شبت آرام به قلم نگین حلاف

پارت دوم :

او سرش را کمی خم می‌کند و با لحنی آرام و مطمئن می‌گوید:
- این‌که یه خاطره‌ی بد از چیزی داشته باشی به این معنی نیست که اون چیز واقعاً بد یا ترسناک باشه.
اخم کوچکی می‌کنم. نمی‌خواهم کسی برای دروغ من دلایل قانع‌کننده بیاورد. احساس می‌کنم هر کلمه‌ی او تلاش می‌کند به درونم نفوذ کند و نظم دنیا را به من تحمیل کند. از چنین آدم‌هایی نفرت دارم.
- هر کسی باید با ترس‌هاش روبه‌رو بشه.
دوباره همان حس ناخوشایند آشنا برمی‌گردد. دوباره در بند یک انسان همه‌چیزدان گیر کرده‌ام. خوشا به حالم! حال چطور می‌توانم از این تله فرار کنم؟
چشم‌هایش دوباره به سمت گربه می‌لغزند و بعد به من نگاه می‌کند. با لحنی سبک و کمی شیطنت‌آمیز می‌پرسد:
- دوست داری بهش دست بزنی؟
چشمانم ناگهانی گرد می‌شود. اول به او نگاه می‌کنم، بعد نگاهم آرام می‌لغزد به گربه‌ای که زیر دست‌هایش مثل کودکی رام، چشمانش را بسته و خرخر می‌کند. انگار زیر نوازش یک فرشته آرام شده باشد، اما من هیچ تقدسی در این تصویر نمی‌بینم.
در چشم من، آن موجود کوچک چیزی جز لکه‌ای از آلودگی نیست که روی برف نشسته. موهای سفیدش با چرک و سیاهی آمیخته‌اند، تکه‌تکه، درست مثل برف‌های کنار خیابان که با رد لاستیک ماشین‌ها خفه شده‌اند.
نمی‌توانم نگاهش کنم وقتی سرش را پایین آورده و آرام پشت گوش گربه را می‌خاراند. حرکاتش نرم و بی‌ادعاست، درست برعکس خشکی من که حتی در ایستادنم هم لرزش عصبی‌ای پنهان است. نفس عمیقی می‌کشم، سوز برف در گلویم می‌دود، صدایم پایین و مردد بیرون می‌آید:
- نه… ممنون.
او نگاهی کوتاه به من می‌اندازد، بعد دوباره به گربه.
- یه بار امتحان کن. قول میدم گازت نگیره.
قبل از این‌که حتی فرصت کنم حرفی بزنم، گربه را با دستانش بلند می‌کند. حرکتش به طرز عجیبی لطیف است، انگار چیزی ظریف‌تر از جان در آغوش گرفته باشد. برف از روی موهای گربه می‌ریزد و در نور صبحگاهی می‌درخشد.
نمی‌دانم چرا نمی‌توانم چشم بردارم. فقط نگاه می‌کنم که چطور آن موجود چرک و ریز، در میان بازوانش آرام گرفته و بی‌حرکت مانده است.
او گربه را کمی جلو می‌آورد، درست تا جایی که بین من و او فاصله‌ای جز چند وجب نماند. بخار نفس‌هایش در هوا می‌پیچد، با بخار دهان من قاطی می‌شود و آن لحظه چنان نزدیکش می‌شوم که بوی چرم پالتویش را حس می‌کنم.
- امتحانش کن آرام. فقط یه لحظه.
اسمم را که بر زبان می‌آورد، چیزی در دلم می‌لرزد. دست‌هایم را در جیب‌هایم محکم‌تر می‌فشارم، اما او هنوز گربه را جلوی صورتم نگه داشته. چشمان زرد و نیمه‌خواب گربه در نور می‌درخشد و من درون‌شان هیچ ترسی نمی‌بینم… فقط حس انزجار، مثل زنجیری سرد در سینه‌ام می‌پیچد. به آرامی نفسی بیرون می‌دهم و سعی می‌کنم لبخند بزنم.
- باشه… فقط یه لحظه.
دستم را بیرون می‌آورم؛ انگشتانم یخ زده‌اند و وقتی با آن پوست گرم و چرب تماس پیدا می‌کنند، حس می‌کنم ته وجودم چیزی منقبض می‌شود. چندشم می‌شود، از صدای خرخر خفه‌اش، از گرمای بی‌دعوتی که از بدنش ساطع می‌شود. ولی فقط برای یک لحظه، لمسش می‌کنم.
- دیدی؟ کاری نکرد.
صدایش پر از رضایت است، انگار معلمی‌ست که شاگردش را به تجربه‌ای وادار کرده باشد. لبخند محوی می‌زنم و دستم را سریع پس می‌کشم.
- آره… دیدم.
اما درونم هنوز خیس از چندش است. می‌خواهم چیزی بگویم، شاید جمله‌ای بی‌اهمیت، شاید فقط تشکری خشک برای این تجربه اما صدای غرش موتورِ ته خیابان، رشته‌ی فکرم را می‌برد.
اتوبوس از دور، میان مه و برف پیدا می‌شود. مرد سرش را برمی‌گرداند، گربه را آرام روی زمین می‌گذارد و بازوهایش را از برف می‌تکاند. حرکاتش بی‌شتاب و بی‌تفاوت‌اند‌. اتوبوس نزدیک می‌شود و من بی‌اختیار لب باز می‌کنم:
- صبر کن… اسمت چیه؟
او لحظه‌ای مکث می‌کند و نگاهش روی من می‌ماند. چشمان عسلی‌اش حالا با نور خورشیدی که از ابرها گریز کرده، به رنگ کهربا درآمده‌اند. لبخند کجی گوشه‌ی لبش می‌نشیند.
- فکر نکنم اسمم به کارت بیاد.
برف روی موهایش نشسته و من فقط می‌توانم به رد نفسش نگاه کنم که در هوا محو می‌شود.
- خداحافظ، آرام.
قدم برمی‌دارد و در اتوبوس پشت سرش بسته می‌شود. چرا اسمش را بگوید؟ حق دارد نگوید. من مانند احمق‌ها اولین جمله‌ام در صحبت با او گفتن نامم بود هرچند، تازه می‌فهمم باید برای دانستن اسمش بیشتر اصرار می‌کردم.
اما، می‌مانم با گربه‌ای که حالا کنار پایم چمباتمه زده و خیابان سردی که گویی تازه از خواب بیدار شده.