رمان آینه ی سیاه

امشب قرار بود اولین دزدی عمرم را بکنم و برایش ذره‌ای اضطراب نداشتم؛ اتفاقا عجیب داشت خوش می‌گذشت.
بند کتانی‌های صورتی رنگم را گره زدم؛ آدامس توت‌فرنگی شیرینم را توی دهانم گذاشتم و دست‌هایم را در جیب هودی‌ام فروکردم.
دیروقت بود، آن‌قدر دیروقت که خیابان‌ها را سکوت مطلق نیمه‌شب فراگرفته بود. از آن شب‌هایی بود که چراغ‌های شهر بیشتر از آدم‌ها بیدار بودند.
عرض خیابان را طی کردم، می‌دانستم دوربین دارد مرا ضبط می‌کند؛ من خودم در این دفتر کذایی کار می‌کردم.
دستم روی کارت ورود لرزید. هنوز می‌توانستم برگردم. هنوز می‌شد نقشِ «بی‌خبر» را بازی کنم، مثل همه‌ی آنهایی که صبح تا شب توی اتاق‌های شیشه‌ای سرشان را پایین می‌اندازند و می‌گویند: «به ما چه».
اما من بلد نبودم. هیچ‌وقت بلد نبودم که خودم را به کوچه‌ی علی‌چپ بزنم‌. از اولش هم استاد بدبخت کردن خودم بود. سر بلند کردم و یک لبخند مکش مرگما برای دوربین زدم.
به‌خاطر دزدکی وارد شدن به دفتر قطعا به دردسر بدی می‌افتادم. چطور بود برگردم و بخزم زیر پتوی نرم و گرمم و بی‌خیالش شوم!
سردر ورودی ساختمان در تاریکی گم شده بود. همان‌جا که ایستاده بودم، حس کردم انگار چیزی گلویم را فشار می‌دهد. دلم می‌خواست نفس عمیق بکشم اما هوا نمناک و سنگین بود، مثل پتوی مرطوب.
دستم را بالا آوردم تا موهای فر و ماهگونم را از جلوی چشمم کنار بزنم‌ مثل همیشه از زیر شال خاکستری بیرون زده بود. هر حرکتی می‌کردم سَرکش‌تر بیرون می‌ریختند و بی‌صبر روی گونه‌ام می‌نشستند. هیچ وقت نتوانستم رامشان کنم، درست مثل خودم.
دستم هنوز می‌لرزید. کارت را روی دستگاه گذاشتم. برای لحظه‌ای ایستادم، پیش از این‌که در باز شود، تردید مثل یک موج تند، از نوک انگشتانم تا ته ستون فقرات دوید. یک لحظه واقعاً فکر برگشتن از آن‌همه تاریکی از ذهنم گذشت، اما پاهایم مرا پیش می‌برد.
به‌محض گذر از آن در لعنتی قرار بود به خاک سیاه بنشینم.
در با صدای خفه‌ای باز شد. بوی کاغذ کهنه و قهوه‌ی ته‌نشین‌شده توی هوا پیچید. سکوت، غلیظ و سنگین فضا را پوشانده بود. سالنِ وسیع با نور آبی کم‌رنگی که از سقف پخش می‌شد، نیمه‌روشن بود؛ همه‌چیز در سایه افتاده بود، سکوت مطلق کمی آزاردهنده بود.
حدود ۵دوربین با چراغ قرمز رنگ تا رسیدن به میز مدیر وجود داشت و من برای هر ۵تا دست تکان دادم و لبخند زدم.
به سمت سیستم مرکزی رفتم، با دستانی لرزان سیستم را بالا آوردم.
صفحه‌نمایش با نور سردش چشمم را زد. اندکی تصویر خودم را توی شیشه‌اش دیدم.
صورتی که از تمام اجزایش شر می‌بارید . پسورد را زدم. آسان‌تر از چیزی بود که فکر می‌کردم. شاید اصلاً نباید این‌قدر ساده باشد پاک‌کردن چیزی که می‌تواند زندگی کسی را تمام کند.
پوشه‌ی عکس‌ها باز شد. چهره‌ی روانپزشک معروف روی صفحه آمد. همان مرد. همان روانپزشکی که قرار بود فردا صبح، همه از او متنفر شوند. برایش تله گذاشته بودند و فردا صبح قرار بود تیتر اخبار شود. دقیقا مصادف با روی صحنه رفتنش.
نمی‌دانم دستم لرزید یا قلبم. اما چیزی از ته وجودم گفت که حقش نیست.
چند عکس بود. فقط چند فریم نور و صدا، چند فاصله‌ی حساب‌شده میان آدم‌هایی که دقیق می‌دانستند کجا بایستند، کی لبخند بزنند، چطور زمین بخورند. آن شب، دوربین را سفت‌تر از همیشه در دستم نگه داشته بودم. هر بار که شاتر زیر انگشتم می‌لرزید، حسی مثل برنده شدن در ته دلم خانه می‌کرد.
آن روانپزشک اسم‌و‌رسم دار که همیشه شعارش حفظ حریم خانواده بود حالا در فریم عکس های من زنی سرخ پوش را در آغوش گرفته بود. همه چیز واضح به‌نظر به‌نظر می‌رسید یا حداقل من این‌گونه خیال می‌کردم. زن سرخ‌پوش دقیقا کنار او بود. بی‌آن‌که واقعاً بفهمم چه چیزی را ثبت می‌کنم عکس گرفتم. پشت سر هم...
حالا بعد از پاک کردن رم دوربین روبه‌روی صفحه‌ی روشن سیستم نشسته بودم. عکس‌ها یکی‌یکی مقابل چشمم جان می‌گرفتند. همه‌چیز بی‌نقص به نظر می‌رسید؛ آن دخترک با لباس قرمز کوتاه که ناگهان افتاد. دست مرد روانپزشک که وسط تاریکی ناگهان او را گرفته‌ بود، نگاه روانپزشک معروف کاملا خسته بود و فلشی که درست لحظه‌ی سقوط کلیشه‌ای را ثبت کرده بود. لحظه‌‌ای که دختر یک‌دفعه تلوتلو خورد و وقتی روانپزشک او را گرفت، توی آغوشش افتاد...کسی که لحظه را ثبت کرد من بودم.‌
چیزی در تمام این صحنه‌های مرتب و حساب‌شده، مرا به شک انداخت.
یک روز بعد از گرفتن عکس‌ها تازه به فکر افتادم که موقعیت بیش از حد کلیشه‌ای بود.
بعد از التهاب عکاسی تازه تمام نگاههای روانپزشک را توی سرم مرور کردم و دقیقا به این رسیدم که او هیچ صنمی با دخترک سرخ‌پوش نداشت.
آن ها به یک خبرنگار خوش‌نام نیاز داشتند تا بتوانند از اسمش سواستفاده کنند اما اشتباه کرده بودند. آن‌ها من را اشتباه گرفته بودند. من آدمی نبودم که به هر دروغی تن دهم‌ و همه چیز آن‌قدر تمیز بود که جای شک داشت.
ناخودآگاه به شب قبل برگشتم. من مسئول اصلی پیگیری این خبر شده بودم. همه‌چیز عجیب سریع پیش رفته بود. آن دختر را تا آن شب ندیده بودم؛ تنها یک اسم روی لیست مهمان‌ها بود. اما حالا، حالا که عکس‌ها را دوباره نگاه می‌کردم، همه‌چیز غیرعادی‌تر به نظر می‌رسید، حضور آن دختر، زاویه‌ی ورودش، لحظه‌ای که مرد درست مقابل دوربینِ من ایستاده بود، کلمه‌هایی که بعداً سر صحنه بین بقیه رد و بدل شده بود. چیزی در نگاه آن دختر بود؛ چیزی که آن لحظه نفهمیده بودم و حالا روشن می‌دیدم: او مهمان نبود، او یک تله بود.
دختر را از طرف مجله فرستاده بودند. تمام آن اتفاقات؛ چشمان خیس، افتادن ناگهانی، فریاد جمعیت همگی از قبل تمرین شده بود. و من؟ من فقط یک خبرنگار بودم با یک شاتر و چند کلمه که می‌توانست کسی را بسازد یا ویران کند.
نمی‌خواستم به غلط ویرانگر باشم.
نفس عمیقی کشیدم. یکی‌یکی فایل‌ها را باز کردم. عکس‌ها را، بدون لحظه‌ای مکس، دیدم و دکمه‌ی حذف را زدم. دوباره و دوباره. همه‌ی صحنه‌ها، همه‌ی تقلب‌ها، همه‌ی دروغ‌ها را پاک کردم.
پنجره‌ی پیام‌رسان را باز کردم. انگشتانم می‌لرزیدند. برای آن روانپزشک نوشتم:
" من خبرنگاری‌ام که امشب خودم را بدبخت کردم. چون می‌دانم چیزی که می‌خواستند منتشر کنم واقعیت نبود. می‌خواستندبا تله‌ی دختر سرخ‌پوش بدنامتان کنند. اما من آن خبرنگاری نیستم که تن بدهد. من احتمالا به فنا می‌روم اما مراقب تله‌های بعدی باشید
نورا ادیب."
دکمه‌ی ارسال را زدم. می‌دانستم که او پرمشغله است اما ایمیلی که از آدرس مجله برسد را خواهد خواند، این یک هشدار بود برای او و یک هشدار برای نشر که اذیتم نکنند.
همه‌چیز تمام شده بود. به صندلی تکیه دادم و به ایمیلی که چند لحظه بعد از روانپزشک آمد نگاه کردم، دکمه را زدم و ایمیل را باز کردم:
" آفرین دختر خوب.
آریش"
تمام شده؟ فکری آمد، فکر این‌که شاید تازه شروع شده باشد.