رمان شبی که باران آمد به قلم آوا موسوی

ژانر : #عاشقانه #اجتماعی #روانشناختی

خلاصه :

اون چیزهایی می‌بینه که بقیه قادر نیستند ببینند. چیزهایی می‌شنوه که بقیه قادر نیستند بشنوند.

المیرا از جنون عبور کرده.

همه تنهاش گذاشتند و اون رو داخل آسایشگاه رها کردند.

حتی عزیزتریناش هم ازش ناامید شدند، چون اون قرار نیست درمان بشه.

باید چی کار کنه؟ اصلا راهی هم برای نجات هست؟ شاید قراره تا ابد میون دیوارهای خاکستری آسایشگاه زندانی بمونه!

مقدمه:

سایه چیست؟

شاید اگر هر کسی غیر از من باشد، بگوید:

«سایه حجم سیاه رنگی است که با قرار گرفتن جسمی در معرض تابش نور در اطراف جسم ایجاد می شود»

و حالا من می خواهم جواب این سوال را بدهم

سایه یعنی...

مچاله شدن زندگی دختری که صدای خنده اش در میان جیغ هایش گم شد

سایه یعنی‌...

تنهایی در میان دیوار های نفرت انگیز خاکستری

سایه یعنی...

هق هقی که میان دستانم خفه شد تا کسی نشنود و به سراغم نیاید

سایه یعنی...

زنده به گور کردن روح سرشار از لطافت و شادابی ام

و چرا هیچکس نفهمید سایه ها می توانند بزرگ ترین قاتل های دنیا باشند؟

فصل اول

«وسعت درد فقط سهم من است/باز هم قسمت غم ها شده ام

دگر آیینه ز من باخبر است/که اسیر شب یلدا شده ام

من که بیتاب شقایق بودم/همدم سردی یخ ها شده ام

کاش چشمان مرا خاک کنید/تا نبینم که چه تنها شده ام»

دستانم را ستون بدنم کردم و خودم را بالا کشیدم روی سکو نشستم و مانند کودکان پاهایم را در هوا تکان دادم.

ندا هم همین کار را کرد و کنار من نشست.

همانطور که بقیه را از نظر می گذراندم، نگاهم به پسر بچه تخسی رسید که از سرسره بالا می رفت و دوباره سر می خورد پایین. به این همه تلاش لبخند زدم.

ندا غرغر کنان گفت:

_ رفت بستنی بسازه؟

چشم در حدقه چرخاندم و در تایید جمله اش گفتم:

_ احتمالا.

از دور علیرضا را دیدم که با خنده به طرفمان می آمد. مقابل ما ایستاد و به هر کداممان یک بستنی داد.

_ تو روحتون، به خاطر بستنی من رو بیست هزار تومن پیاده کردید!

اخم کردم و ندا به جای من گفت:

_ یه دانشجوی محترم نباید اینطور حرف بزنه جناب علیرضا خان!

علیرضا دستی در هوا تکان داد و برو بابایی تحویلمان داد.

به زور خودش را کنار ندا جا کرد و ندا چشم غره ای رفت و پشت چشم نازکرد. علیرضا چشمک زد و من با خنده ای که به خاطر مسخره بازی هایشان روی لب هایم شکل گرفته بود، سر برگرداندم.

علیرضا و ندا درمورد امتحانی که داده بودیم، صحبت می کردند ولی من بیشتر سعی می کردم از این هوای بهاری لذت ببرم و به بازی های کودکانه و دنیای شیرین بچه ها نگاه کنم.

_ علیرضا میخواد منو برسونه خونه، بیا برسونیمت.

_ مزاحم نمیشم، شما برید.

ندا مشتی به پهلویم زد

_ لوس نشو دیگه.

شانه بالا انداختم و از روی سکو پایین پریدم. سوار ماشین علیرضا شدیم و حرکت کردیم.

علیرضا و ندا در تمام مسیر با هم حرف زدند و خندیدند، کلکل کردند و آخر سر ندا قهر کرد. گاهی اوقات رفتارشان من را یاد همان بچه های داخل پارک می انداخت!

با توقف ماشین علیرضا مقابل خانه ما از بچه ها خداحافظی کردم و از ماشین پیاده شدم. علیرضا برایم بوقی زد و راه افتاد. توی کیفم به دنبال دسته کلیدم گشتم اما اثری از کلید نبود. از دست خودم به خاطر فراموشکاری ام حرص خوردم. احتمالا مامان این دفعه من را توی خانه راه نمی داد!

زنگ در خانه را زدم و منتظر ماندم.

_ دوباره کلید جا گذاشتی؟

دندان هایم را به نمایش گذاشتم و گفتم:

_ باز کن آرمان.

در با صدای تیک باز شد و وارد خانه شدم و مسیر سنگ فرش شده را به سرعت طی کردم. آرمان کنار در ورودی ایستاده بود. موهایش را به هم ریختم و با صدایی بلند گفتم:

_ آهای اهل خونه، من اومدم.

مامان با دیدنم لبخند زد. به سمتش رفتم خم شدم و گونه اش را محکم و پر سر و صدا بوسیدم.

الن وسایلش را روی میز پذیرایی پخش کرده بود و آریان هم کنارش روی زمین نشسته بود. به گمانم داشتند سوال حل می کردند.

دکمه های مانتوی ساده سرمه ای رنگم را باز کردم و مقنعه ام را از سرم کشیدم. از پله های مارپیچی گوشه سالن بالا رفتم و به طرف اتاقم حرکت کردم. همان موقع در اتاق رو به رویی باز شد و آرش از اتاق خارج شد.

با دیدنم اخم کرد و به طرفم آمد. در یک قدمی ام ایستاد و با همان اخم گفت:

_ دیر اومدی، کجا بودی؟

چشم گرد کردم و با حرص گفتم:

_ به تو چه!

اخم هایش بیشتر در هم شد و دندان هایش را روی هم فشار داد. خواست چیزی بگوید اما لب هایش را روی هم فشار داد و با نگاهی تهدید آمیز از کنارم رد شد.

پشت سرش دهان کجی کردم و زیر لب گفتم:

_ فوضول!

همیشه از این اخلاقش متنفر بودم. از این که می خواست برایم بزرگ تر باشد، بدم می آمد. اگر قرار بود در این خانه کسی من را به خاطر رفت و آمدم بازخواست کند، فقط مامان این اجازه را داشت، نه هیچکس دیگری.

بارها سر این موضوع با آرش دعوا کرده بودم اما توی گوشش نمی رفت. نمی فهمیدم این همه حساسیت روی من به خاطر چه بود.

الن هم دختر همین خانه بود، چرا برای او سختگیری نمی کرد؟

با اعصابی خراب به خاطر رفتار آرش وارد اتاق شدم. لباس هایم را عوض کردم، موهایم را شانه زدم و با کلیپس بالای سرم جمع کردم، تلی روی موهایم گذاشتم و چتری هایم را به سمت عقب دادم.

خم شدم و کتاب های الن را از کف زمین جمع کردم و روی میزش گذاشتم.

با این که در سلف غذا خورده بودم اما باز گرسنه ام بود. مامان همیشه به خاطر شکمو بودنم سرزنشم می کرد. می ترسید چاق شوم اما من به حرف هایش چندان اهمیت نمی دادم و کار خودم را می کردم.

از اتاق خارج شدم پله های مارپیچی را طی کردم و به سمت آشپزخانه رفتم.

کتری خالی را آب کردم و روی اجاق گذاشتم. همانطور که به دنبال کبریت می گشتم، بلند گفتم:

_ آریان! فندک این گاز رو درست کن دیگه، اه.

بالاخره کبریت را پیدا کردم و گاز را روشن کردم. کمی از غذای دیشب را گرم کردم. همانجا توی آشپزخانه غذا خوردم و از آشپزخانه بیرون آمدم.

آریان با دیدنم گفت:

_ بیا اینجا، من این سوال ها رو بلد نیستم، تو میتونی حل کنی؟

_ ناسلامتی شما سه تا با الن هم رشته اید بعد من بیام سوال حل کنم؟

آریان دستی به پیشانی اش کشید

_ من ده سال پیش این درس ها رو خوندم، الآن یادم نیست که.

شانه بالا انداختم و الن گفت:

_ وای آریان بیخیال، فقط این صفحه پر شه، درست و غلطش مهم نیست.

به نشانه تاسف سر تکان دادم. مثلا کنکور داشت و حتی یک کلمه درس نمی خواند.

بیشتر سرش گرم تفریح و فضای مجازی بود. کسی زیاد سخت نمی گرفت. فقط من بودم که حواسم به درس و نمره هایش بود و هر از گاهی تذکر می دادم.

الن قبلا درسخوان بود اما از وقتی که وارد دبیرستان شد و دوست های جدید پیدا کرد، قید همه چیز را زد.

بارها درمورد دوست هایش به او تذکر داده بودم؛ گفته بودم که حواسش را جمع کند اما او هربار بی توجه به حرف های من به کار هایش ادامه می داد.

به آرش نگاه کردم. متوجه نگاه من شد و اخم کرد. گوشه لبم را کج کردم و او اخمش را غلیظ تر کرد و چشم غره رفت. به بینی ام چین دادم و پشت چشمی برایش نازک کردم.

همیشه همینطور بود؛ می خواست کم نیاورد.

لجباز یک دنده!

تا نزدیک شب درس خواندم و کارهایم را انجام دادم. بعد از آن کمی با ندا حرف زدم و به حرف های بامزه اش خندیدم و در آخر صدای جیغ مادر ندا بلند شد و ندا با هول ولا تلفن را قطع کرد و فحشم داد که چرا به حرف گرفتمش.

جالب این بود که خودش از اول زنگ زده بود و یک ریز داشت حرف می زد!

از اتاق بیرون آمدم. مامان مشغول غذا درست کردن بود. به کمک مامان رفتم و میز غذا را چیدم. مامان غذا را کشید.

صدایم را بلند کردم و تقریبا داد زدم:

_ خانم ها و آقایون غذا حاضره.

پسر ها یکی یکی از اتاق هایشان بیرون آمدند. از همان پایین داد زدم:

_ آرمان، الن رو بیدار کن.

آرمان سری تکان داد و به سمت اتاق من و الن رفت.

پشت میز نشستم و یک بشقاب پر برای خودم غذا کشیدم. آرمان با ابرو های بالا رفته نگاهم کرد و لب زد:

_ نترکی!

گوشه لبم را کج کردم و مثل خودش لب زدم:

_ به کوری چشم تو.

خیلی زود غذایم را تمام کردم و آرمان از غذا خوردنم زیر زیرکی می خندید و مامان هم هر از گاهی چپ چپ نگاهم می کرد. الن وآریان هم که کلا بیخیال بودند و آرش همچنان عبوس و بد اخلاق پشت میز نشسته بود و نگاهش به بشقاب غذای خودش بود.

از مامان تشکر کردم. پسرها یکی یکی کنار کشیدند و من ظرف های کثیف را در سینک گذاشتم. الن از آشپزخانه بیرون رفت و من بلند گفتم:

_ صبر کن ببینم! کجا الن؟ بیا کمکم ظرف بشور. کلفت گیر آوردی؟

الن برو بابایی گفت و از آشپزخانه خارج شد.

همانطور که زیر لب به الن بد و بیراه می گفتم، مشغول ظرف شستن شدم و مجبور شدم ظرف های کثیف را خودم به تنهایی بشویم. آشپزخانه را تمیز کردم و برای همه چایی ریختم.

از آشپزخانه بیرون آمدم. همه مشغول فیلم دیدن بودند. سینی چایی را روی میز وسط پذیرایی گذاشتم.

با حرص به آرمان که پاهایش را روی میز دراز کرده بود، نگاه کردم و با مشت محکم روی زانویش کوبیدم.

آرمان از جا پرید و صاف نشست و آریان به آرمان که بدجور شوکه شده بود و زانویش را ماساژ می داد، خندید.

روی مبل نشستم کوسن مبل را به بغل گرفتم و مشغول فیلم دیدن شدم. همه غرق فیلم دیدن بودیم که همه چراغ ها خاموش شد و به طور کامل برق رفت. خانه در تاریکی وهم آوری فرو رفت.

از دوران کودکی از تاریکی می ترسیدم و این ترس با من بزرگ و بزرگ تر شده بود. آنقدر که آن را غولی بی شاخ و دم می پنداشتم.

همه از این ترس من آگاه بودند و هیچگاه در تاریکی تنهایم نمی گذاشتند. الن بیچاره هم عادت کرده بود با شب خواب بخوابد.

به بازوی آریان چنگ زدم. آریان برای حمایت از من دستش را دور شانه ام حلقه کرد. آرش چراغ قوه موبایلش را روشن کرد و گفت:

_ فیوز پریده؟

آریان شانه بالا انداخت و گفت:

_ برو چک کن.

آرش از جا بلند شد و از خانه بیرن رفت. دوباره خانه در تاریکی فرو رفت. همه سکوت کرده بودیم. نمی دانستم بقیه به چه چیزی فکر می کنند ولی من به حرف های عجیب ندا فکر می کردم.

گفت که چرا دیشب جواب پیام هایش را نمی دادم، گفتم که من اصلا سر موبایلم نبودم ولی او گفت که پیام ها سین خورده بود!

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

_ پس کی برق میاد؟

آریان فشاری به بازویم وارد کرد و در گوشم گفت:

_ ترسو.

با حرص در تاریکی زدمش و او خندید. سرم را به پشتی مبل تکیه دادم و چشمانم را به روی سیاهی ترسناک بستم.

* * * * *

_ آخه قضیه مشکوکه. اگه تو پیامه رو نخوندی، پس کی خونده؟

شانه بالا انداختم و بیخیال گفتم:

_ نمیدونم.

ندا از جا پرید و دست هایش را به هم کوبید و گفت:

_ فهمیدم! نکنه کار آرش باشه؟

اخم کردم. آرش هر چه قدر هم که بد بود اما باز هم برادرم بود و طاقت نداشتم کسی پشت سرش بد بگوید.

_ چرند نگو ندا. گوشی من رو چک کنه که چی بشه؟

_ من نمیدونم، این رو تو باید کشف کنی.

علیرضا از پشت سرمان خودش را جلو کشید و گفت:

_ چرت و پرت گفتن رو بذار کنار ندا، استاد اومد.

با ورود استاد به کلاس همهمه ها خوابید. استاد حضور و غیاب کرد و بعد از آن شروع به تدریس کرد.

همانطور که ته خودکارم را می جویدم، به حرف های مسخره و خنده دار ندا فکر می کردم.

چه دلیلی داشت که آرش گوشی من را چک کند؟ آرش هنوز آنقدر بد نشده بود. آرش همیشه به من سخت می گرفت اما چک کردن تلفن من دیگر خیلی زیاد بود.

من به برادرم اعتماد داشتم. حتی اگر او به من اعتماد نداشت.

با شنیدن خسته نباشید استاد سرم را روی دسته صندلی گذاشتم.

_ پاشو بریم یه چیزی بخوریم.

از روی صندلی بلند شدم و وسایلم را جمع کردم. در کنار ندا و علیرضا از کلاس بیرون رفتم و به سمت سلف حرکت کردم. هر سه نفرمان قهوه با کیک شکلاتی سفارش دادیم.

ندا تکه ای از کیکش را در دهان گذاشت و گفت:

_ الی دانشگاه پس فردا عصر یه همایش درمورد فردوسی برگزار میکنه، من و علیرضا میخوایم بریم. تو هم میای؟

دست هایم را زیر چانه زدم و با لبخند گفتم:

_ یه همایش درمورد فردوسی، اوم، باید جذاب باشه. باشه، میام.

علیرضا نگاهی به ساعتش انداخت و گفت که کار دارد، زود تر قهوه هایمان را بخوریم تا ما را به خانه برساند.

از سلف خارج شدیم و سوار ال نود آلبالویی رنگ علیرضا شدیم.

ندا درمورد رنگ موی جدیدش حرف می زد. علیرضا هم طبق معمول سر به سرش می گذاشت و گفت که رنگ موهایش او را شبیه پیرزن های پولدار کرده.

فاصله خانه ما با خانه ندا آنچنان زیاد نبود. بعضی وقت ها ندا به خانه ما می آمد یا من به خانه آن ها می رفتم.

با رسیدن به خانه ما از ماشین پیاده شدم. با ندا و علیرضا خداحافظی کردم و کلیدم را از توی کیفم بیرون آوردم.

کلید در قفل چرخاندم وارد حیاط شدم و دستی به مقنعه ام کشیدم. با دیدن کفش های اسپرت مردانه ای جلوی در خانه تعجب کردم.

این کفش ها مال هیچکدام از پسرها نبود!

شانه بالا انداختم و داخل شدم. با دیدن مردی که پشت به من روی مبل نشسته بود، بیشتر تعجب کردم.

با صدایی نه چندان بلند سلام کردم. مرد برگشت. با دیدن چهره اش جیغی از خوشحالی زدم.

_ احسان!

احسان از جا بند شد. تقریبا خودم را در آغوشش پرت کردم و از گردنش آویزان شدم. دست های مردانه اش دورم پیچیده شد و گفت:

_ خجالت بکش جغله. بزرگ تری گفتند، کوچیک تری گفتند، احسان یعنی چی؟

_ همش هشت ساله. اونقدر هم بزرگ نیستی.

با شنیدن صدای هشدارگونه مامان خندیدم و از آغوش احسان بیرون آمدم.

کنار احسان نشستم و مامان سینی چایی را روی میز گذاشت. احسان دستش را دور شانه ام حلقه کرد.

_ خب چه خبر آبجی؟

مامان با محبت لبخند زد.

_ سلامتی، تو چه طوری؟قبلا بیشتر بهمون سر می زدی.

_ ای بابا خواهر جون، کار ریخته رو سرم. یه دقیقه این مدرسه رو ول کنم، بچه ها مدرسه رو میذارن رو سرشون.

با شیطنت لبخند زدم. حرفی که می خواستم بزنم، بدجور حالش را می گرفت.

_ ببین چه قدر بدبختند که تو شدی ناظمشون.

مامان با لحنی توبیخگر صدایم کرد و احسان چشم غره ای حواله ام کرد و من فارغ و بیخیال بلند خندیدم. با سوزش ناگهانی بازویم جیغم بلند شد.

_ آخ کندی گوشتمو!

احسان لبخند عریضی زد و رو به من که داشتم بازویم را ماساژ می دادم، گفت:

_ حقته جغله.

با یک خیز خودم را روی احسان انداختم و همانطور که موهایش را می کشیدم، گفتم:

_ یه بار دیگه نشگونم بگیری، به آریان میگم.

با صدای هشدارگونه مامان خودم را جمع کردم و احسان هنوز داشت می خندید. مامان چشم غره ای به من رفت

_ خجالت بکش المیرا.

اخم کردم و مامان سرش را چرخاند و رو به احسان که هنوز می خندید، با اخم گفت:

_ تو هم نخند. این بچه رو تو خرابش کردی.

خنده احسان به طور ناگهانی بند آمد و شاکی گفت:

_ ای بابا! به من چه آخه؟

این بار من خندیدم و پیروزمندانه نگاهش کردم و مامان برای جفتمان با تاسف سر تکان داد.

تا عصر با احسان شیطنت کردیم و سر به سر مامان و الن و آرمان که سخت مشغول درس خواندن بود، گذاشتیم.

آرمان از اتاقش بیرونمان کرد و در را قفل کرد، الن هم جیغ کشان دنبال من گذاشت و من پشت سر مامان پناه گرفتم.

احسان از پشت کمر الن را گرفت و من گفتم:

_ چخه چخه، آرام حیوان.

الن پا بر زمین کوبید و جیغ کشید:

_ مامان یه چیزی بهش بگو.

_ اینجا چه خبره؟

با دیدن آریان لبخند زدم. آرش وارد خانه شد و گفت:

_ دوباره احسان اینجاست موتور این دختره راه افتاده؟

اخم کردم و برای آرش با حرص پشت چشم نازک کردم و بقیه به من خندیدند.

احسان مشغول صحبت کردن با آریان شد و آرش به طرف اتاقش رفت تا بخوابد.

کنار اپن ایستادم و پیام های تلگرامم را چک کردم. بعد از آن تلفنم را روی اپن گذاشتم و به اتاقم رفتم.

مشغول درس خواندن شدم. مدتی بود که به سختی میتوانستم تمرکز کنم این داشت آزار دهنده میشد. نمیدانم..شایددرگیری های ذهنی ام زیاد بود. قبلا این طور نبودم.

با احساس تشنگی شدید دستی به گردن خشک شده ام کشیدم و از اتاق خارج شدم. بدون معطلی به سمت آشپزخانه رفتم.

با دیدن آرش که وسط آشپزخانه ایستاده بود، جا خوردم. با کنجکاوی پشت دیوار آشپزخانه پناه گرفتم. موبایلی در دستش بود. به موبایل نگاه کردم. کم کم چشم هایم گرد شد و حیرت زده دستم را روی دهانم گذاشتم.

نه، امکان نداشت!

امکان نداشت!

وای، وای از سادگی های من!

احمق تر از من فقط و فقط خودم بودم. صدای ندا در گوشم پژواک شد

«نکنه کار آرش باشه؟»

ناباور و بهت زده نگاهش کردم. مشکل از من بود؟ چه رفتاری کرده بودم که آرش به خودش اجازه داده بود گوشی من را چک کند ؟

چه کرده بودم که برادرم، همخونم، به من شک کرده بود؟ غیر از این بود که هرگاه من را به خاطر رفت و آمدم سرزنش می کرد، احمقانه سکوت می کردم؟

ادعای مظلومیت نداشتم اما آن شب با این که همیشه دورم شلوغ بود، احساس تنهایی کردم.

آن شب با تمام وجود حس کردم مورد ظلم واقع شده ام. من دختر بی حاشیه ای بودم و به غیر از جمع خانواده شیطنت نمی کردم.

در دانشگاه حد خودم را می دانستم و جز حد نیاز با هیچ مردی سخن نمی گفتم. برایم جای سوال بود؛ مگر آرش چه اشتباهی از من دیده بود که اینگونه رفتار می کرد؟

این قصه مال دیشب و امشب نبود. دو سال بود که اینگونه شده بود. دقیقا از وقتی که وارد دانشگاه شده بودم، سختگیری های آرش شروع شد.

دلم سوخت. برادرم دلم را شکست.

این که همیشه به او صادقانه احترام می گذاشتم، دلم را سوزاند.

برادرهای من همیشه اسطوره ام بودند. حتی آرشی که بدجور دلم را سوزانده بود. آن شب آرش و هیبتش در مقابلم شکست. دیگر اسطوره ام نبود. دل چرکین شده بودم.

بغضم را فرو دادم و از آشپزخانه فاصله گرفتم.

حالم خوب نبود. مدام به این فکر می کردم که چرا آرش اینگونه رفتار می کرد اما به نتیجه ای نمی رسیدم.

وارد پذیرایی شدم. آریان و احسان با هم صحبت می کردند، مامان به تلویزیون خیره شده بود و الن هم طبق معمول سرش در گوشی اش بود.

سعی کردم رفتارم عادی باشد. روی مبل نشستم و به حرف های بقیه گوش دادم. از گوشه چشم دیدم که آرش موبایلم را روی اپن گذاشت و با خونسردی به سمت ما آمد.

کنار من نشست و من به طور غیر ارادی خودم را کنار کشیدم. آرش برگشت و متعجب نگاهم کرد. سعی کردم به او بی تفاوت باشم.

_ المیرا چرا ساکتی؟

به احسان لبخند کج و کوله ای تحویل دادم و گفتم:

_ چیزی نیست، یکم خسته ام.

آریان با مشت روی شانه احسان کوبید

_ احسان ولش کن. حالا که آروم نشسته هم، تو دوباره به کار بندازش.

دور از چشم مامان به آریان دهان کجی کردم و احسان به طور نمایشی گوش آریان را گرفت و گفت:

_ صد بار بهت گفتم به من بگو دایی، تو گوشت نمیره بچه؟

آریان پوزخند زد و الن با حاضر جوابی گفت:

_ احسان یادت رفته؟ دو ماه از آریان کوچیک تری.

احسان شکلک بامزه ای درآورد و همه ما به قیافه اش خندیدیم.

زیر چشمی به آرش نگاه کردم، پوزخند زدم و در دلم گفتم:

«آرش خان خیالت راحت شد که خواهرت به راه کج نرفته؟»

* * * * *

موهایم را با کش بستم. یک مانتو مشکی که پایین لباس تور مشکی داشت، به همراه شلوار جین پوشیدم. به دنبال شال مشکی رنگم گشتم اما نبود.

به خیال این که شاید اشتباهی الن شال من را در وسایلش گذاشته، به سراغ شال های الن رفتم. کمی شال هایش را زیر و رو کردم. دستم به جسم تقریبا سفتی خورد. جسم را در دست گرفتم و از بین شال ها و روسری ها بیرون کشیدم.

کامم تلخ شد و نفس هایم تنگ.

باورم نمی شد دختری که در عکس است و دست پسری جوان دور کمرش حلقه شده، خواهر من باشد. الن بازیگوش و بی پروا بود اما هیچ وقت کار های خطرناک نمی کرد. دستم را روی دهانم گذاشتم و به عکس خیره شدم.

گیج و منگ بودم. باید چه می کردم؟

ما خانواده آنچنان بازی نبودیم و بی شک اگر هر کدام از پسرها درمورد این موضوع چیزی می فهمیدند، الن باید فاتحه خودش را می خواند.

بار ها گفته بودم که این جسارتش یک جا زمینش می زند و حالا داشتم به چشم می دیدم که درگیر رابطه ای شده که سرانجام آن، جز زمین خوردن نیست.

یک لحظه حسودی ام شد. اگر آرشی بالای سر الن بود، الن هیچگاه به خود جرئت نمی داد چنین کاری کند. گیر دادن های آرش فقط مال المیرای بیچاره بود و بس.

عکس را سرجایش گذاشتم و یک روسری مشکی رنگ برداشتم و سرم کردم. دسته روسری را روی شانه ام انداختم و از اتاق بیرون آمدم. بی شک ندا من را به خاطر این تاخیر می کشت!

دستم را روی دستگیره در گذاشتم که با صدای آرش متوقف شدم

_ کجا میری؟

با حرص چشمانم را بستم. مگر به همراه آریان به مغازه نرفته بود؟

بی توجه به سوالش در خانه را باز کردم که از پشت سر مچ دستم کشیده شد

_ با تو ام، کجا میری؟

فشاری که تحمل می کردم، بیش از آستانه صبر و تحمل من بود. از طرفی الن و آن عکس کذایی و از طرف دیگر رفتار دیوانه کننده آرش.

هر دو دست به دست هم داده بودند تا به یک باره منفجر شوم و فریاد بزنم:

_ به تو چه!

آرش اخم کرد و مچ دستم را فشار داد. به روی خودم نیاوردم که مچ دستم دارد خورد می شود و با جسارت در چشمانش زل زدم.

فکش را منقبض کرد و با چشمان عصبی و خشمگین غرید:

_ داری میری بیرون که چی بشه؟ فکر کردی حواسم بهت نیست؟

پوزخند زدم و با همان صدای بلند گفتم:

_ اصلا به تو چه، به... تو... چه. تو غلط می کنی که گوشی من رو چک می کنی، مگه کی هستی؟ بابام نیستی که دور برت داشته!

لحظه ای جا خورد. انتظار نداشت من از این موضوع خبر داشته باشم. با همه این ها خیلی زود به خودش آمد و با همان لحن تند گفت:

_ به من همه چیزت ربط داره.

خواستم مچ دستم را از دستش بکشم اما نتوانستم و او وحشیانه همچنان دستم را فشار می داد. اشک در چشمانم حلقه زد و جیغ زدم:

_ ولم کن بیشعور.

سرش را کج کرد و نیشخند زد.

_ عذرخواهی کن تا ولت کنم.

از خشم به خود لرزیدم. عذرخواهی؟

به خاطر چه باید عذر می خواستم؟

به خاطر این که برادرم موبایلم را چک می کرد یا به خاطر این که هنوز مچم خورد نشده بود؟

من آن لحظه فهمیدم برادرم بیمار است. بی شک او مبتلا به سادیسم بود وگرنه هیچ انسان سالمی با خواهرش این چنین نمی کرد.

مامان و الن رفته بودند مجلس ختم یکی از آشنا ها، آریان هم که خانه نبود، احتمالا آرمان هم خواب بود، پس واقعا هیچکس را نداشتم!

اختیار اشک هایی که روی گونه ام می ریختند، دست خودم نبودند. لعنتی ها، خوب بلد بودند غرورم را به تاراج ببرند.

حس حقارت را آن روز برای اولین بار تجربه کردم. حس ضعیف بودن و حس بیچارگی.

همه شان به سمتم هجوم آورده بودند و آرش با همان نیشخندش نظاره گر من بود.

تن دادم به حقارتی که باید بی دلیل و مظلومانه متحمل می شدم.

گریه کردم. نه به خاطر درد طاقت فرسای مچم، به خاطر این بیچارگی که از آن متنفر بودم و در آن لحظه من از هرکسی بیچاره تر بودم!

چشم هایم را بستم و با صدای ضعیفی گفتم:

_ ببخشید.

_ نشنیدم! بلند تر بگو.

تا آن روز فکرش را نمی کردم برادری از خورد شدن خواهرش لذت ببرد. همیشه کلمه برادر برایم معنی پناه و پشتیبان داشت اما باورم در آن لحظه شکست.

همچنان درک نمی کردم که چرا باید عذرخواهی کنم اما بلند گفتم، بلند عذرخواهی کردم و او دستم را رها کرد.

همانطور که عقب عقب می رفتم، جیغ زدم:

_ خدا لعنتت کنه، ازت متنفرم!

به سمت اتاقم دویدم. وارد اتاق شدم و در را محکم به هم کوبیدم. با حرص روسری ام را از سرم کشیدم و برای ندا پیام دادم که به همایش نمی روم.

خودم را روی تخت پرت کردم. سرم را در بالش فرو کردم و تا می توانستم جیغ زدم.

گناه من چه بود؟

جسارتم؟

جسارت نکردم، فقط حرف دلم را گفتم، همین!

حرف دلم را گفتم تا دق نکنم اما چه می دانستم برادر همخونم کاری با من می کند که از دق کردن در تنهایی وحشتناک تر است؟

من هیچ چیز نمی دانستم. فقط کمی تنها بودم. تنها و دل شکسته...

نفس عمیقی کشیدم و چشمانم را بستم. شاید اینگونه درد قلبم آرام می گرفت.

*اینجا تمام حنجره ها لاف می زنند...

هیچکس آنچه که گفت، نبود!*

با صدای باز و بسته شدن در چشمانم را باز کردم. با دیدن الن وسط اتاق گفتم:

_ ساعت چنده؟

_ بیدارت کردم؟

از جا بلند شدم. هنوز لباس های بیرون تنم بود. الن را از اتاق بیرون کردم و لباس عوض کردم.

با اخم هایی درهم از اتاق خارج شدم. واقعا حوصله خودم را هم نداشتم، چه برسد به این که مثل همیشه سر به سر آرمان بگذارم اما با این حال سعی کردم شاد و پر انرژی سلام کنم و وقتی به سالن رسیدم، اخم از چهره ام پاک کردم و سعی کردم حالت چهره ام عادی باشد.

آریان به رویم لبخند زد و آرمان گفت:

_ چه عجب شاهزاده خانم از خواب بیدار شدند.

سوختم. ناخواسته یادم آورده بود اتفاق ساعت ها پیش را.

آرمان نمی دانست وقتی او در خواب بود، من به اندازه تمام عمری که غرور جمع کرده بودم، به همان اندازه خوار شده بودم.

آریان مچ دستم را گرفت و خواست من را کنار خود بنشاند، درد وحشتناکی بر تنم نشست و من با تمام توان جیغ زدم. از درد به خود می پیچیدم. آریان وحشت زده نگاهم کرد.

_ چی شد؟

آستین بلوزم را بالا داد. با دیدن کبودی مچ دستم خودم هم حیرت زده شدم.

آریان دندان روی هم سایید و گفت:

_ کار کیه؟

خودم را به کوچه علی چپ زدم و با خنده ای تصنعی گفتم:

_ هیچی بابا، امروز پام گیر کرد به پشت پای دیگم با دست خوردم زمین.

آریان اخم کرد. از اخمش ترسیدم. نکند برادر بزرگم می خواست من را مثل آرش بزند؟

من دیگر طاقت نداشتم بار دیگری تمام غرورم را تقدیم آریان کنم. بی شک اگر چنین می شد، این بار می مردم!

آریان از نگاه وحشت زده ام تعجب کرد. با لحن آرام تری گفت:

_ کار آرشه؟

سکوت کردم و آریان با حالتی خشمگین از جا پرید، بازوی من را میان دستانش گرفت.

به سمت پله ها رفت و من تقریبا دنبالش می دویدم.

بلند داد زد:

_ آرش!

با شدت در اتاق آرش را باز کرد. آرش از روی تختش پایین آمد و متعجب و گیج گفت:

_ چه خبرته؟ چی شده؟

آریان مرا رها کرد و یقه تیشرت آرش را میان مشت گرفت. آرش حیرت زده دستش را روی دست آریان گذاشت و گفت:

_ چه مرگته؟ سگ گازت گرفته؟

_ به چه حقی دست روی المیرا بلند کردی؟

نگاه آرش به من ترسیده که پشت آرمان گیج و مبهوت پناه گرفته بودم، رسید و من داشتم قبض روح می شدم!

_ بیشرف کدوم برادری خواهرشو میزنه؟ شرف نداری؟ یادت رفته بابا بهمون چی گفت؟ گفت نذاریم دختراش بی پدری رو حس کنن، بعد توی عوضی روش دست بلند کردی؟ فکر کردی نمیدونم خونشو توی شیشه کردی؟ تو غلط می کنی سیم جیمش می کنی، تو رو سننه!

آریان فریاد می زد و با مشت به سینه آرش می کوبید. عجیب بود. آرش لجباز و گستاخ حالا سکوت کرده بود.

_ چه خبرتونه؟

آریان به سمت مامان که حیران و متعجب به ما نگاه می کرد، چرخید و با پوزخند گفت:

_ از پسرت بپرس.

به دنبال حرفش مشتی زیر چانه آرش زد و من مبهوت و ترسیده جیغ زدم.

آرمان به سمت آریان دوید و او را به زور از آرش جدا کرد. همانطور که آرمان او را به سمت در می کشید، آریان فریاد زد:

_ قلم می کنم دستت رو اگه یه بار دیگه دست روش بلند کنی. به روح بابا قلم می کنم دستت رو.

آرمان و مامان و آریانی که مثل آتشفشان فعال شده بود را از اتاق بیرون بردند.

من ماندم و آرش.

هیچکدام چیزی نمی گفتیم. آرش خونی که از گوشه لبش سرازیر شده بود را با سر انگشت پاک کرد و نیشخند زد.

سرش پایین بود. آهسته نگاهش را بالا آورد و به من خیره شد. از نگاهش ترسیدم. نگاهش نفرت نداشت ولی چیزی در آن موج می زد که از آن سر در نمی آوردم. همانطور خیره نگاهم می کرد، پوزخندی تلخ زد. تلخی اش رفت زیر زبانم.

_ خوب بلدی با مظلوم نمایی کارت رو پیش ببری. فعلا یک_صفر جلویی ولی یه جایی تلافی می کنم، طوری که نفهمی از کجا خوردی!

بغض کردم. مگر چه اشتباهی از من سر زده بود؟

چه گونه به برادر بی منطقم می فهماندم که من هیچ تقصیری نداشتم؟

این همه شکاکیت و بدبینی نسبت به من را از کجا آورده بود؟

آن شب برای دومین بار دلم شکست. چه کرده بودم که برادرم با من سر جنگ داشت؟

مگر غیر از این بود که با تمام اذیت هایش باز هم دوستش داشتم؟

دستش را به سمت در گرفت و آهسته غرید:

_ بیرون.

با بغض نگاهش کردم و با شانه هایی خمیده از اتاق خارج شدم و در پشت سرم محکم به هم کوبیده شد.

گفت مظلوم نمایی کردم؟ مگرنه این که واقعا داشتم مورد ظلم واقع می شدم؟

می خواست تلافی کند؟ مگر دشمن خونی اش بودم؟

اشک هایم روی گونه ام می ریختند و من به تاریکی اتاق سوت و کورم پناه بردم و حتی برای شام خودم را به خواب زدم و پایین نرفتم.

آرش بدجور مرا به هم ریخته بود. من دیگر حتی به خودم هم اعتماد نداشتم. پر از بی حسی بودم.

من در یک خانواده پر جمعیت بزرگ شده بودم و غول تنهایی را نزدیک خودم حس می کردم و این خیلی وحشتناک بود. حتی وحشتناک تر از تاریکی!

هیچ وقت از یاد نمی بردم روزی را که آرش برای اولین بار پرسید کجا بوده ام. من به مامان گفته بودم که با ندا به گردش می رویم اما آرش این را نمی دانست و با لحنی تند و آمیخته به شک و شبهه آن سوال را از من پرسید. آن موقع بود که حس کردم تمام غرورم به باد رفته...

شاید اگر آن روز مامان جلوی آرش را گرفته بود، من دو سال تمام عذاب نمی کشیدم. آهی کشیدم.

کاش راهی برای ترمیم این رابطه ترک خورده وجود داشت. من برادرانم را می پرستیدم. حتی آرشی که می خواست تلافی کند. شاید مشکل از من بود که آنقدر دوستش داشتم!

از فردای آن روز آرش عوض شد. کاری به کارم نداشت،مهربان تر شده بود و گرم تر رفتار می کرد. همه چیز خوب بود و به خیال خودم فکر می کردم نهال ضعیف زندگی ام دوباره دارد جان می گیرد.

گوشه گیری را کنار گذاشته بودم و بیشتر اوقات در خانه پدرجان بودم و با احسان خرابکاری می کردیم. گاهی هم با ندا به بیرون می رفتم و خوش می گذراندیم.

این وسط فقط یک چیز عذابم می داد و آن الن بود. چند روز پیش مدیر مدرسه به خانه زنگ زد و به خیال این که من، مامان هستم، گلایه الن را کرد.

حق داشت؛ الن اصلا درس نمی خواند. مدام گوشی به دست در خانه پرسه می زد، با بهانه یا بی بهانه از خانه بیرون می رفت و من می ترسیدم از دیده ها و شنیده هایم به کسی بگویم.

تصمیم گرفتم با خودش حرف بزنم و بالاخره یک روز او را تنها گیر آوردم.

_ الن بیا کارت دارم.

الن متعجب گوشی اش را در جیب شلوارکش گذاشت و صندلی میز مطالعه اش را به سمت من چرخاند.

_ چی شده؟

_ مدیر مدرستون زنگ زده بود.

الن بیتفاوت و بیخیال گفت:

_ خب؟

_ شکایتت رو کرد.

شانه بالا انداخت.

_ برو بابا.

چند باری تا نوک زبانم آمد که بگویم دست از کارهایش بردارد، دوست پسر و دوست اجتماعی و هر چیزی که اسمش بود، درخانواده ما بی معنا بود اما نگفتم و باز مثل همیشه در نقش خواهری دلسوز از نتایج درس نخواندن برایش گفتم و او که از نصیحت هایم خسته شده بود، عصبی و کلافه گفت:

_ اصلا به تو چه؟ دلم میخواد. فکر نکن دو سال بزرگ تری میتونی راه به راه نصیحتم کنی!

_ الن...

_ الن و کوفت، بسه دیگه، خفه ام کردی. همش میگی درس درس درس. اصلا من میخوام کنکور ندم. به تو چه!

لب هایم را روی هم فشار دادم. من می خواستم همه چیز در آرامش پیش برود اما الن همه چیز را خراب کرد.

در اتاق باز شد و آرمان مبهوت وارد اتاق شد.

_ چه خبرتونه؟!

الن با حرص انگشتش را به سمتم گرفت و گفت:

_ به این بگو، فقط گیر داده به من.

آرمان اخم کرد و کمی بلند تر از حد معمول گفت:

_ درست حرف بزن الن.

الن دست به کمر زد چشم گرد کرد و با غیظ و تخسی گفت:

_ با من اینطور حرف نزنا، من مثل این نیستم که تو سری خور باشم!

ناگهان سکوت کرد. برگشت و نگاهم کرد. گویا خودش فهمید چه گفت.

لبخند تلخی زدم.

قلبم ترک خورد.

به چه روزی افتاده بودم که الن به من می گفت «تو سری خور». خب راست می گفت.

من فقط کمی جا خوردم، چون تا کنون کسی حقیقت را اینقدر صریح در صورتم نکوبیده بود.

نگاه شرمنده الن دیگر به کارم نمی آمد. دلی که ترک برداشت، دیگر خوب شدنی نیست!

همه سکوت کردند. حتی النی که معرکه به پا کرده بود. نگاه هر دو نفرشان به من بود و من فقط توانستم بگویم:

_ بیرون!

الن با لحنی دلجویانه گفت:

_ المیرا نمی خواستم...

کوبنده و قاطع گفتم:

_ گفتم بیرون.

الن سر پایین انداخت و از اتاق بیرون رفت. آرمان عمیق و طولانی نگاهم کرد. با انگشت اشاره اش عینکش را روی تیغه بینی اش جا به جا کرد و با ملایمت گفت:

_ نمیدونم سر چی دعواتون شد ولی حرفای الن رو به دل نگیر، هنور بچه است.

پلک زدم و بغضم را به سختی فرو دادم.

_ میشه تنهام بذاری؟

مردد و ناراحت سری تکان داد و از اتاق خارج شد.

خنده دار بود. می خواستم ثواب کنم و بدجور کباب شدم.

الن طوری آن حرف را زد که تمام غرورم خورد شد. این که همه من را یک آدم ضعیف و تو سری خور می پنداشتند، عذابم می داد. آدم با غرورش زنده است و من آن لحظه مردم!

آهی کشیدم و پشت پنجره ایستادم.

چرا نمی توانستم در برابر آرش حقم را بگیرم؟

شاید به خاطر این بود که همیشه پشتم به برادرانم گرم بود.

همیشه اگر زمین خوردم، خودم از روی زمین بلند نشدم، بابا و بعد از او برادرهایم بودند که بلندم می کردند.

بی بهانه یا با بهانه دلم هوای بغض داشت.

نمی دانم چه قدر در میان افکار مزاحم پرسه زدم که مامان صدایم زد. دستی به موهایم کشیدم بغض لعنتی ام را فرو دادم و از اتاق بیرون زدم.

بدون توجه به النی که با شرمساری نگاهم می کرد، به سمت مامان رفتم.

_ بله مامان؟

_ لباس بپوش داریم میریم خونه خاله مریم.

بی حوصله تر از آن بودم که به خانه خاله بروم و محض رضای خدا مثل عروسک لبخند بر لب بنشانم و نمایشی بخندم. پس همانطور که به سمت اتاقم بر می گشتم، بلند گفتم:

_ نمیام.

_ برای چی نمیای؟

و وقتی دید که واکنشی نشان نمی دهم، شاکی و بلند گفت:

_ وایسا، دارم باهات حرف میزنما!