روی صندلی می‌نشینم و دستانم را روی میز می‌گذارم. ناخودآگاه اخم می‌کنم. من او را نمی‌ترسانم. من نمی‌خواهم او را بترسانم. شاید اوایل، ترسیدنش سرگرم‌کننده بود؛ دیدن آن چشم‌های گشاد و آن لرزش بی‌صدا. اما الان... سرم را کج می‌کنم و از سر تا پایش نگاهش می‌کنم. چرا وقتی این دختر می‌ترسد این‌قدر زیبا می‌شود؟ این لرزش. این رنگ‌پریدگی. این سرخی چشم‌ها. اخمم عمیق‌تر می‌شود. فکم سفت. همیشه رد آن گونی برنجِ لعنتی همه‌جا هست، همه‌جای این زندگی کوفتی من.

آرام بدون این‌که چاقو را پایین بیاورد، نگاهم می‌کند. مردمک چشم‌های دکتر منش بزرگ‌تره. افکارم ناگاه قطع می‌شوند. برای یک لحظه مکث می‌کنم. یعنی چه؟ این چه مقایسه‌ای بود؟ این الان معیار زیباییه؟ یا نشونه‌ی هوش؟ اخم می‌کنم، لحنم ناخواسته جدی‌تر می‌شود: به من آسیب بزنی، دکتربچه هم آسیب می‌بینه. ما توی یه پوست حبس شدیم. متوجهی دیگه؟
آرام آهسته روی صندلی روبه‌رویم می‌نشیند، اما چاقو را روی میز نمی‌گذارد؛ تیغه‌ی براق و سرد، هنوز بین ماست. مرزی نامرئی اما بسیار محکم. ما دو نفر پشت یک میز نشسته‌ایم، اما انگار دو سوی یک میدان جنگیم. ناگهان، خیلی آرام و زیرلب چیزی زمزمه می‌کند: دروغ‌آفریدگان، روزی خواهند دانست، که سفیدی هرگز به سیاهی واگذار نخواهد شد... و شرافت، آن تاجی‌ست که به روی پیشانی حقیقت می‌درخشد، تا هر کجا ظلمت رود، چراغی به جای نهد. نگاهم تیز می‌شود. این جملات را می‌شناسم. خیلی خوب می‌شناسم؛ اخم ابروهایم محو می‌شود. این دیالوگ‌های نقش زیباست. بازآفرینی هفت‌خان رستم به داستانی کودکانه... او دیالوگ‌های آن نمایش را حفظ کرده؟

آرام سرش را بالا می‌آورد. نگاه خیس و سیاهش مستقیم در چشم‌هایم قفل می‌شود و بعد، با صدایی آرام اما سنگین، می‌گوید: من نقش زیبا رو بازی می‌کنم. لبخندی بی‌اجازه روی لبانم جان می‌گیرد. در چنین وضعیتی چنین تصمیمی گرفته؟ می‌خوای زیبا باشی؟ این را می‌گویم و حس می‌کنم نبضم در سرانگشتانم می‌کوبد. تحسین، مثل جریانی الکتریسیته از ستون فقراتم بالا می‌رود. تو همین حالا هم زیبا هستی، آرامِ من. اما نه آن زیباییِ معصومانه‌ی همیشگی؛ تو حالا زیبایی یک خنجر صیقل‌خورده را داری. زیبایی شعله‌ای که می‌داند قرار است بسوزاند.

او سرش را با قاطعیتی که بوی انجماد می‌دهد تکان می‌دهد. چاقو را با احتیاط روی میز می‌گذارد. صدای برخورد دسته‌ی چاقو با سطح چوبی میز، مثل صدای بسته شدن یک قرارداد نانوشته در گوشم زنگ می‌زند. حق با توئه. بازی توی نمایش آقای زاهری... کار خیلی بزرگیه. من این فرصت رو از دست نمیدم. کلماتش بوی تصمیم می‌دهند. بوی لج‌بازی. بوی بقا. می‌خواهد روی ویرانه‌های زندگی‌اش رنگ و نقش موفقیت بکارد؟ می‌خواهد از دل تحقیر، تاج بسازد؟ و برای این کار به سراغ من آمده؟ لبخندم عمیق‌تر می‌شود؛ حالا دیگر رنگ غرور دارد.

آرام مقدم... ازت ستاره‌ای می‌سازم که چشم‌های مادرت از درخشیدنت کور شود و اگر لازم باشد، حتی آسمان را هم برایت می‌دزدم. این را به تو قول می‌دهم.