رمان لرد تاریکی

برای تویی که این کتاب را می خوانی، شاید نفر بعدی که منتخب می شد تا به سرزمین دراگونیا دعوت شود خود تو باشی!
-------
همه چیز از یک قطره خون شروع شد!
مقدمه:
لارا، هیچ چیز توی این دنیای سحرآمیز و جادویی دروغ نیست! پس قصه ی پریان رو باور کن.
این جمله ای بود که مادرم هر شب با صدای مهربانش توی گوشم زمزمه می کرد. وقتی که داستان جک و لوبیای سحر آمیز را می خواند و من مثل همیشه می پرسیدم:
-ولی چرا من لوبیایی ندارم که من رو به هرچیزی که می خوام برسونه؟
و اون با لبخند مهربانش من را به دنیا امیدوار می کرد. همه ی ما وقتی بچه بودیم با جادو و جادوگر باور داشتیم، قصه ی پریان و شنل قرمزی! و آرزو می کردم که کاش هیچ وقت دنیای تلخ واقعی رو نمی شناختم. اما چیزی سال ها بعد از مرگ اون من با واقعیت دنیا رو به رو شدم، چیزی که همیشه از آن فراری بودیم.
اما بعد از مرگ مامان صدایش همیشه توی گوشم ماند و من را به دنیای درخشان امیدوار نگه می داشت؛ برخلاف همه ی کسایی که بزرگ شدند رشد کردند و هیچ رویای بچگانه ای را باور نداشتند. اما من همیشه به قصه ها و سرزمین پریان وفادار ماندم. و اعتقاد داشتیم که سرنوشت، در انتظار همه ی ماست! با قصه های متفاوت متولد می شیم و با عشق زندگی می کنیم.
اما تلخی دنیا من را به چنگال خود اسیر کرد درست وقتی که فقط نه سال سن داشتم با جهان تلخ واقعی آشنا شدم، وقتی که شب برفی فرا رسید! هیچ وقت مثل آن شب، برف ترسناک و زشت نبود. چون مادرم توی تخت سرفه های خونین می زد و نفس های آخرش را می کشید. ذره ای برف سپید از چکمه های پشمی‌ام روی زمین و کنار تخت ریخته بود وقتی دستش آویزان شد قطرات خون از لای انگشت های‌ش روی برف ها چکید و مثل لو سرخشان کرد.
با چشمان بی حال و صورت رنگ پریده‌ش دستم را گرفت، جدی و با صدای خش دارش گفت:
-لارا، هیچ وقت به تلخی دنیا پی نبر، توی دنیای خودت بمون! افسانه ها واقعین و خوشبختی همیشه پایان قصه ی همگی ماست.
صدای هو هو باد و در و پنجره هایی که محکم به همدیگر می کوبیدن بلند شد. صورتم از گریه جمع شده بود و صدای هق هق های ریزم میان هیاهوی طوفان بیرون درهم آمیخته شد. چشم های‌ش درشت عسلی رنگش پر از امید بود و خیره به من بی حرکت ماند. مشتش که روی تخت بود باز شد و دستمال های قرمز نمایان شدند. حالا دیگر صدای نفس های‌ش هم به گوشم نمی رسید و خنجری زهرآلود قلب کوچکم را درید.
---------
قسمت اول
یک دختر بازنده!
2012
با فرو ریختن آشغال های موز و ساندویچ های گندیده روی سرم از دنیای خیالیم بیرون آمدم و دستم با قلم خشک شد. صدای قهقه های گروه دخترانه ی منفور ها که قلدر های سرسخت دبیرستان بودن توی دستشویی پیچید. دستم را بالا آوردم تکه موز را از لای موهای شکلاتی رنگ‌م بیرون کشیدم و زیر لب زمزمه کردم:
-باز هم اومدن تا قلدری کنن.
-عا نشنیدیم چی گفتی لارا بلک؟
نفسم را در سینه حبس کردم هر حرفی باعث یک درگیری بدتر می شد پس سکوت کردم و سرم را به زیر انداختم. با لگدی که یکی از آن ها به در انداخت از جا پریدم و صدای جیغم را مابین ساق دستم خفه کردم.
-بیا بیرون بازنده!
نفس زنان سریع دفترم را زیر پیراهنم مخفی کردم و خودکارم را توی جیبم گذاشتم. بار دیگر لگد محکمی به درکوبیدن و من با دستانی لرزان از روی توالت بلند شدم و به سمت در رفتم. صدای قهقه های مسخره‌شان لحظه ای قطع نمی شد و مسخرم می کردند.
-دیدین گفتم می ترسه که درو باز نمی کنه؟
-آره احمق قایم شده.
-آخی بچه کوچولو.
دست های لرزانم را دور دستگیره ی در انداختم و با یک هول کوچک باز کردم. صدای تاپ تاپ قلبم گوش هایم را کر کرده بود. میان تمام احساس ترسم کمی شجاعت به خرج دادم که...
از شوکی که بهم وارد شد سیخ شده از حرکت ایستادم و چشمان و دهانم به یک اندازه باز شد. این بار سطل یخ و تخم مرغ روی سرم خالی شد و به قدری سرد و لزج بود که عملا مثل یک مجسمه ی مومیایی شده بودم.
کیتی موبایل دکمه ای طوسی رنگش را بالا گرفت و درحالیکه با خنده آدامس می جویید از این صحنه ی کریه و چندش فیلم گرفت. دهانش را باز کرد و لب هایش را بهم مالید تا برق رژ صورتی رنگش بیش تر شود. دست به کمر شد و خیره به موبایل گفت:
-عا این امشب می ره توی فیسبوک من حیفه که فقط ما از این صحنه لذت ببریم.
هر چهار نفرشان دست به کمر شدند و با چشم غره نگاهم کردند. سر به زیر دستم را مورب روی شکمم گذاشته بودم تا خیسی و لزجی تخم مرغ ها و آب به دفترچه ی ارزشمندم نفوذ نکند.
نگاه امیلی روی شکمم خیره شد مشتم را جمع کردم و چشم هایم را دزدیدم انگشت اشاره‌ش را به سمتم گرفت و داد زد: