رمان شبی که باران آمد

کلید در قفل چرخاندم وارد حیاط شدم و دستی به مقنعه ام کشیدم. با دیدن کفش های اسپرت مردانه ای جلوی در خانه تعجب کردم.
این کفش ها مال هیچکدام از پسرها نبود!
شانه بالا انداختم و داخل شدم. با دیدن مردی که پشت به من روی مبل نشسته بود، بیشتر تعجب کردم.
با صدایی نه چندان بلند سلام کردم. مرد برگشت. با دیدن چهره اش جیغی از خوشحالی زدم.
_ احسان!
احسان از جا بند شد. تقریبا خودم را در آغوشش پرت کردم و از گردنش آویزان شدم. دست های مردانه اش دورم پیچیده شد و گفت:
_ خجالت بکش جغله. بزرگ تری گفتند، کوچیک تری گفتند، احسان یعنی چی؟
_ همش هشت ساله. اونقدر هم بزرگ نیستی.
با شنیدن صدای هشدارگونه مامان خندیدم و از آغوش احسان بیرون آمدم.
کنار احسان نشستم و مامان سینی چایی را روی میز گذاشت. احسان دستش را دور شانه ام حلقه کرد.
_ خب چه خبر آبجی؟
مامان با محبت لبخند زد.
_ سلامتی، تو چه طوری؟قبلا بیشتر بهمون سر می زدی.
_ ای بابا خواهر جون، کار ریخته رو سرم. یه دقیقه این مدرسه رو ول کنم، بچه ها مدرسه رو میذارن رو سرشون.
با شیطنت لبخند زدم. حرفی که می خواستم بزنم، بدجور حالش را می گرفت.
_ ببین چه قدر بدبختند که تو شدی ناظمشون.
مامان با لحنی توبیخگر صدایم کرد و احسان چشم غره ای حواله ام کرد و من فارغ و بیخیال بلند خندیدم. با سوزش ناگهانی بازویم جیغم بلند شد.
_ آخ کندی گوشتمو!
احسان لبخند عریضی زد و رو به من که داشتم بازویم را ماساژ می دادم، گفت:
_ حقته جغله.
با یک خیز خودم را روی احسان انداختم و همانطور که موهایش را می کشیدم، گفتم:
_ یه بار دیگه نشگونم بگیری، به آریان میگم.
با صدای هشدارگونه مامان خودم را جمع کردم و احسان هنوز داشت می خندید. مامان چشم غره ای به من رفت
_ خجالت بکش المیرا.
اخم کردم و مامان سرش را چرخاند و رو به احسان که هنوز می خندید، با اخم گفت:
_ تو هم نخند. این بچه رو تو خرابش کردی.
خنده احسان به طور ناگهانی بند آمد و شاکی گفت:
_ ای بابا! به من چه آخه؟
این بار من خندیدم و پیروزمندانه نگاهش کردم و مامان برای جفتمان با تاسف سر تکان داد.
تا عصر با احسان شیطنت کردیم و سر به سر مامان و الن و آرمان که سخت مشغول درس خواندن بود، گذاشتیم.
آرمان از اتاقش بیرونمان کرد و در را قفل کرد، الن هم جیغ کشان دنبال من گذاشت و من پشت سر مامان پناه گرفتم.
احسان از پشت کمر الن را گرفت و من گفتم:
_ چخه چخه، آرام حیوان.
الن پا بر زمین کوبید و جیغ کشید:
_ مامان یه چیزی بهش بگو.
_ اینجا چه خبره؟
با دیدن آریان لبخند زدم. آرش وارد خانه شد و گفت:
_ دوباره احسان اینجاست موتور این دختره راه افتاده؟
اخم کردم و برای آرش با حرص پشت چشم نازک کردم و بقیه به من خندیدند.
احسان مشغول صحبت کردن با آریان شد و آرش به طرف اتاقش رفت تا بخوابد.
کنار اپن ایستادم و پیام های تلگرامم را چک کردم. بعد از آن تلفنم را روی اپن گذاشتم و به اتاقم رفتم.
مشغول درس خواندن شدم. مدتی بود که به سختی میتوانستم تمرکز کنم این داشت آزار دهنده میشد. نمیدانم..شایددرگیری های ذهنی ام زیاد بود. قبلا این طور نبودم.
با احساس تشنگی شدید دستی به گردن خشک شده ام کشیدم و از اتاق خارج شدم. بدون معطلی به سمت آشپزخانه رفتم.
با دیدن آرش که وسط آشپزخانه ایستاده بود، جا خوردم. با کنجکاوی پشت دیوار آشپزخانه پناه گرفتم. موبایلی در دستش بود. به موبایل نگاه کردم. کم کم چشم هایم گرد شد و حیرت زده دستم را روی دهانم گذاشتم.
نه، امکان نداشت!
امکان نداشت!
وای، وای از سادگی های من!
احمق تر از من فقط و فقط خودم بودم. صدای ندا در گوشم پژواک شد
«نکنه کار آرش باشه؟»
ناباور و بهت زده نگاهش کردم. مشکل از من بود؟ چه رفتاری کرده بودم که آرش به خودش اجازه داده بود گوشی من را چک کند ؟
چه کرده بودم که برادرم، همخونم، به من شک کرده بود؟ غیر از این بود که هرگاه من را به خاطر رفت و آمدم سرزنش می کرد، احمقانه سکوت می کردم؟
ادعای مظلومیت نداشتم اما آن شب با این که همیشه دورم شلوغ بود، احساس تنهایی کردم.
آن شب با تمام وجود حس کردم مورد ظلم واقع شده ام. من دختر بی حاشیه ای بودم و به غیر از جمع خانواده شیطنت نمی کردم.
در دانشگاه حد خودم را می دانستم و جز حد نیاز با هیچ مردی سخن نمی گفتم. برایم جای سوال بود؛ مگر آرش چه اشتباهی از من دیده بود که اینگونه رفتار می کرد؟
این قصه مال دیشب و امشب نبود. دو سال بود که اینگونه شده بود. دقیقا از وقتی که وارد دانشگاه شده بودم، سختگیری های آرش شروع شد.
دلم سوخت. برادرم دلم را شکست.
این که همیشه به او صادقانه احترام می گذاشتم، دلم را سوزاند.
برادرهای من همیشه اسطوره ام بودند. حتی آرشی که بدجور دلم را سوزانده بود. آن شب آرش و هیبتش در مقابلم شکست. دیگر اسطوره ام نبود. دل چرکین شده بودم.
بغضم را فرو دادم و از آشپزخانه فاصله گرفتم.