رمان تو عاشق نبودی

کلاس تموم شده و من با اعصابی داغون از بچه هایی که حتی یه ذره درس نخوندن پشت میز اتاقم می نشینم.گلوم از بس فریاد زدم این بار درد می کنه.برگه های امتحانی رو جلوم گذاشتم و در حالیکه سرم رو بین دستهام فشار می دم نگاهم به جوابهای مزخرف برگه ی رویی ثابت مونده.اینها هیچی بلد نیستن.نه آمار،نه ریاضی،نه حسابداری.با خودم‌می گم هیچکدومشون لیاقت قبول شدن ندارن .برگه ی رویی رو‌بر می دارم و برگه ی زیری مال طلا منصوریه.هیچ سوالی رو جواب نداده اما یه طومار بلند بالا از دلایل نخوندنش نوشته.جمله ی آخرش اما حرصم رو در می یاره که نوشته شما به من نمره بده هر کار بگین می کنم.مثلا من قراره چه خواسته ای از این دختر دیوونه داشته باشم.برگه ش رو کنار می ذارم و همون حالت دارم برگه ی سودابه رو می خونم.این خوبه خدا رو شکر ...هنوز نقش پوزخند رو‌لبم نقش نبسته که صدای تق و تق پاشنه ی کفشی تمرکزم رو از روی برگه بهم می زنه.صدا صدای پاشنه های کفش یه خانمه.یه دختر خانم که نمی دونه دانشگاه جای پوشیدن این کفشها نیست.صدا هی نزدیکتر میشه و درست کنار دیوار اتاق من صدا قطع میشه.صدای پایین کشیده شدن دستگیره ی در این بار باعث میشه نگاهم از روی برگه ی سودابه سمت در کشیده بشه.در آروم باز میشه و اندام ظریفش رو که از لای در می بینم شقیقه هام شروع می کنه به نبض زدن.اون اینجا چه کار می کنه و اصلا با این سر و وضع چطور تونسته وارد دانشگاه بشه.در کاملا باز میشه و من با کرختی به پشتی صندلی تکیه می دم.نگاهم روی صورت آرایش کرده اش ثابت مونده.به اون لبخندی که حالا نگین روی دندونهاش رو به نمایش می ذاره.تنش کاملا داخل می یاد ولی دستش هنوز از روی دستگیره کنده نشده.می دونه من انقدر از دیدنش جا خوردم که نمی تونم حرف بزنم .فکر کنم از دیدن این حال ترسیده ی من لذت می بره چون با شعف زیادی بهم سلام می ده.
-سلام جناب داوود نیک سرشت .
عینکم رو‌از روی چشمم بر می دارم،با دو دستم صورتم‌رو‌می پوشم چند ثانیه لازم‌دارم تا کمی به خودم‌مسلط باشم.زیر دستهام نفس عمیقی می کشم و تو یه چشم به هم زدن حالم خوبه.تنم رو جلو می کشم و خونسرد تو چشمهای مشکی وحشیش خیره می شم
_تو اینجا چی کار می کنی،ما قرار بود دیگه همدیگه رو نبینیم.
با ناخنهای بلندش ضرب میگیره روی میز شیشه ای اتاقم.از صدای برخورد ناخنهاش به شیشه اعصابم بهم می ریزه.پلک رو هم فشار می دم و زیر لب می غرم.با کف دست روی میز می کوبم تا دست از اینکار برداره.صدا قطع میشه و چشمهای من باز.لبهای کالباسی رنگش یه وری کج میشه
_اون مال اون موقع ها بود داوود خان.الان همه چی فرق کرده.
دست خودم‌نیست عصبی ام اما خنده ام می گیره
_چیه راستین جونت بهت محل نداده.
لبهاشو غنچه می کنه و یکی از پلکهاش رو‌می بنده.بعد از اون حالت مضحک جدی میشه.به صندلی تکیه می زنه و پا روی پا می ندازه.ای خدا پابند طلایی دور مچ‌پاش رو‌کجای دلم‌بذارم.تو این افکارم که با خونسردی به لاک دستهاش خیره میشه انگار که اولین باره رنگ‌لاک بنفشش رو میبینه
_نه!بهتره اینجوری بگم که من تصمیم گرفتم یه سری چیزها رو اعتراف کنم به راستین و بعد هم به رضا.
دروغ نیست اگر بگم از ترس قالب تهی کردم.آره ترسیدم و باز یادم‌اومد.یعنی تا کمی می یام از افکار هولناک و عذاب وجدانم راحت بشم بالاخره چیزی اون رو به من یادآوری می کنه.اینبارم نوبت اونه که اومده و قرار من رو بهم می ریزه.چشمهام رو با انگشت فشار می دم
_تو این کار رو‌نمی کنی.پای خودتم گیره یادت نره افسون خانوم.
می خنده خیلی آهسته اما انگار به شیشه ی مغز من خط می اندازه،سرم سوت می کشه
_شاید دلم بخواد خودمم بندازم تو‌آتیش اما این راز رو برملا می کنم.
تحملم رو‌از دست می دم.با حرص از روی صندلی بلند می شم و رو به روش می ایستم.یک دستم رو روی میز می ذارم و تو صورتش خم می شم.
_دردت چیه؟اونو به من بگو.حق السکوت می خوای؟بعید می دونم از من پول بخوای چون داری تو‌پول غلت می زنی.
به آشفتگی من می خنده.
_دقیقا ازت حق السکوت می خوام اما پول نمی خوام عزیزم.
کلافه صدام رو کمی بالا می برم.این آدم هم گستاخه و هم می دونم شهامت اعتراف کردن به هر چیز رو داره.اون افسونه همون اندازه که افسونگره غیر قابل پیش بینی هم هست
_پس چی می خوای؟چی بدم پات رو از خرخره ی من برداری
از روی صندلی بلند میشه و من عقب می رم.بهم نزدیک میشه و صاف زل می زنه تو‌چشمهام
_بهت می گم اما اینجا نه.من رو یه جای خوب شام دعوت کن.کلی حرفهای جالب برات دارم .اما بهتره بیای چون من کاملا برای زدن حرفهای دلم آماده ام اینو دارم جدی می گم داوود خان.پس بهتره من رو نپیچونی.البته فکر نمی کنم انقدر اسکول باشی که از خیر یه شام خوردن با من بگذری چون نصیب هر کس نمیشه.
چشمکی به من می زنه و با لبخند دستی به یقه ی سفید پیرهنم می کشه.و دقیقا همونجور که به آنی اومد همونطور هم ناپدید میشه من اما خشک می شم و به نقطه ای خیره.بالاخره اونروزی که ازش می ترسیدم اومد.