با دهنی کج شده و چشمهایی گرد کاملاً به سمتش چرخیدم.
- من میگم شَلَم، شما برام داروی تنظیم گوارش مینویسی؟
- بله؟
با همون لحن متأسف گفتم: ضرب المثله حاجی!
نیمی از دستهاش رو دیدم که از زیر میز مشت شد.
- منظورت و نمیفهمم دختر گل!
با شنیدن گل از جانبش نیشم باز شد.
- میتو!
- جانم؟
سرگرم مناظرهٔ علمی بودیم که مهرانا پیش دستی کرد و با حرص گفت: جناب حاجی این احمق شوهر نمیخواد، فکر میکنه بخت کاریش رو بستن.
با ذوق سر تکون دادم و انگشتم رو با حالتی تحسینآمیز به سمت مهرانا گرفتم.
- همینی که این گفت؛ سه ماهه دارم در به در دنبال کار میگردم. هیچی به هیچی...
چند ثانیه سکوت برقرار شد، احساس میکردم نور روحانی حاجی داره از پشت پرده آتیش میگیره و بوی سوختنی میاد.
فکر کردم سکته کرده که با صدای از ته چاه دراومدهای گفت: چرا از اول این و نگفتی دختر خوب؟
باز هم ذوق کردم و دستی به گونههام کشیدم.
- گفتم، منتهی شما انقدر فکرتون روی منکراته که متوجه عرایضم نشدید.
ترجیح داد بیشتر باهام بحث نکنه و در حالی که از دستم کلافه شده بود، با غیظ گفت: بسیار خب، من همین الان برات یه دعا مینویسم.
نفس آسودهای کشیدم و چهارزانو برگشتم پیش مهرانا.
- دیدی گفتم موثره؟
در جواب ذوقم، حالت بیتفاوتی گرفت و با دهن کجی گفت: بزک نمیر بهار میاد! آخه چرا باید یه نفر انقدر احمق و بیکار باشه که بخت کاری تو رو ببنده؟
هر دو تا ابروم رو بالا کشیدم و پشت چشمی براش نازک کردم.
- خیلیا هستن که چشم دیدن پولدار شدن من و ندارن.
- آره، مهمترین این دشمنها هم رییس جمهور آمریکاست که میترسه با سرکار رفتن توی رشتهٔ فسیل شناسی، تحریمها رو برداری و اقتصاد ملتها رو دگرگون کنی، شاید افغانستان رو هم به قطب امنیت جهانی تبدیل کردی.
بیتوجه به پوزخند اعصاب خوردکن روی لبش گفتم: باش تا ببینی چهطور با فسیلهام دنیا رو گلگلی میکنم.
نفسش رو آه مانند بیرون داد و زانوهاش رو توی هم کشید.
- خاک بر سر من که دنبال توی بیمغز راه افتادم توی یه خونهٔ بیدر و پیکر، به دنبال رمالی!
پلکهاش و روی هم فشار داد و با اندوه ادامه داد: هر آنه که برادرهام سر برسن و خشتکم رو به جرم دعانویسی برای یافتن شوهر پاره کنن.
بلافاصله یه تشبیه زیبا به ذهنم رسید.
خواستم یکی از اعمال احتمالی داداشهاش رو یادآور بشم که صدای حاجی تو گوشم پیچید.
- بیاید جلو خانم سوییت.
نیش در راستای جر خوردنم و به روی مهرانا باز کردم و ابروهام رو بالا انداختم.
- از فردا فقط بخور و بخواب، خودم از چند روز دیگه خرجت و میدم جیگر.
داشتم لپش رو میکشیدم که تک سرفهٔ حاجی باعث شد ازش جدا بشم.
خودم رو بهش نزدیک کردم و کنار میزش نشستم.
کاغذ رنگ و رو رفته زردش رو تا کرد و دور یه نخ قرمز پیچوند.
اشارهای به نخ کردم و ذوق زده گفتم: از خون مفسدینه؟
- جانم؟ این چه حرفیه؟ مگه شیطان پرستم که...
نیشم رو بستم و بیحوصله گفتم: باشه حاجی قاطی نکن، شوخیدم!
- لطف کنید و دیگه با یه مرد خداشناس نشوخید.
از کلمهٔ آخری که استفاده کرد دوباره لبخند روی لبم اومد و گوشهٔ لبم رو گاز گرفتم.
من آخرش این ادبیاتم رو جهانی میکنم؛ وایسید و بنگرید فقط!
- این دعا رو ببر و بذار تو جیب هر کسی که میخوای استخدامت کنه، بعدش با خیال راحت برو خونهات و منتظر باش تا خودش میفرسته دنبالت برای بهترین جایگاه و موقعیت.
دستهام رو تند تند جلوی دهنم گذاشتم و جیغ بیصدایی از سر خوشحالی کشیدم.
کاغذ رو با حالتی بیادبانه انداخت جلوم؛ توجهی نکردم و با آرامش مثل لمس یک جوجهٔ تازه از تخم دراومده، با احتیاط بلندش کردم.
آب دهنم رو قورت دادم و سعی کردم باهاش ارتباط چشمی بگیرم.
- میگن فلفل نبین چه تیزه ببین چه ریزه ها! وقتی پولدار شدم قابت میگیرم میزنمت به دیوار دفترم...
حرفهای زیرلبیم تموم نشده بودن که ناگهان مشت مهرانا دورش پیچید و از دستم قابیدش.
- یه ساعته داری چه شری دم گوش این کاغذ پر از چرت و پرت میخونی آخه؟ پاشو بریم ورپریده!
بعد از این حرف با شتاب کیفش رو چنگ زد و بلند شد.
هنوز کامل نایستاده بود که سفت دستش و گرفتم و با خشونتی فیلم مانند روی زمین کوبیدمش.
با گشاد کردن پرههای بینیم و ریز کردن چشمهام به علاوهٔ قولنج شکستن حالت مصممی گرفتم و تندی به سمت پرده و حاجیای که قیافهاش رو نمیدیدم، چرخیدم.
- حاجی شیر مادرت یه دعا کن من این و شوهر بدم.
مهرانا چند ثانیه توی شوک موند؛ گردن کشید و حالت متعجبی تحویل قیافه جدیم داد.
چشمهای قهوهای روشنش کم کم تیره شدن و با حالتی باباغوری دهن وا کرد؛ تندی دست به کار شدم و دهن باز شدهاش رو بستم.
- ببند غار علیصدرو!
نمیدونستم حاجی ها هم پوف میکشن و دستهاشون مشت میشه؛ شایدم گرمشه!
پوکر فیس و مطمئن به روبروم خیره شدم.
دستهای نیمه لرزونش و دور خودکار عجیب غریب سفیدش حلقه کرد و شروع به نوشتن کرد.
مهرانا از نگاه محو شدهام به حرکات سریع دستهای حاجی که عین میگ میگ مینوشتن، سوءاستفاده کرد و گاز محکمی از دستم که دور دهنش بود، گرفت.
- من میگم شَلَم، شما برام داروی تنظیم گوارش مینویسی؟
- بله؟
با همون لحن متأسف گفتم: ضرب المثله حاجی!
نیمی از دستهاش رو دیدم که از زیر میز مشت شد.
- منظورت و نمیفهمم دختر گل!
با شنیدن گل از جانبش نیشم باز شد.
- میتو!
- جانم؟
سرگرم مناظرهٔ علمی بودیم که مهرانا پیش دستی کرد و با حرص گفت: جناب حاجی این احمق شوهر نمیخواد، فکر میکنه بخت کاریش رو بستن.
با ذوق سر تکون دادم و انگشتم رو با حالتی تحسینآمیز به سمت مهرانا گرفتم.
- همینی که این گفت؛ سه ماهه دارم در به در دنبال کار میگردم. هیچی به هیچی...
چند ثانیه سکوت برقرار شد، احساس میکردم نور روحانی حاجی داره از پشت پرده آتیش میگیره و بوی سوختنی میاد.
فکر کردم سکته کرده که با صدای از ته چاه دراومدهای گفت: چرا از اول این و نگفتی دختر خوب؟
باز هم ذوق کردم و دستی به گونههام کشیدم.
- گفتم، منتهی شما انقدر فکرتون روی منکراته که متوجه عرایضم نشدید.
ترجیح داد بیشتر باهام بحث نکنه و در حالی که از دستم کلافه شده بود، با غیظ گفت: بسیار خب، من همین الان برات یه دعا مینویسم.
نفس آسودهای کشیدم و چهارزانو برگشتم پیش مهرانا.
- دیدی گفتم موثره؟
در جواب ذوقم، حالت بیتفاوتی گرفت و با دهن کجی گفت: بزک نمیر بهار میاد! آخه چرا باید یه نفر انقدر احمق و بیکار باشه که بخت کاری تو رو ببنده؟
هر دو تا ابروم رو بالا کشیدم و پشت چشمی براش نازک کردم.
- خیلیا هستن که چشم دیدن پولدار شدن من و ندارن.
- آره، مهمترین این دشمنها هم رییس جمهور آمریکاست که میترسه با سرکار رفتن توی رشتهٔ فسیل شناسی، تحریمها رو برداری و اقتصاد ملتها رو دگرگون کنی، شاید افغانستان رو هم به قطب امنیت جهانی تبدیل کردی.
بیتوجه به پوزخند اعصاب خوردکن روی لبش گفتم: باش تا ببینی چهطور با فسیلهام دنیا رو گلگلی میکنم.
نفسش رو آه مانند بیرون داد و زانوهاش رو توی هم کشید.
- خاک بر سر من که دنبال توی بیمغز راه افتادم توی یه خونهٔ بیدر و پیکر، به دنبال رمالی!
پلکهاش و روی هم فشار داد و با اندوه ادامه داد: هر آنه که برادرهام سر برسن و خشتکم رو به جرم دعانویسی برای یافتن شوهر پاره کنن.
بلافاصله یه تشبیه زیبا به ذهنم رسید.
خواستم یکی از اعمال احتمالی داداشهاش رو یادآور بشم که صدای حاجی تو گوشم پیچید.
- بیاید جلو خانم سوییت.
نیش در راستای جر خوردنم و به روی مهرانا باز کردم و ابروهام رو بالا انداختم.
- از فردا فقط بخور و بخواب، خودم از چند روز دیگه خرجت و میدم جیگر.
داشتم لپش رو میکشیدم که تک سرفهٔ حاجی باعث شد ازش جدا بشم.
خودم رو بهش نزدیک کردم و کنار میزش نشستم.
کاغذ رنگ و رو رفته زردش رو تا کرد و دور یه نخ قرمز پیچوند.
اشارهای به نخ کردم و ذوق زده گفتم: از خون مفسدینه؟
- جانم؟ این چه حرفیه؟ مگه شیطان پرستم که...
نیشم رو بستم و بیحوصله گفتم: باشه حاجی قاطی نکن، شوخیدم!
- لطف کنید و دیگه با یه مرد خداشناس نشوخید.
از کلمهٔ آخری که استفاده کرد دوباره لبخند روی لبم اومد و گوشهٔ لبم رو گاز گرفتم.
من آخرش این ادبیاتم رو جهانی میکنم؛ وایسید و بنگرید فقط!
- این دعا رو ببر و بذار تو جیب هر کسی که میخوای استخدامت کنه، بعدش با خیال راحت برو خونهات و منتظر باش تا خودش میفرسته دنبالت برای بهترین جایگاه و موقعیت.
دستهام رو تند تند جلوی دهنم گذاشتم و جیغ بیصدایی از سر خوشحالی کشیدم.
کاغذ رو با حالتی بیادبانه انداخت جلوم؛ توجهی نکردم و با آرامش مثل لمس یک جوجهٔ تازه از تخم دراومده، با احتیاط بلندش کردم.
آب دهنم رو قورت دادم و سعی کردم باهاش ارتباط چشمی بگیرم.
- میگن فلفل نبین چه تیزه ببین چه ریزه ها! وقتی پولدار شدم قابت میگیرم میزنمت به دیوار دفترم...
حرفهای زیرلبیم تموم نشده بودن که ناگهان مشت مهرانا دورش پیچید و از دستم قابیدش.
- یه ساعته داری چه شری دم گوش این کاغذ پر از چرت و پرت میخونی آخه؟ پاشو بریم ورپریده!
بعد از این حرف با شتاب کیفش رو چنگ زد و بلند شد.
هنوز کامل نایستاده بود که سفت دستش و گرفتم و با خشونتی فیلم مانند روی زمین کوبیدمش.
با گشاد کردن پرههای بینیم و ریز کردن چشمهام به علاوهٔ قولنج شکستن حالت مصممی گرفتم و تندی به سمت پرده و حاجیای که قیافهاش رو نمیدیدم، چرخیدم.
- حاجی شیر مادرت یه دعا کن من این و شوهر بدم.
مهرانا چند ثانیه توی شوک موند؛ گردن کشید و حالت متعجبی تحویل قیافه جدیم داد.
چشمهای قهوهای روشنش کم کم تیره شدن و با حالتی باباغوری دهن وا کرد؛ تندی دست به کار شدم و دهن باز شدهاش رو بستم.
- ببند غار علیصدرو!
نمیدونستم حاجی ها هم پوف میکشن و دستهاشون مشت میشه؛ شایدم گرمشه!
پوکر فیس و مطمئن به روبروم خیره شدم.
دستهای نیمه لرزونش و دور خودکار عجیب غریب سفیدش حلقه کرد و شروع به نوشتن کرد.
مهرانا از نگاه محو شدهام به حرکات سریع دستهای حاجی که عین میگ میگ مینوشتن، سوءاستفاده کرد و گاز محکمی از دستم که دور دهنش بود، گرفت.
یاس
1رمانت عالی بود از نظر خودم میشه گفت از برترین رمان هایی بود که از خوندم