سنگین... انگار اصلا روح نداری... شاید هم بهتر باشه بگم یه روح به دردنخور داری!

تند حرف می‌زد؛ چنان که انگار نمی‌دانست خجالت و ادب چه چیزی هستند.

نزدیکم ایستاد، دست به کمر زد، انگشت اشاره‌اش را تهدیدوار به سمتم گرفت و موکدانه، شمرده گفت:

- خودم اون روح لعنتی رو درست و حسابی به بدنت می‌دوزم.

قدش چند سانتی‌متری از من کوتاه‌تر بود.

- پشتکار زیادی برای گیر دادن به یه غریبه داری!

گویی سنگی به سرش بخورد، گردنش کج شد. ضد حال بزرگی برایش بود. بی‌اهمیت از کنارش گذشتم تا پلاستیک‌های خودم را روی میز بگذارم.

با مکث کوتاهی خودش را جمع کرد و گفت:

- من به کسی که زندگی کردمش نمی‌گم غریبه! تازه، ایرادش چیه به فکر غریبه‌ها بود؟ یعنی خودت به فکر بچه‌های غریبه نیستی؟

واقعا نمی‌فهمیدمش! در حال مرتب کردن پلاستیک‌ها جواب دادم:

- شاید اگه بگی منظورت از زندگی کردن من چیه، بتونم درکت کنم.

مکث کرد. با خنده ابرو بالا انداخت.

- اگه زنده بمونی، بهت می‌گم!

به سمتش برگشتم و پوکر نگاهش کردم.

- اون قدر در موردش کنجکاو نیستم که بخوام برای زنده موندن تقلا کنم.

چشم‌هایش را ریز کرد و با حرص، انگشت اشاره‌اش را به سمتم گرفت.

- تو یه ضد حال متحرکی!

تک ابرویی بالا انداختم.

- به عنوان کسی که معتقده من رو زندگی کرده، دیر فهمیدی!

ابرو درهم کشید و شاکی، نسبتا تهدید‌آمیز نگاهم کرد.

- تیکه می‌ندازی؟

- فکر کن این هم تعریف بود.

کج‌خندی زد.

- پس تیکه می‌ندازی!

بحث بی‌ثمری بود.

- من می‌رم ناهار درست کنم. می‌خوای استراحت کنی؟

سری به نشانه‌ی منفی تکان داد.

- واقعا که میزبان جالبی هستی ولی نه... برای پختنش کمکت می‌کنم.

- نیازی نیست.

- تعارف نمی‌کنم ولی اگه مشکلی داری، فقط فکر کن می‌خوام مطمئن شم توی غذام سم نمی‌ریزی!

جواب منطقی‌ای بود؛ احتمال داشت یک آدم نرمال با قاتل احتمالی‌اش چنین رفتاری داشته باشد!

***

در حال رفتن به سمت آشپزخانه، کتم را بیرون آوردم و روی چوب لباسی بالای پله‌ها، کنار آینه گذاشتم.

به حد کافی در تعمیرگاه معطل شده بودم، باید سریع‌تر برای ناهار دست می‌گرفتم.

به آشپزخانه که رسیدم، دکمه‌ی بالایی لباسم را باز کردم و آستین‌هایم را بالا زدم. دست‌کش‌هایم را درآوردم و در لباسشویی کوچک مسافرتی روی ماشین لباس‌شویی انداختم و روشنش کردم. هر روز دست‌کش‌هایم را می‌شستم.

زمان شستن دست‌هایم برای آشپزی، چشم‌هایم روی زخم‌های متعدد دستم ماندند؛ همه‌یشان به خاطر عدم رسیدگی به موقع، پوست اضافه آورده بودند که به خاطر رشدم، کمتر به چشم می‌آمدند اما هنوز هم در نهایت ظاهر جالبی نداشتند.

هر وقت که زخم‌های دستم را می‌دیدم، یک خط در ذهنم رژه می‌رفت.

«پسر پنج ساله می‌خواست برای جسد مادرش سیب‌زمینی با پنیر درست کند!»

داستان جالبی بود، نه؟ شبیه اعتیاد به درد می‌ماند.

پس از خشک کردن دست‌هایم، دست‌کش‌های سفیدم را پوشیدم.

موقع آشپزی اصولا دست‌کش نمی‌پوشیدم اما این بار تنها نبودم و دوست نداشتم کسی زخم‌های دستم را ببیند، از ظاهرشان خجالت نمی‌کشیدم، فقط... زخم‌هایم بخش خصوصی زندگی من بودند!

برای درست کردن قاطی‌پلو باید سیب‌زمینی نگینی هم درست می‌کردم. میان نگینی کردنشان بودم که سر و کله‌ی محمدمهدی پیدا شد.

گفته بود به سرویس بهداشتی نیاز دارد و بدون این که از من بپرسد کجا است، سرش را پایین انداخته و رفته بود.

هنوز نمی‌فهمیدم منظورش از زندگی کردن من چیست اما انگار نه تنها من، که خانه‌ام را هم خوب می‌شناخت.

لبخندی به رویم زد، بی‌حرف دست‌هایش را شست، کاردی برداشت و به کمکم آمد.

چند لحظه‌ای به سکوت گذشت. در همان چند ساعتی که خودش را بهم چسبانده بود، فهمیده بودم در حالت عادی سکوت برایش عجیب است؛ حتی در تعمیرگاه و اسنپ هم مغزم را خورده بود.

با تعجب نگاهش کردم که در لحظه رد نگاهم را زد. خب... خیلی غافل‌گیر نشدم.

خندید.

- ای شیطون... می‌خوای برات حرف بزنم؟

فرصت‌طلب بود و فرصتش را داده بودم. جوابی ندادم و این یعنی دست کم مخالفت نکردم.

- چرا دست‌هات پر زخمن؟ عجیب‌تر از اون، چرا بهشون احساس تعلق داری؟!

لحظه‌ای خشک شدم؛ پس از زخم‌های دستم هم خبر داشت... عجیب بود، غیر از خاله و مردم آن روستا، هیچ‌کس نمی‌دانست.

محمدمهدی، نه خاله را می‌شناخت و نه از مردم آن روستا بود که اگر بود، محال بود به سمتم بیاید؛ سمت هیولای نامشروع «مرده‌نشین»!

احتمالا به همان حرف عجیب «زندگی‌کردن من» که می‌گفت، برمی‌گشت. به هر حال چشم‌هایم را بستم و نفس عمیقی کشیدم‌؛ فقط باید می‌گذشتم...

- می‌تونی حرف بزنی اما هیچ‌وقت نگفتم می‌تونی من رو به حرف بگیری!

ناراحت نگاهم کرد. سری چرخاند. ناگهان بشکن زد و دوباره خندید، انگار راه حل جالبی پیدا کرده باشد. به سمتم خم شد. چشم ریز کرد و با شیطنت گفت:

- پس تو من رو به حرف بگیر.

چشمکی زد‌‌ و ادامه داد:

- با کمال میل، جواب می‌دم.

پیشنهاد بدی نبود!

- چه‌جوری قراره بمیرم؟!

جا خورد. لبخند عجیبی زد. معذب شده بود. نگاهش روی هر چه غیر از من چرخید؛ می‌خواست فرار کند. شاید باید به آن با کمال میلی که گفت، می‌خندیدم!

از همان لحظه‌ای که واقعا تصادف کردم، پیش‌بینی‌اش را جدی گرفته بودم. برایم جالب بود «مرده‌نشینی که گویا مرگ از او متنفر بود»، قرار است در نهایت چگونه بمیرد.

نگینی‌کردن سیب‌زمینی‌ها تمام شد. بلند شدم تا سیب‌زمینی‌ها را بشویم و سکوت محمدمهدی ادامه داشت. آدم مصری نبودم. وقتی شیر آب را باز می‌کردم، گفتم:

- فراموش کن چی پرسیدم.

- هر چی بگم رو باور می‌کنی؟

با تردید پرسیده بود. برگشتم و نگاهش کردم. تردید و جدیتش را تشخیص نمی‌دادم‌؛ شاید حتی استرسش... دست‌هایش با هم بازی می‌کردند و مستقیم نگاهم نمی‌کرد. تحت فشارش گذاشته بودم. نگاهم را برگرداندم.

صادقانه جواب دادم:

- نمی‌تونم قول بدم اما اگه چیزی بگی، درموردش بحث نمی‌کنم؛ فقط می‌شنوم.

با مکث طولانی‌ای به آرامی لب باز کرد‌:

- توی تجربه‌ی من یه شکاف وجود داشت، به نظر موقع خواب بی‌هوش می‌شی و وقتی بیدار می‌شی، یه جای نامعلومی هستی. برای گفتن جای چیزی شکنجه‌ت می‌کنن که واقعا نمی‌دونی و بعد...

- می‌کشنم؟

با تأسف، بی‌صدا سرش را به نشانه‌ی تأیید تکان داد.

تا حدودی تکان‌دهنده بود؛ مردن پس از شکنجه برای گفتن جای چیزی که نمی‌دانم... مرگ متفاوتی نسبت به آنچه انتظار داشتم، بود.

روغن را درون ماهیتابه ریختم. داغ که شد، نمک زدم و پیازی که حین حرف زدن محمدمهدی خلال کرده بودم، در روغن ریختم.

- فهمیدم، ممنون.

مردن خیلی بد نبود، حتی اگر با درد و شکنجه همراه می‌شد! فقط... ترجیح می‌دادم با مامان می‌مردم.

همیشه فکر می‌کردم چرا آن موقع، مرگ سراغم نیامد؟ هیچ وقت نفهمیدم... مگر منطقی نبود یک بچه‌ی پنج ساله که چهار ماه در ویلای جنگلی تنها مانده، خودش را زخمی کرده، سوزانده و حتی پایش را شکانده، از خونریزی، درد، یا ترس بمیرد؟ پس چرا من نمردم و «مرده‌نشین» شدم؟

شاید بعد از مرگ می‌فهمیدم؛ شاید...

ناگهان، یکی یقه‌ام را کشید و لحظه‌ای بعد، با محمدمهدی‌ای چشم به چشم شدم که انگشت اشاره‌اش را با تحکم به سینه‌ام می‌کوبید.

نفهمیدم چه زمانی بلند شد!

با جدیت بی‌سابقه‌ای در حالی که ابروهایش را درهم کشیده بود، گفت:

- فکر نکن حواسم نبود که با وجود این که فهمیدی مرگت دردناکه، اشتیاقی برای فرار و زنده موندن نشون ندادی ولی این رو یادت بمونه، من نمی‌ذارم توی احمق خودت رو به کشتن بدی، حتی اگه بخوای!

پوکر نگاهش کردم. حالت تهدیدآمیزی داشت. از آن‌ها که می‌گفت «اگه بخوای بمیری، قبلش خودم زجرکشت می‌کنم!»

- می‌تونی تلاشت رو بکنی.

در حال پس زدن دستش ادامه دادم:

- ولی هدف اصلیم الان اینه که غذام نسوزه!

سیب‌زمینی‌ها را به پیازداغ اضافه کردم.

محمدمهدی شوکه شده بود. چشم‌هایش گرد شده بودند. طول کشید تا توانست تکان بخورد و کف دستش را محکم به سرش بکوبد.

موهایش را به هم ریخت. کلافه شده بود. آه جگرسوزی کشید. تازه داشت از عصبانیت سرخ می‌شد.

با حرص و صدایی که بالا رفته بود، گفت:

- یعنی الان غذا مهم‌تر از جونته؟!... برو خدات رو شکر کن که کارم برای کادوی تولد مهدیه پیشت گیره و گر نه خودم بدون درد می‌کشتمت و به عزرائیل تحویلت می‌دادم.

آرام‌تر ادامه داد:

- البته تو چی می‌فهمی از شکر خدا برای زنده موندن؟! دیوونه‌م کردی‌...

کادوی مهدیه؟ حرف‌ جدیدی بود؛ گر چه زمان مناسبی برای پرسیدن از اژدهای خشمگین نفس آتشین کنارم نبود و ارزش پیگیری هم نداشت اما در مورد شکر خدا...

من خدا را شکر کرده بودم و می‌کردم؛ نه برای زنده ماندن، برای فهمیدن حرف‌های جسد مامان، حتی اگر نمرده بودم‌.

***

محمدمهدی همان قاشق اول را که داخل دهانش گذاشت، با چشم‌های بسته و صورت شیفته، بو کشید‌.

- عالیه! حالا می‌فهمم چرا غذا از زندگیت مهم‌تر بود.

پوکر نگاهش کردم. بی‌حرف، روی صندلی مقابلش نشستم.

با خنده قاشقش را تاب داد.

- اگه دختر بودی، می‌گرفتمت.

بدون مکث گفتم:

- جواب رد می‌دادم‌.

چپ‌چپ نگاهم کرد.

- پس نسخه‌ی مونثت هم دیوونه‌ست!

محمدمهدی که کم نمی‌آورد، ترجیح دادم خودم سکوت کنم که بهانه‌ای برای حرف زدن نداشته باشد. هر چند، فقط چند لحظه سکوت را تاب آورد و دوباره با تعجب پرسید:

- الان کم آوردی؟

محمدمهدی اگر حیوان بود، کرم می‌شد!

- نه، دارم ناهار می‌خورم‌‌.

خودش را مظلوم کرد؛ البته نه که مظلومیت به او بیاید.

- یعنی خفه‌شم؟

عاقل اندر سفیه نگاهش کردم. شاید محض رضای خدا بود که کوتاه آمد.

- به خاطر غذای پنج‌ستاره‌ای که پختی، باشه، موقتا خفه می‌شم ولی موقع کادو کردن باهات حرف دارم، باید نقشه‌ی فرار بچینیم‌.

من آدم تقلا کردن نبودم ولی‌... گوش‌هایم را دوست داشتم؛ قطعا غرغرهای محمدمهدی آزارشان می‌داد، بنابراین برای آن لحظه در سکوت سری به نشانه‌ی تأیید تکان دادم‌.

***

محمدمهدی در حال تماشای اسباب‌بازی‌ها بود که با صورت گرفته‌ای، انگار حسرت می‌خورد، گفت:

- به خاطر مدیریت مهدکودکت هم نمی‌خوای برای زنده موندنت تلاش کنی؟

کاغذهای کادوی آماده را روی میز گرد چوبی گذاشتم. قیچی‌ها و چسب‌ها را روی میز قرار دادم.

- خانم تهمتن هست، آدم قابل اعتمادیه.

تک ابرویش بالا پرید‌‌.

- ولی تو نیست!

- مهم نیست.

محکم و موکد گفت:

- البته که هست!... هیچ‌کس عشقی به خالصی عشق تو برای همه‌ی بچه‌ها نداره.

چشم‌هایم را بستم. نفس عمیقی کشیدم. نمی‌خواستم این بحث ادامه یابد‌. آرام گفتم:

- اسباب‌بازی‌‌ها رو بیار.

میزی که ابتدا اسباب‌بازی‌ها را رویش گذاشته بودیم، برای دو نفره کادو کردن مناسب نبود.

و شاید خیلی مظلومانه، ته دلم ماند که بچه‌ها از من می‌ترسند؛ خیلی از بزرگ‌ترها هم... مرده‌نشین بودم، نحس بودم و به قول یکی از معلم‌های مهدکودک، چشم‌های آبی کم‌رنگم شبیه تکه یخ بودند.

بزرگ بودم، سرد بودم ولی هنوز شکسته بودم... شکسته‌هایم مهدکودک‌های زنجیره‌ای را ساخته بودند که تا می‌شد، بچه‌ها را زیر نظر بگیرم. معلم و مدیرهایشان موظف بودند پیگیر زندگی بچه‌ها باشند تا هیچ بچه‌ی دیگری، شبیه من، «مرده‌نشین» نشود.

جامعه، یک آدم مهربان فرشته‌گونه نبود که آدم‌ها را با شکستگی‌هایشان بپذیرد و من، بلد نبودم شکسته‌هایم را سرهم کنم یا دور بریزم... شاید تنها هدفم همان ساختن مهدکودک بود که به سرانجام رسیده بود. دلیلی برای تقلای بیشتر نداشتم.

با احساس فشرده شدن، چشم‌هایم گرد شدند و به خود آمدم. دوباره داشتم غرق می‌شدم. خاله گفته بود غرق شدن‌هایم خطرناک است.

با تعجب چشم چرخاندم تا موقعیتم را بفهمم. محمدمهدی داشت می‌فشردم‌! با تعجب پلک زدم‌. در آغوشش بودم؟!

- چی... چیکار می‌کنی؟!

- بغلت کردم.

درک نمی‌کردم. به حدی قفل کرده بودم که نمی‌توانستم پسش بزنم.

- چ... چرا؟