رمان عقد ممکن

مکان: محل کار
نام: عقد ممکن
تقدیم به همه دختران ایران زمین که هر کدام شاهدختانی تمام عیارند...
عقد ممکن
نباید با آن وضع لباس و آرایش به آن پارتی شلوغ و بی در و یپکر می رفتیم.هیاهو آنقدر زیاد بود که صدا به صدا نمی رسید میان پخش اهنگهای تند دی جی و فریادهای شادی و افسارگسیخته ی کسانی که نه می شناختیمشان نه می دانستیم چه کسی هستند و از کجا آمده اند،گیر افتاده بودیم.دور تا دور ویلای سه طبقه ی محصور میان درختچه های مصنوعی کاج و سرو سیاهی بود و تاریکی و تاریکی.بیرون از ویلا یک استخر بزرگ بود با آبی زلال که چند پسر و دختر آنقدر نوشیده بودند که پریده بودند داخل و نمی فهمیدند دارند چه می کنند و مرزها را رد کرده بودند.
با آیدا رفته بودم و حالا میان هیاهو پیدایش نمی کردم.یک لحظه رفت طرف میز فینگرفود و لحظه ی بعد دیگر نبود.داشت با یک دختر همسن و سال خودش می خندید.هر چقدر چشم چشم کردم نتوانستم پیدایش کنم.محال بود بتوانم از سوراخ سنبه های جایی ناشناخته مثل آن ویلای درندشت در بیابانی های کرج،بیرونش بکشم.هرچقدر گفت رفتن به همچین جایی عین حماقت و ساده لوحیست اما من اصرار کرده بودم.می خواستم تلافی کارها و اشتباهات شهرام را درآورم.شهرامی که مرا نمی خواست و این نخواستن آزاردهنده بود! شاید این بار می توانستم دماغش را بسوزانم جوری که بقیه مواخذه اش کنند که چرا من را تنها گذاشته و بی توجهی کرده و من همه ی اشتباهاتم را بیندازم گردن او.هرچند که او هرگز به من فکر نمی کرد و نامهمترین مساله ی زندگیش من بودم.منی که زمانی معصومترین و مظلومترین دختر فامیل و محل بودم و حالا... مادرم به اصرار دوستانش رفته بود تور مشهد و ما را سپرده بود به خاله و مادر شهرام.
از طرف خانواده ی قریشی،همسایه مان،کارت دعوت مخصوص گرفته بودیم برای چنین پارتی بزرگی که به قول خودش پر از بچه باحالهای لواسان ،کرج و تهران بود و شاید برای من هم کیس خوبی پیدا می شد.درست مثل عموزاده ی خانم قریشی که در همین پارتی ها،یک کارخانه دار را تور کرده بود و رفته بود دوبی.خود فامیل قریشی ها که دیزاینر یک شرکت کوچک بود قرار بود بیاید اما لحظات آخر به بهانه ی کرونای شدید،همه چیز را کنسل کرد و ما را تنها گذاشت.
دوست اینستاگرامی آیدا مارا رسانده بود و وقتی تعارف کرد برای برگرداندنمان،گفتیم برای برگشت یکی را پیدا می کنیم تا مسیری ما را برساند و ماهم از آن به بعدش را اسنپ می گیریم.او هم چون همان شب مسافر بود قبول کرد و رفت و ما ماندیم و یک میهمانی بی سر و ته و آنچنانی با مردهای غریبه ی افسارگسبخته و بی منطق که شاید وحشتناکتر از این تصویر و دورنما در مخیله ی هیچ کس نگنجد .
نزدیک در ورودی ویلا،یک مرد با ریشهای بلند و موهای رنگ کرده و هندزفری در گوشش ایستاده بود و موبایلهایمان را تحویل می گرفت و مثل حرم که کفشها را می گرفتند،می گذاشت توی کمدهای چوبی ردیف پشت سرش و کلیدش را می داد دستمان.عکس و فیلمبرداری آنجا ممنوع بود و تا گوشی را تحویل نمی دادیم،نمی گذاشتند وارد ویلا شویم.
صدای دی جی کرکننده بود و همه یا بالا و پایین می پریدند الکی یا با هم می خندیدند و یا روی مبلها ولو بودند.آنقدر بالا و پایین پریده بودم که موهایم درهم و ژولیده بود.باید خودم را مرتب می کردم.رفتم تا اتاقی که انتهای راهرو بود.اتاق چند اینه ی قدی داشت برای آرایش.هر کاری کردم کلید برق را پیدا نکردم و ایستادم جلوی آینه.زیر چشمهایم دست کشیدم تا ریمل ریخته زیر پلکم را پاک کنم. دست لای موهایی که آن موقع تا کمرم می رسید، لغزاندم و سراندمشان عقب.سایه ای از در تو آمد.دستپاچه شدم.گفتم: کار دارید اینجا؟من دارم می رم... سایه هیچ نگفت! رژم را برداشتم و سریع به سمت در رفتم.هنوز از در بیرون نرفته بودم که سایه دستم را گرفت و نمی دانم چه شد که ناگهان لبهایم داغ شد.می لرزیدم.با رژی که توی دستم بود تپی شکمش زدم و در رژ خرد شد.هولش دادم عقب.عرق سردی روی گردنم نشست.خواستم بخوابانم توی گوشش که مچم را گرفت.صورتش توی تاریکی بود و من توی تاریک روشنی نوری که از سالن میهمانی تو می تابید،ایستاده بودم و می لرزیدم.داد زدم:ولم کن!بی شرف!
هیچ نگفت.بوی ادکلنش توی بینی ام زیاد شده بود.بویی تلخ بود با تعفن اشتباهی که تا پشت خروارها پشیمانی آن شب می رفت و می رفت و تنم را می لرزاند.