رمان من و یک دنیا دروغ | نسخه آفلاین

انگار کارش را کمی راحت کرده بودم که با ذوق به سمتم برگشت و گفت:
- یه کمکی ازت میخوام نغمه
- چی؟
- یکی از دوستام توی کار مدلینگه، بهم پیشنهاد داده برای یه پروژه ای باهاش همکاری کنم، راستش خودمم بدم نمیاد ولی اخلاق مامان رو که میدونی... تو باهاش حرف میزنی؟
- نه
- نغمه من این همه حرف زدم
- دوستت که میگی دختره یا پسر؟
- چه فرقی داره... دختره ولی به عکاسشون معرفیم کرد اونم خیلی از استایلم خوشش اومده... تو رو خدا با مامان حرف بزن، تو بگی نه نمیگه
- میدونی که از این مدل کارا خوشش نمیاد
- کار بدی نیست که
- از دید مامان هست
- تو تایید کنی سختگیری اونم کمتر میشه
- باید بهش فکر کنم
این روزا چیزهای زیادی بود که باید بهش فکر میکردم و مطمئناً این موضوع آخرین چیزی بود که توی این شرایط حوصله فکر کردن بهش را داشتم اما بخاطر آوا مجبور بودم کمی انعطاف به خرج بدهم.
با هزار مکافات آوا را راضی کردم بهم فرصت فکر کردن بدهد، هنوز هم مثل بچگیاش کم طاقت و عجول بود، درست برعکس من که فکر میکردم همیشه فرصت بهتری برای حرف زدن هست.
- از مهران چه خبر؟ هنوز هستنش؟
- نه... دو ماهی میشه که کاتیم
همیشه می دانستم که رابطه این دو نفر دوامی ندارد ولی باز سعی کردم کات کردنشان برایم عجیب باشد.
- عه چرا؟
- اونبار که بهت گفتم؟ دیگه این رابطه فایده ای نداره... شده بود یه دندون گندیده، کندم انداختمش دور
- گفتی ولی راستش جدی نگرفتم... مهران مخالفتی نداشت؟
آوا با لحنی که انگار با خودش حرف میزند گفت:
- از خداشم بود
دروغ چرا؟ از اینکه رابطه سه ساله مهران و آوا تمام شده بود خوشحال بودم. مثل هر خواهر دیگری فکر میکردم این پسر لایق خواهرم نیست. البته حق کاملاً با من بود.
بعد از رفتن آوا باز به پشت روی تخت دراز کشیدم و هنزفریام را درون گوشم گذاشتم. با لبخند شماره صدرا را گرفتم.
- صدرا، حرف زدن برام سخته... اگه تو جای من بودی چی میگفتی؟ یعنی از کجا شروع میکردی؟
- مامان من عاشق یه پسر خوشتیپ شدم
صدرا پشتبند این حرف قهقههای سر داد. چه خوب که همیشه میتواند از ته دلش بخندد البته اون هیچ وقت مشکلاتی به عمق مشکلات من نداشته است.
درد خفیفی که توی دلم احساس میکردم باز وجود جنین توی شکمم را به یادم آورد.
- نغمه
- جونم
- چرا حرف زدن با مادرت انقدر برات سخته؟
- نمیدونم... همیشه منو دختر خلف میدونسته حالا سخته که بفهمه چکارایی کردم
- نباید میذاشتی انقدر کش پیدا کنه ولی الانشم امروز بگی بهتر فرداست
چقدر حرف زدن و دستور العمل به بقیه دادن کار راحتی است.
صدای صدرا باعث شده بود دلم برایش تنگ بشود. برای آغوش مردانهاش در شبهایی که بغض کارهای پیمان سفت به گلویم چسبیده بود. با تصور شبهایی که کنار صدرا صبح شده بود به خواب رفتم.
صبح با سرو صدای مامان و آوا بیدار شدم، ظاهرا موضوع بحث عدم کار کردن آوا داخل خانه بود.
مامان برای ناهار خانواده عمو را دعوت کرده بود. به محض بیدار شدن به کمک مامان رفتم. مسئول درست کردن قرمه سبزی شدم و بعدش هم دوشی گرفتم.
موهای فر دارم را سشوار کشیدم و کرمی به صورت بی حالم زدم. تماسی با صدرا گرفتم چون خوب می دانستم با آمدن مهمانها دیگر فرصتی برای تماس گرفتن پیدا نمی کنم. صدرا جوابم را ندارد. دوباره تماس گرفتم که در آخرین لحظه تماس وصل شد.
- امروز مهمون داریم گفتم قبلش با صدات یه دوپینگ بکنم
- فدای خانم خوشگل خودم بشم، حالا مهموناتون کیا هستن؟
- عموم اینا
ذوق پر کشیده از لحن صدرا را به وضوح میشد حس کرد
- خانواده پیمان؟
- آره، خودش که نیست چرا غمگین میشی؟
- هرچی که به اون مربوط میشه حالما بد میکنه... پس امروزم فرصت نمیکنی با مامانت حرف بزنی؟
حق با صدرا بود. امروز را هم از دست داده بودم.
- شب که رفتن میگم
با صدا زدن مادرم مجبور شدم تماس با صدرا را قطع کنم و به سالن برگردم.
مادرم برای ناهار عمهاش را هم دعوت کرده بود.
عمو از وقتی آمده بود مدام قربان صدقهام میرفت و داشت سعی میکرد با حرفهایش متقاعدم کند تا همراه پیمان برای زندگی به سوئد نروم تا شاید اینطوری پیمان بعد از اتمام دورهاش به ایران برگردد.
به ظاهر داشتنم به حرفهای عمو گوش می دادم ولی در اصل تمام حواسم پیش اوضاعی بود که هر لحظه برایم سختتر و بغرنجتر می شد.
با صدای آوا که ازم می¬خواست برای درست کردن سالاد کمکش کنم از دست حرف¬های عمو رهایی پیدا کردم.
با یک عذرخواهی از عمو راهی آشپزخانه شدم.
به محض ورودم به آشپزخانه بوی غذا مشامم را پر کرد و کمی هم حالم را بد کرد که البته اهمیتی ندادم و به جمع مادر، زن عمو و بقیه پیوستم.
در حالی که کمک آوا سالاد درست می¬کردم گاهی هم ناخنکی به ترشی¬هایی که مادرم خودش درست کرده بود می¬زدم که عمه مادرم که زنی هفتاد ساله بود و بعد از فوت همسرم به تنهایی زندگی می¬کرد بی مقدمه بهم گفت:
- دخترم تو حامله¬ای؟
با این سوالش تیکه ترشی توی دستم بین زمین و هوا ماند و نگاه همگی به سمت من برگشت.
به زور لبخند را چاشنی لبم کردم و گفتم: