رمان این جاده به دریا می رسد

راه را پیش گرفتیم:
– خوبه این اواخر خبری از صابر و نوچه هاش نشده
پوزخندی زد:
– صابرمثل روح میمونه. همه جا هست. این اواخرم اگه نیومده حتما یه چیزی زیر سر داره و فکر کنم بدونم چیه .
متعجب نگاهش کردم:
– چیکار میخواد بکنه؟ چیزی شنیدی؟
ایستاد:
– دیشب تو مگه نبودی؟
کمی فکر کردم و با یادآوری چیزی که هومن گفته بود، زدم زیر خنده.
اخم کرد:
– خنده داره ؟ تو فکر کن یه درصد واقعا از فک و فامیلش باشه .
شانه بالا انداختم:
– که چی ؟ اونم یکی مثل بقیشون دیگه. همشون لاشخورن. یه مشت عوضی پول پرست که همشونم عین سگ از پدرخوانده میترسن. حالا فرقی نمیکنه کی باشن. چه شیرمراد شیشه ای باشه چه صابر یا این پسره ی تازه وارد.
راه افتادم و او هم پشت سرم آمد. خورشید حالا کامل رنگ طلاییش را روی شهر میپاشید و شهر هم از خواب بیدار شده بود. هرچند این روز ها دیگر مثل قدیم ها نیست. روز و شب فرقی ندارد. شهر همیشه شلوغ است، چه سه صبح باشد چه پنج بعد از ظهر، بازهم انگار نه انگار .
– کجا میخوای بری ؟
به دو طرف خیابان نگاه کردم:
– میخوام یه چیزیو چک کنم.
-چی ؟
اخم کردم:
– مینو میگفت دیروز دیده بعضی از بچه ها مواد میفروشن
از حرکت ایستاد و با صدای تقریبا بلندی گفت:
– واقعا ؟
خندیدم:
– حالا میخوای کل تهرانو خبر کن.
پلک زد:
– ببخشید... یعنی میگی راسته ؟
کلافه پس گردنی بهش زدم:
– عقل کل الان دارم میرم چک کنم دیگه. تو ام نیای بهتره باز با بچه های شاهین دعوا راه میندازی!
بی خیال راه افتاد:
– اتفاقا منم میام. خوبه یه مرد همراه آدم باشه
پوزخند زدم:
– آخه جوجه تو که از من کوچیک تری !
ابرو بالا انداخت:
– سن یه عدده .
سری تکان دادم و دنبالش راه افتادم. خودم هم بدم نمی آمد که او همراهم باشد اصولا بچه هایی که دور و بر کسانی مانند شاهین و سهراب بودند، همه پسر های نوجوان بودند و آدم های درستی نبودند. البته تقصیر خودشان هم نبود. مگر خانواده ای بود که یادشان دهد چگونه رفتار کنند؟ از کودکی در کوچه خیابان و زیردست یک سری علاف مفنگی بزرگ شدن، چیزی بهتر از این نمی ساخت .
آن موقع ها که بچه های مردم درس زندگی یاد میگرفتند، ما یاد میگرفتیم که چگونه گلیم خودمان را از آب بکشیم.
پشت درختی ایستادم:
– منطقه ی شاهین اینجاست دیگه ؟
سر تکان داد:
– خودشه .
سرم را دولا کردم و نگاهی به اطراف انداختم. راست میگفتند، هیچ کدام از آن بچه ها در حال کار یا فروختن گل و فال نبودند .
شایان نگاه مشکوکی به اطراف انداخت و بعد چشمانش جایی ثابت ماند:
– مثل اینکه درست دیده
خط نگاهش را دنبال کردم و آنچه که میگفتند را دیدم .
پسری نوجوان و آنطرف ترش یکی از آن سانتال مانتال کرده های امروزی روبه روی هم ایستاده بودند و بعد از اینکه مطمئن شدند ماموری آن اطراف نیست، بسته ای جابه جا کردند که تشخیص اینکه درونش چیست، خیلی هم سخت نبود!
-بدو
سریع برگشتیم و به طرف خروجی پارک رفتیم .
شایان نفس زنان با دست مشت شده به پارک اشاره کرد:
– لعنتی! پس بگو چجوری از این رو به اون رو شدن. زدن تو کار مواد
به اطرافم نگاهی انداختم و روی نیمکت چوبی نشستم:
– ساخت خودشون نیست، یعنی توانشو ندارن، جرئتشم ندارن. شیشه ساختن به این راحتیا نیست. قطعا از بالا بهشون دستور و مواد میرسه.
نگاه کنجکاوی انداخت:
– یعنی میگی فقط اینا نیستن ‌؟‌
از جایم بلند شدم:
– طبق چیزایی که شنیدم نه، بچه های سهرابم هستن، شاید بیشتر !
…………………………..
آخرین ساندویچ را دست مینو دادم و خودم هم گازی به ساندویچ نون و پنیر زدم.
– ساعت چنده ؟
مینو نگاهی به ساعت مچی اش انداخت: