رمان یادگار قلبم

-مگه میشه فندق من یه روز زشت بشه؟
دستانم را مشت کرده و آرام به دستش کوبیدم
مگه نگفتم به من نگو فندق!-
لبخندش را دوست داشتم
لبخندش مرا به یاد شب های بارانی عید می انداخت
همان شبی که برای اولین بار او را دیدم....همان شبی که مرا در آغوش خود گرفت و در گوشم زمزمه وارگفت هرگز مرا رها نخواهد کرد!
پس چه شد؟
او کجاست؟چرا نمی بینمش! مگر نگفته بود آغوشش را از من هیچ زمانی پنهان نمیکند؟
حال آغوشش برای که آشکار است؟
-قول میدی دوستم داشته باشی؟
-بهت قول میدم این قلب تا وقتی می تپه فقط تورو دوست داشته باشه عزیز دلم
بر سر قولت ماندی!اما به چه قیمتی؟
-تو این هوا چرا اینجا می پلکی؟
آشفته به سمت صدا برگشتم
مردی با چشمانی عجیب و موهایی که به خاطر کلاه از دیدم پنهان شده بود مرا مجذوب خود ساخت
فکر نمیکنم به شما مربوط باشه!-
چند قدمی به سمت من برداشت و رو به رویم ایستاد
کت مشکی بلندش او را مخوف کرده بود!
-رو به روی خونم وایسادی و زل زدی به بادیگاردم،به نظر من که حق دارم بپرسم اینجا چه غلطی میکنی
بی ادبی اش به کنار،اخم هایش مرا جَری تر میکرد
-فک کنم قبل خونه ی تو! اینجا کوچه هم
حساب بیاد نه؟ مردم حق ندارن تو کوچه ی خوونتوون رفت و آمد داشته باشن جناب؟
من نیز مانند او مستقیم به چشمانش خیره شدم
حال که دقت میکردم،او نیز چشمانش به قرمزی می رسید
نکند او نیز چون من ،به اصطلاح آن پسران شیشه
کشیده است؟
-ببین دختر جون،نوع حرف زدنت و اصلا نه پسندیدم!
نیم نگاهی خریدانه به قد و قواره ام انداخت که مرا بیشتر عصبانی کرد
-ازت میگذرم ، برو رد کارت شر درست نکن!
او که بود که بخواهد مرا ببخشد؟اصلا من مگر در مقابل او کاری اشتباه کرده بودم؟
-مرتیکه دو هزاری تو کی هستی که بخوای از من بگذری!
یک تار ابریش را بالا انداخت و با حالتی تمسخر آمیز نگاهم کرد
-باشه خب ازت نمیگذرم..هر جور خودت بخوای!
قدش بیست سانتی از من بلند تر بود
یک جور هایی برای نگاه کردن به آن چشمان قرمز سرم را باید تا اسمان بالا می بردم
فرم چشمانش عجیب بود! خماری عجیبی داشت که مرا بیشتر وادار به تفکر معتاد بودنش وا میداشت
-حلالت باشه!اگه کم دیدی بیا تو خونه بیشتر دید بزن.
چشمانم از حرف بی ادبانه اش تا حد ممکن گرد شد
چگونه خود را این گونه صمیمی می شمرد؟
محکم با کف دست به سینه اش کوبیدم
-تو به چه حقی با من اینجوری حرف میزنی؟؟
از شدت دستم یک قدم ب سمت عقب برداشت
و بعد از ثانیه ای دو قدم به سمت من!
-تو با چه حقی دست به من میزنی؟
درک نمیکردم! در این بل و بشوی زندگی ام اصلا همچین آدمی را درک نمیکردم!
-ببین اخرین باره بهت میگم..یا عین یه بچه خوب میری! یا بعدشو تضمین نمیکنم
اخم هایم را در هم کشیدم و به قدم هایش که
به سمت من برداشته می شد نگاه کردم
دروغ چرا؟ قد و قواره اش مرا به عقب می کشاند
و سخنانش چون آتشی سوزان خوش رنگ و ترسناک بود
دستانم را به نشانه تسلیم بالا برده و سر جایم محکم ایستادم
او نیز ایستاد...
-چه خبره؟
او سرش را به عقب برگردانید و بعد از چند ثانیه کاملا به طرف آن زن
با آن صدای پر ناز و متانت چرخید
-چیزی نیست خودم حلش میکنم
زن با کفش های پاشنه بلندش به سمت ما آمد و او نیز
با حالتی چون احترام!
چند قدمی از من دور شد