جایی میان آغوشت به قلم سمانه حسینی

پارت دوم :

شیشه پایین کشیده شد و لبخندش، دندان‌های ردیف شده‌اش را به نمایش گذاشت:
_ بپر بالا که خیلی کار داریم!
زیر فشار نگاه هایی که مثل همیشه رد ماشین را دنبال میکردند، نشستم و در خود فرو رفتم.
_ خانم خوشگلم، چطوره؟
باز لباس کم پوشیدی که اینجوری سردت شده، آره؟
دختر، مگه واست پالتو پوست به اون خوشگلی نیاوردم؟ اون رو بپوش، اگه سردت شد با من!
سردم بود، اما این آدم چه می‌فهمید که حتی اگر چله‌ی تابستان هم باشد، دیدنش دوباره جانم را به لرزه می‌اندازد و حالم را به هم می‌ریزد.
_ عشقم، خوبی؟ چرا ساکتی پس؟
انگشت‌های داغش که لا به لای دستم فرو رفت، حالم را بدتر کرد.
به هوای باز کردن گره‌ای که به شالگردنم افتاده بود، دست از دستش پس کشیدم.
_ خوبم، آره…
نگفتی می‌خوای بیای دنبالم؟ کار نداشتی مگه؟
_ کار که دارم، ولی بده مگه دلم هوای زنم رو کرد؟
کار بدی کردم اومدم دنبالت؟ اونم توی این برف؟
سیما گفت بدون ماشین اومدی، منم گفتم بیام دنبالت که هی از این سر شهر با مترو راه نیفتی بیای اون سر شهر.
_ مرسی که اومدی، اما می‌شه خواهش کنم دیگه با این ماشین نیای؟
سیامک جان، من صد بار بهت گفتم… این منطقه، این مدرسه…
ابروهایش در هم رفت. عینک دودی را از چشم برداشت.
_ شیدا، واقعاً حالم بهم می‌خوره که صد بار یه حرف رو می‌زنی!
_ منم حالم بهم می‌خوره که تو هر بار کار خودت رو می‌کنی. اون‌جا محل کار منه… حالم بهم می‌خوره از این‌که زیر نگاه اون آدما له بشم، می‌فهمی؟
چه اصراری داری پُز ماشین میلیاردیت رو بین آدمایی بدی که شاید به نون شبشون محتاجن؟
دو تا ماشین دیگه توی اون پارکینگ بی‌صاحب پارک شده، اما تو انگار عمداً، برای نمایش دارایی‌هات، درست لابه‌لای این آدما جلوی در مدرسه سبز می‌شی!
نمی‌دانم چگونه، اما حرف‌هایم را با چنان عصبانیتی کنار هم چیدم و یک‌نفس گفتم که احساس کردم نفس کم آورده‌ام.
کلماتم، درست مثل همیشه، به مذاقش خوش نیامد.
سر تکان داد، پوست لبش را جوید و ماشین را کنار اتوبان نگه داشت.
_ بدجوری عوض شدی شیدا!
به نظرت این من نیستم که باید صدام دربیاد؟
تو یک ساله زنِ عقدیِ منی، اما هنوز نرفتیم سر خونه‌زندگی!
به نظرت اونی که باید این‌طوری صداش رو بندازه، من نیستم؟
انگشت‌هایم را مشت کردم، دندان روی هم فشردم.
_ نصف اون یک سال، بابای من روی تخت بیمارستان درد می‌کشید…
هر شب تا پای مرگ می‌رفت.
انگار یادت نیست حال من چی بود…
انگار یادت رفته به چه روزی افتادم…
چشم در صورتم چرخاند؛ انگار دنبال کلماتی می‌گشت که سنگینی نگاهش را بهتر بفهماند.
_ یادم نرفته، اما تو هم یادت نره هر کسی یه صبری داره. کاسه‌ی صبر من داره لبریز می‌شه.
گفتی تا چهلم بابات صبر کنیم، هیچی نگفتم.
حالا از چهلمم گذشته! بقیه هم گفتن مشکلی ندارن زود بریم سر خونه زندگی مون.
حالا تو چی داری واسه گفتن؟
اون خونه و زندگی تا کی باید خالی بمونه؟
چیزی در سینه‌ام پر بود؛ چیزی که اگر خالی‌اش می‌کردم، دیگر چیزی برایم نمی‌ماند که از دست بدهم.
_ منو برسون خونه…
حوصله‌ی شنیدن این حرفا رو ندارم.
_ آره خب، نباید هم داشته باشی.
حرف حق تلخه.
«حرف حق»…
حرف حق در سینه‌ام پرپر میزد و هیچکس نمیدانست اگر دهان باز کنم، دقایق شبیه هم نخواهند ماند.
سرم را به شیشه تکیه دادم و درست شبیه برف‌های آب‌شده‌ای که دوباره یخ می‌زنند،
در خودم سرد و سردتر شدم.
رسیده و نرسیده، جلوی در خانه نگه داشت.
پا روی گاز گذاشت و درست مثل نقطه‌ای سیاه در دل سفیدی برف، دور شد.
مهم نبود…
دیگر هیچ‌چیزی مهم نبود…
کلید به دست، مقابل درِ بزرگ و آهنی خانه ایستادم.
اما کلید در قفل نمی‌چرخید.
انگار این در هم امروز با من سر سازش نداشت.
شاید حتی من دیگر توانِ باز کردن درِ خانه را هم نداشتم.
دکمه‌ی آیفون را فشردم؛ کسی در را باز نکرد.
خانه نبود…
انگشت‌هایم را چند بار باز و بسته کردم و به زور کلید را چرخاندم.
خورشید از لابه‌لای درختان باغ نظاره‌گرم بود و قارقار کلاغ‌ها تنها صدایی بود که برای خوش‌آمدگویی بلند می‌شد.
سر چرخاندم؛ نگاهم افتاد به خانه‌ی کوچک آقا محمد، انتهای باغ.
کفش هایشان جفت بود و حس میکردم بوی خوش غذای روی اجاق مهری حتی از همین دور هم به مشامم میرسد.
چرا این بغض اینطور زمین گیرم میکرد؟
با سرِ آستین، رد اشکی را پاک کردم که روی گونه‌ام نبود، اما من حسش می‌کردم.
دستگیره‌ی در که زیر دستم چرخید، نگاهش از قاب به صورتم افتاد و دیگر بهانه‌ای نبود که نخواهم به زبان بیاورمش.
حتی چراغ‌ها را هم روشن نکردم.
کیفم را گوشه‌ای انداختم و شال‌گردنی که مثل بختک به جانم افتاده بود، به زمین پرتاب شد.
در برابر این نگاه، نباید هیچ چشمی خیس می‌شد…
اما من کجا و فرار از احوالم کجا؟
آرام به سمتش رفتم؛
با طمانینه، خسته، غم‌زده.
نگاهم می‌کرد… خوب نگاهم می‌کرد.
اما چطور می‌توانستم آدمی را که در قاب حک شده بود، در آغوش بکشم؟
برداشتمش…
از روی دیوار برداشتمش و سرم را روی عکسش گذاشتم.
این بار اما گونه‌ام خیس شد
و خیسی‌اش صورت خندان در قاب را هم خیس کرد…