رمان یادگار قلبم به قلم زهرا دهداری

نورا

لرزش همیشگی دستانم برایم مانوس ترین اتفاق ممکن بود

انگشتانم گویی یخ زده بودند

نامش هنوز هم بر روی صفحه تلفن همراهم چشمک میزد.

او خیال پایان دادن به زنگ های پیاپی اش را نداشت

صدای گوشی ام چون ناقوسی زجر آور به گوش میرسید

و بالاخره ،سهمیه تماس های امروز نیز به پایان رسید

تلفنم را رها کرده و به سمت پنجره رفتم..

حال و هوای بهار را دوست داشتم

نفس های هوایی که آرام آرام چون نوزادی تازه متولد شده نفس های گرم و جدید داشت

نفس هایی که هیچ انسانی از دقیقه های بعد زندگی خود مطلع نبود.

من نیز اینگونه بودم،اما دیگر نیستم!

غرق در آرامش بی انتهای بهارِ زیبایم بودم که صدای تلفن دوباره مرا متوجه خود ساخت

ابتدا خیال کردم همان است...

اما با دیدن نام رها بی اختیار لبخندی بر لبانم جوانه زد و آیکون سبز رنگ را فشردم

- سلام سلیطه خانوم

لبخندم عمق گرفت

او تنها کسی بود که واقعا دوست داشتم!

- سلام آزاد

-آزاد و مرگ!بنده چون کشتی بر روی آب های بی کرااان اقیانوس آرام شناورم همانقدر رهاا!

گویا او مرا میدید و با همین فکر سری از روی تمسخر تکان دادم و حرفش را کامل کردم...

- بله بله...همانقدر آزاد

- ببینم تو با من مشکل داری؟شایدم با خالت مشکل داری؟

نگذاشت جوابی بدهم و با بلند ترین تن صدایی که میشد از او شنید به شکلی که چهار دیوار خانه ام به لرزه در آمد ادامه داد

- مااااامااااان،نورا بااات مشکل داره

-خفه شو رها الان خاله میشنوه ناراحت میشه

صدایش را پایین اورد

-عه؟خب بشه بلکه هِی راه نره بگه وااای نورا دخترکممم تو اون خونه تک و تنها گناه دارهه

بعد هم صدایش را از آن حالت نازک که مثلا شبیه مادرش بود خارج کرد و با حرص ادامه داد

گفته بودم پر حرفی اش را دوست دارم؟

- بابا بخدا من خودمو جِر دادم بزاره خونه مجردی بگیرم

گوشی و با خیال راحت خاموش کردم که بخوابم تا چهار ظهر! یهو ساعت ده صبح صدای جارو برقیش بلند شد

حسرت زده آهی کشید و صدایی مانند چلپ! که کاملا واضح میشد حدس زد که محکم بر روی پای خود زده است آمد:

-هی خواهر،هییی دست رو دلم نزار که خونه نگو سر کار خانم اصلا اون خونه رو تسویه کرده که منِ فلک زده رو دوباره دو دستی بچسبه بیاد تو خونم!بعد تو میتونی هر***که خواستی بخوری یکی هم نمیگه اینکارو بکن اون کارو نکن

شروع به قدم زدن در محیط خانه ام کردم و با لبخند به غر های بی پایان همیشگی اش گوش دادم

-اخه یکی نیست بگه بیست و شیش سالته

کی همسن تو ور دل ننشه؟اَییی اَییی اینو بت نگفتممممم،الههه بودد؟دختر سحرتفو!

سحر تفو؟

یادم می آید

در زمان کودکی من و رها و الهه ،دختر همسایه امان یک لحظه هم

همدیگر را رها نمیکردیم،

حتی مواقعی چشم دیگران را دور دیده و باهم به دست شویی میرفتیم!

اما با حضور دوباره پدرم و آوردن من به اینجا رابطه امان تمام شده بود...

مادرش به خاطر فاصله دندان هایش هر زمان دهان برای سخن باز میکرد شِش کیلو تف روانه صورت مخاطب بخت برگشته میکرد!

- نور زنده ای؟

پلکم از روی صدای بلند رها به یک باره پرید

و از فکر خارج شدم

- ببخشید رفتم تو فکر سحر تفو حواسم پرت شد

- اَههه این زنه هم فکر داره؟آخ آخ تو نبودی خبر نداشتی ، یه روز زنه صبح زود یهو عین زودپز شروع کرد جیغ زدن،منو میگی؟من خواب ناز!بابا اخه کدوم خری ساعت یازده صبح سر و صدا میکنه؟

نگو الله کرم گفته طلاق میخوام! سحرم هزارماشلا نَکه خیلی مو داشت با اون کراتین های پیاپی اش؟همون چهار تا تار هم کند!

صدای خاله ام از آن طرف خط می آمد که داشت بر سر رهای فلک زده غر میزد و رهایی که دوباره استارت غیبت خود را زده بود و دیگر هیچکس جلو دارش نبود!

-اخ اخ الله کرمه خودشو****ید تا سحر جوون بالاخره ازش دست کشید...

چند دقیقه ای سکوت برقرار شد

که اخم هایم نا خداگاه در هم رفت و به صفحه گوشی خیره شدم

خیال کردم تماس قطع شده است

که رها هیچ حرفی نمیزند اما به شکل عجیبی تماس برقرار بود!

- رها؟

- ها!میگما من قبل تفو داشتم چی میگفتم که بحث رسید به این؟

- بَسِته دیگه! خفه نشدی؟از خدا بترس دختر، اینقدر غیبت نکن!

غر زدن های پیاپی خاله مرا به خنده و حسرتی عجیب دچار میکرد

خنده ای برای حرص خوردن های رها

و حسرتی برای...

صدای پچ پچ گونه ای خبر از دزدکی حرف زدن رها می داد که مبادا مادرش بشنود:

-دختر باید ببینمت بشینم داستان الهه رو برات قششنگ تعریف کنم

تک خنده ای کردم و باشه ای زمزمه کردم و او نیز به اجبار خاله ی غر غرویم تلفن را قطع کرد

تلفن را بر روی میز چوبی رو به روی پنجره ام پرتاب کردم

کلیپس موهایم را باز کرده دستی میانشان کشیدم

جای کلیپس بر روی موهایم درد می کرد و این درد

یک زمانی بهانه ای برای ناز کردن های من بود...

-اَهه،از موی بلند متنفرمممم متنفررر!

و کلیپس را محکم به زمین کوبیدم و بر روی مبل به حالت قهر نشستم

-چی قشنگ ترین دختر دنیا رو ناراحت کرده؟

بر سر جایم بدون ذره ای تکان خوردن نشسته و به رو به رویم زل زدم

با انگشت اشاره اش چانه ام را به سمت خودش و چشمان همیشه درخشانش چرخاند

چشمانش...همان چشمانی که درد و درمان من است

روزی آرامش و حال عذاب من است

همان چشمان عسلی تیره که هر زمانی می خندید اشک در آن حلقه میزد

همان چشمان همیشه مهربان و فدا کار!

-نگفتی؟چی ناراحتت کرده فندق من؟

بهم نگو فندق!

لبخندی به صورتم پاشید و دستش را آهسته میان موهایم کشید

-خب موهات فندقیه!خودتم اندازه فندقی!همیشه بودی...

دستش را به چانه اش زد و با تکیه دادن آرنجش به مبل آهسته با آن یکی دستش موهایم را نوازش می کرد

-از کلمه فندق خوشم نمیاد،مگه اسمم چشه؟

تمام کلماتم را با بغض اَدا کرده و آهسته سرم را بر روی پاهایش گذاشتم

-قربون مو های قشنگت برم من،اسمت هیچیش نیست خیلیم قشنگه

بوسه ی گرم و همیشه مهربانش را بر روی موهایم حس کردم

-اتفاقا اسمت اونقدر قشنگ و با ارزشه که حیفه از دهن کسی بیرون بیاد

نورا!

به سرعت سرم را بلند کرده و به چشمان عصبانی اش دوختم،

باز هم او!اویی که هیچ زمانی رد لبخند را بر روی لبانش ندیدم و نخواهم دید

-چته باز صداتو انداختی رو سرت هی نورا نورا میکنی؟

-شیش ساعته دارم صدات میزنم،ولی عین آدمای احمقِ شکست عشقی خورده بُغ کردی زل زدی یه جا!که چی بشه؟ اصلا تو خبر داری که چه اتفاقایی داره میوفته...

-بزار تو حال خودم باشم لطفا!

-حقاً که بی عرضه ای! حیف من که این همه زحمتتو کشیدم

چشم هایم را از روی عصبانیت محکم به هم فشردم

و بعد از اندکی طلب صبر از خدا

به سرعت از جایم بلند شدم و با برداشتن تلفنم به نیت خارج از خانه قدم برداشتم

-کجا..کجا؟ فکر کردی میزارم با این بل بشویی که راه انداختی هِلک هِلک سرتو بندازی پایین و بری و مارو با بدبختی هات تنها بزاری؟

نمیدانم با چه سرعتی خودش را به من رسانده بود و رو به رویم قد عَلَم کرده بود

-سعادت ولم کن!چرا دست از سرم برنمی داری؟

-تو چرا دست از سر ما برنمی داری؟خبر داری چیا دارن پشت سر اون خدابیامرز میگن و منو خانوادمو چطوری به خاطر توعه روانی بی آبرو میکنن؟؟

بی آبرو؟ کاش احترام هارا کنار گذاشته و به او میگفتم شما از اول هم بی آبرو بوده اید!اما من این گونه تربیت نشده بودم

-من کاری نکردم که شماهارو بی آبرو کنم درباره اون هم جلوی همه ،هر چی بودو نبودو تعریف کردم

دلیلی برای اینکه پشت سرش حرف بزنن وجود نداره..

البته اگر خودشما نخواهید درباره اش ماجرای جدیدی بر سر زبان ها راه بیاندازید!

-آخه بدبخت تو چی درباره مردم میدونی؟

اصلا مگه تو اجتماع گشتی که بفهمی چی به چیه؟

همین که تو گشتی برای هفت جد و آباد من و تو بسه! -

با خنده های عجیبش چشمانم به سرعت گرد شدند

هیچ زمانی به این خنده های هیستریکی اش عادت نمیکردم

واقعا در عجبم!نبین می خندم!واقعا بی آبرویی عین تو ندیدم!احمق روانی ،...زاده ی بدبخت-

چند قدم عقب رفته و با چشمانی گرد به سخنان بی سر و تهش گوش دادم

چرا این فلاکت تمام نمیشد؟

من واقا نمیدونم آخه...آخه تو چی داشتی که یدفعه اومدی .... به این خانواده ها؟ببین دختر جون هیچ کیو نداری!ببین..ببین هر کی سمتت بود - رسما مرده! خوب ببین و یاد بگیر

شما کشتین! با حرفای بی سر و تهتون کشتین...نزار دهنمو باز کنم سعادت...نزار... -

-بس کن نورا!بس کن دختره ی...

-من بس نمیکنم! خدا یه جا جوابتونو میده!خدا یه جا میزنه توی کمرتون که اینجوری منو بدبخت کردین،من ....زادم؟والا که از شما یاد گرفتم.البته ببخشیدا!

باسرعت به او تنه ای زدم و از آن خانه ی سیاه پوشیده خارج شدم

کاش میتوانستم فرار کنم

به یک جای دور که نه او و نه خانواده ی بی فرهنگش را هیچ وقت دیگر نبینم

اما نمیشد،جایی جز این خانه نداشتم و از بخت بد نیمی این خانه برای آنها بود

زمانی که چندین کوچه با خانه فاصله گرفته بودم متوجه نبود شالم شدم

بعد از مدتی فکر کردن دریافتم که به خاطر عجله ام برای فرار،

حتی شالی برای پوشاندن موهایم برنداشته بودم و موهایم به دلیل نبود کلیپس آزادانه در حال پرواز بودند...

-جون!موهاشو...نگا نگا چه خوشگلن رنگ فندقن

با سرعت سرم را به سمت پسرک چرخاندم

با آن شلوار پاره و آن موهای عجیبش حسابی خود را خفن میدید!

-یا موسی بن جعفر!علی نگاش نکن چشاش شبیه ای شیشه ایاس فک کنم شیشه ای چیزی میکشه...

!... نخور بابا، ای خیلی خوشگله اگه شیشه میکشید که سر و صورتش شبیه انابل میشد! وییی نکنه ایدزی چیزی داشته باشه-

آنها چه برای خودشان می گفتند؟به سمت شان پا تند کردم که با ترس پا به فرار گذاشتند

غمگین به رفتن شان نگاه کردم

یعنی آنقدر چهره بدی داشتم گه این گونه فرار می کردند؟

-به نظرت من خوشگلم؟

چشمانش را به چشمانم دوخته بود و با لبخند موهایم را پشت گوش هایم زد

-تو خوشگل ترین هدیه ی خدامی!

-اگه بعدا زشت بشم چی؟

-مگه میشه فندق من یه روز زشت بشه؟

دستانم را مشت کرده و آرام به دستش کوبیدم

مگه نگفتم به من نگو فندق!-

لبخندش را دوست داشتم

لبخندش مرا به یاد شب های بارانی عید می انداخت

همان شبی که برای اولین بار او را دیدم....همان شبی که مرا در آغوش خود گرفت و در گوشم زمزمه وارگفت هرگز مرا رها نخواهد کرد!

پس چه شد؟

او کجاست؟چرا نمی بینمش! مگر نگفته بود آغوشش را از من هیچ زمانی پنهان نمیکند؟

حال آغوشش برای که آشکار است؟

-قول میدی دوستم داشته باشی؟

-بهت قول میدم این قلب تا وقتی می تپه فقط تورو دوست داشته باشه عزیز دلم

بر سر قولت ماندی!اما به چه قیمتی؟

-تو این هوا چرا اینجا می پلکی؟

آشفته به سمت صدا برگشتم

مردی با چشمانی عجیب و موهایی که به خاطر کلاه از دیدم پنهان شده بود مرا مجذوب خود ساخت

فکر نمیکنم به شما مربوط باشه!-

چند قدمی به سمت من برداشت و رو به رویم ایستاد

کت مشکی بلندش او را مخوف کرده بود!

-رو به روی خونم وایسادی و زل زدی به بادیگاردم،به نظر من که حق دارم بپرسم اینجا چه غلطی میکنی

بی ادبی اش به کنار،اخم هایش مرا جَری تر میکرد

-فک کنم قبل خونه ی تو! اینجا کوچه هم

حساب بیاد نه؟ مردم حق ندارن تو کوچه ی خوونتوون رفت و آمد داشته باشن جناب؟

من نیز مانند او مستقیم به چشمانش خیره شدم

حال که دقت میکردم،او نیز چشمانش به قرمزی می رسید

نکند او نیز چون من ،به اصطلاح آن پسران شیشه

کشیده است؟

-ببین دختر جون،نوع حرف زدنت و اصلا نه پسندیدم!

نیم نگاهی خریدانه به قد و قواره ام انداخت که مرا بیشتر عصبانی کرد

-ازت میگذرم ، برو رد کارت شر درست نکن!

او که بود که بخواهد مرا ببخشد؟اصلا من مگر در مقابل او کاری اشتباه کرده بودم؟

-مرتیکه دو هزاری تو کی هستی که بخوای از من بگذری!

یک تار ابریش را بالا انداخت و با حالتی تمسخر آمیز نگاهم کرد

-باشه خب ازت نمیگذرم..هر جور خودت بخوای!

قدش بیست سانتی از من بلند تر بود

یک جور هایی برای نگاه کردن به آن چشمان قرمز سرم را باید تا اسمان بالا می بردم

فرم چشمانش عجیب بود! خماری عجیبی داشت که مرا بیشتر وادار به تفکر معتاد بودنش وا میداشت

-حلالت باشه!اگه کم دیدی بیا تو خونه بیشتر دید بزن.

چشمانم از حرف بی ادبانه اش تا حد ممکن گرد شد

چگونه خود را این گونه صمیمی می شمرد؟

محکم با کف دست به سینه اش کوبیدم

-تو به چه حقی با من اینجوری حرف میزنی؟؟

از شدت دستم یک قدم ب سمت عقب برداشت

و بعد از ثانیه ای دو قدم به سمت من!

-تو با چه حقی دست به من میزنی؟

درک نمیکردم! در این بل و بشوی زندگی ام اصلا همچین آدمی را درک نمیکردم!

-ببین اخرین باره بهت میگم..یا عین یه بچه خوب میری! یا بعدشو تضمین نمیکنم

اخم هایم را در هم کشیدم و به قدم هایش که

به سمت من برداشته می شد نگاه کردم

دروغ چرا؟ قد و قواره اش مرا به عقب می کشاند

و سخنانش چون آتشی سوزان خوش رنگ و ترسناک بود

دستانم را به نشانه تسلیم بالا برده و سر جایم محکم ایستادم

او نیز ایستاد...

-چه خبره؟

او سرش را به عقب برگردانید و بعد از چند ثانیه کاملا به طرف آن زن

با آن صدای پر ناز و متانت چرخید

-چیزی نیست خودم حلش میکنم

زن با کفش های پاشنه بلندش به سمت ما آمد و او نیز

با حالتی چون احترام!

چند قدمی از من دور شد

-شما کی هستین؟

زن،در یک کلام زیبا بود!

چشمانش روشن تر از او بود و موهایش روشن تر از چشمانش

-ببخشید من یکم اینجا مکث کردم،نمیدونستم خونه شماست،معذرت میخوام!

-خواهش میکنم این چه حرفیه؟... به هر حال ممنون میشم برید

مرد این را با حالتی جدی و پر تمسخر گفت و با تکان دادن سرش برای آن زن

راهش را کشید و رفت!

-معذرت میخوام اگه ترسوندیمتون..خداحافظ

من نیز خداحافظی زیر لب زمزمه کردم و با اخم هایی در هم

به آن مرد و زن و ماشین بزرگی که کنار خانه اشان پارک بود خیره شده بودم

قدم زنان از آنجا دور شدم

این نیز مهلکه امروزمان!

اول سعادت حال هم این افراد از دماغ فیل افتاده

!...انسان های عحیبی بودند

شانه ای بالا انداختم و قدم زنان از آن محله خارج شدم

حال چه کنم؟ با موهای درهم و سری بدون شال...

سر در گم به اطرافم خیره شدم

دریغ از یک مغازه لباس فروشی!

کلافه قدم هایم را تند تر کردم و به مردمانی که با چشمانی چون وزغ به من زل زده بودند کوچک ترین توجهی هم نکردم

چه کنم؟

بدبختی هایم چرا تمام نمی شود؟حالا حواس پرتی هایم نیز قوز بالا قوز شده است!

اخر چه می توانم کنم؟

مطمعنم هنوز هم آن سعادت مار موذ در خانه ام جا خوش کرده...

و تا وقتی تمامی خونه را زیر و رو نکند و ریشه های قالی ام را از بیخ نَکَراند کوتاه نخواهد آمد!

و من در خیابان ها سرگردانم!

جز خانه ام هیچ سر پناهی ندارم...

هیچکس را ک...

چرا! یک نفر را دارم...خوب هم دارم!

به سرعت انگشتانم نام رها را بر روی شات تلفن سرچ کرد و در صدم ثانیه صدای بوق های ممتدد و پس از لحظه ای مشغول بودن آن در گوشم پی چید

-اَه رها.. تروخدا تو دیگه به دادم برس!

دوباره و دوباره شماره اش را گرفتم و هر بار همان زن که مدت هاست از صدایش حالم بهم میخورد

مشغول بودن آن را به من خبر داد

-اخه نگفتی یکی میدزدتت اینجوری اومدی بیرون خوشگلِ مو فندقی؟

کلافه به پسر رو به رویم زل زدم

موهایش را با هر زوری به صاف ترین حالت خودش در اورده بود و از هر دختری دختر تر آن را بافته بود!

کمبودم تیکه انداختن پسر دختر نما بوده و آن هم شکر خدا تکمیل شد...

-برو خونتون دختر جون

-جوون بیا باهم بریم خونمون من تنهاییی میترسم خبب

باری دیگر شماره رها را گرفتم و باز هم مشغول!

نمیدانم.با که آن همه زمان حرف میزند؟

-آخیی. میترسی؟ بیا من باهات میام بریم خونتون قول میدم نترسی عمو جون!

با ابروهای بالا رفته

سرم را به سمت پسر دوم چرخاندم

هودی سفید گشادش اول از همه چشم هر نفر که به او نگاه می کرد را میگرفت

و بعد آن عینک آفتابی اش که خوب بر روی صورتش جا خوش کرده بود

_تو چی میگی این وسط؟ اول من پیدا کردمش مال خودمه

-اَی جان. خب توهم مال من چطوره؟

ثانیه ای در بهت فرو رفتم! او چه میگفت؟

-چی میگی عوضی؟

پسر هودی پوش دستش را بر روی قلبش گذاشت و با حالتی ناراحت آرام زمزمه کرد

آخ قلبم شکست!

-ها؟چته روانی؟ مریضی چیزی هستی؟

من بین آن ها چه میکردم؟

-مریض خودتی... ببین عشقم داری دیگه خیلی ناراحتم میکنی ها واقعا که!

پسر دوم به پسر اول نزدیک شد و با گذاشتن دستش بر روی صورت پسر اول در حالی که او را نوازش می کرد گفت:

-آخی چه صورتت صافه..حیف این صورت نیست بخواد به یه دختر تیکه بندازه صورتش خراب شه؟

پسر اول دست پسر هودی پوش را به سرعت کنار زد

-ازم دور شو مریض روانی

نچ!الان هم فحش دادی هم به یه دختر تیکه انداختی....خب الان که صورتت بد تر میشه قربونت برم

پسر چند قدم عقب رفت و با وحشت به پسر هودی پوش نگا کرد

هودی پوش نوچی کرد و به سرعت ب سمت پسر رفت

و گفت:

-اولا..هبچوقت نه باید به یه خانوم متشخص تیکه پروند

شلپ!

محکم به صوردتش سیلی زد...

پسر با وحشت چند قدم به عقب برداشت و دستش را بر روی صورتش گذاشت

-دوما وقتی گفتم صورتت خراب میشه باید عین یه پسر خوشگل راهِ تو می کشیدی میرفتی!

شلپ! و سیلی دوم...

-سوما کهه...

سرش را مقداری به سمت چپ حرکت داد در حالی که

صدایش را نازک می کرد گفت:

نباید بم فحش میدادی خب...

و بوم!

با سرعتی عجیب

او را به زمین پرتاب کرد و بر روی شکمش نشست و مشت هایش را یکی بعد از دیگری روانه صورت آن پسر فلک زده کرد!

او دیگر که بود؟

گویا اتفاقات امروز پایانی ندارد!

به سرعت به خودم آمدم و به سمتشان دویدم

جیغ جیغ کنان پسران را کمی از هم جدا کردم

و پسر هودی پوش به راحتی انگار که کار شاخی کرده باشد لباسش را تکاند و از روی او بلند شد

با چشمانی گرد به لبخند ملیحش خیره شدم

رد نگاهش را گرفته و به صورت آن پسر بی چاره رسیدم که رد خون و قرمزی اش هر جانداری را می ترساند!

پسر رسما غرق در خون شده بود

-ت...تو چیکار کردی؟

با همان لبخند مضحکِ ملیح سرش را سمت من چرخاند

بده نجاتت دادم؟پسره داشت میخوردت!

و من بدون توجه به حتی ذره ای از کلماتش همچنان با بهت به او خیره بودم

یکبار دیگر به جسم خون آلود روی زمین خیره شدم

تکان نمیخورد!

تکان نمی خورد!

در این خراب شده کسی جز ما سه نفر نبود؟

چرا هیچ کس به دادمان نمی رسید؟

در یک لحظه ترس تمام تنم را در بر گرفت

نکند مرده باشد؟

پسر هودی پوش به راحتی آب دماغش را بالا کشید و تلفنش را از جیبش بیرون آورد

و بدون ذره ای توجه به منِ در حال مرگ

موسیقی بی کلام گذاشت و صدای آن را تا ته زیاد کرد!

-ط..طرف مرده!؟

هومی کشدار زیر لب گفت و به سمت آن پیکر غرق خون رفت

-نه بابا سگ جون تر از این حرفاس...سینش تکون میخوره

-تو چه مرگته؟؟ اصلا تو کیی!به تو چه که دخالت میکنی؟

ابرو هایش را در هم کشید و از آن حالت نشسته کنار پسر بلند شد و به سمت من آمد

خُلی؟ داشت اذیتت میکرد!خوشت میاد اذیتت کنن؟

من نیز چون او قد بلند کرده و سینه به سینه اش ایستادم

حس دژاوو لحظه ای مرا در بر گرفت

شاید به خاطر بحث مدتی پیش با آن مرد خوفناک بود!

با صدای سرفه های مکرر آن پسرک که نشان از به هوش آمدنش می داد هین بلدی گفتم

و دستم را بر روی دهانم گذاشتم

او داشت خون بالا می آورد!

د...داره میمیره!

پسر هودی پوش نیز به سرعت به سمت او رفت و دستش را گرفت و سعی کرد او را از زمین بلند کند

در همین حین صدای جیغ زنی و کمک خواستن هایش مرا از جا پراند

به سرعت سر جفتمان به سمت زن چرخید و با دیدن او و مردمی که با عجله به سمت ما می آمدند

وحشت سراسر وجودم را در برگرفت

ما چرا فرار نمی کردیم؟

اص..اصلا من چرا باید فرار کنم؟

مگر من چه کاره بوده ام؟؟

آن زن خود را به هر دو پسر رساند و جیغ های مکررش

چون کشیدن سنگی بر روی شیشه بود...

هم زمان در این بین صدای زنگ خوردن تلفنم مرا از جا پراند

با دستان لرزان صفحه را به سمت خود گرفتم و نام رها که به سرعت بر روی آن روشن و خاموش می شد را متفکر نگریستم

با انگشت اشاره ام هر چه نیرو در توان داشتم را جمع کرده و بر روی شات تلفن کشیدم اما نتیجه ای به همراه نداشت، استرس کار خود را تمام کرده بود...

وَ باز هم آن صدای گوش خراش مرا در وهم و خیال فرو برد

اما قبل از هر فکر اضافه ای دست مشت شده بر روی تلفنم را با فشار بر روی سینه ام کوبیدم!

کاش صدایت قطع شود...تلفن را نمی گویم!

کاش اینجا نبودی...تلفن را نمی گویم!

کاش نجاتم نمی دادی...او را می گویم...

خون های ریخته بر روی زمین... صدای جیغ زن ...صدای زنگ تلفن...و در آخر صدای قلب او...

هر کدام به نوبه ی خود مرا چند قدم به سمت عقب فرا خواندند

جمعیت غیر قابل توصیف شده بود و هر کس تنه ای به منِ جان باخته میزد و بی خبر از من

به سمت آنها می دوید

سرعت قدم هایم جان تازه ای گرفت

و به سرعت شروع به دویدن بر خلاف جهت دعوا کردم

همه چیز در لحظه ای اتفاق افتاد و آن قلب باز هم با من سر ناسازگاری داشت...

البته حق با اوست،هر قلبی برای صاحبش میزند! من که صاحب او نیستم...

دست مشت شده ام را محکم تر بر روی تختِ سینه ام کوبیدم تا درد طاقت فرسای همیشگی اش کمی آرام بگیرد

اما دریغ!

من،محکوم شده ام تا پای جانم از قلبی محافظت کنم که با من سر جنگ دارد.

به خود که آمدم مقابل خانه ی خاله ام بودم و کیلومتر ها با صحنه دعوا فاصله گرفته بودم

آن همه دویدن آن هم از من؟بعید بود!

اما قلبم،زهر کلامم را گرفت و با سوزش شدیدی که در سینه ام حس کردم

ناله وار در کنار در خانه اُتراق کردم

آخر این قلب بیچاره هم گناه دارد!

او که خود را وسط مهلکه ی زندگی من نه انداخته بود!

اونیز چون من محکوم به اجبار بود..

آه قلب بیچاره ی من...

****

خب الان که چی؟

ظرف حاوی خیار های پوست کنده شده را بر روی میز گذاشتم و صدایم را از حد معمول بالاتر بردم

چی که چی؟چی کار میکردم؟

رها آهی خانمان سوز کشید و با حالتی افسوس بار خیار را تا انتها درون حلق خود فرو کرد

لحظه ای نگذشت که چشمانش گرد شده و با تعجب به من خیره شد!

و لحظه ای بعد تمام خیار را بر روی من تف کرد...

-چته روانی؟ اههه

-چرا نگفتی کل خیار و برداشتممم؟

دست از تمیز کردن تیشرت نارنجی رنگم برداشته و خیره خیره رها را زیر نظر گرفتم

بعضی اوقات با خود فکر میکنم او جانداری چهارپا مانند خر است!که لباس ادمیزاد بر تن کرده...

-کوری عزیزم؟چلاقی؟نمیبینی خیارو؟

نچی زیر لب گفت و در حالی که محتویات دهانش را از لباس من پاک می کرد گفت:

-فک میکردم نصفست خب...

بیشتر به کور بودن او ایمان آوردم...

سری از روی تاسف تکان دادم و به اخم های در همش خیره شدم

هر جانوری هم که باشد ،تنها موجود باقی مانده از عزیزانم است

-میگم حالا..یه وقت ازت شکایت نکنن؟

خوب بحث را از کور بودنش به من رسانده بود!

-منو از کجا میشناسن که بخوان شکایت کنن اخه؟بعدم من چی کارم واقعا؟پسره عین بز پرید وسط طرف و آش و لاش کرد به من چه؟

در حالی که ظرف خیار را در دست داشت از جا بلند شد و گفت:

-واه واه! تو از کِی اینقدر......شدی؟پسره به خاطر تو طرفو زده ها!

نچی زیر لب گفتم و من نیز همراه با او بلند شدم

-بابا به خدا مغزم قاطی کرده دیگه..از اون طرف سعادت، بعد اون یارو بعدم این! تو بیست و چهار ساعت چند تا اتفاق مسخره میتونه بیوفته آخه؟

بدون توجه به سخنانم به سمت اشپز خانه رفت

بدون توجه به سخنانم به سمت آشپز خانه رفت

ظرف خیار هارا با او به آشپز خانه برده و بر روی میز نشستم...

-نشین رو اون خراب میشه!

خودم را بر روی میز جا به جا کرده و دست به سینه به چشمانش نگاه کردم

-چته؟

-من چمه یا تو؟چیه مشکوک میزنی؟

-هیچی...

نچ نچی گفتم و به سمت او رفتم

دستم را از پشت بر دور او حلقه کرده و سرم را بر روی شانه هایش گذاشتم

-خواهرمم..چی گفتم مگه این جوری اخم میکنی؟

-هیچی...

و مرا کنار زده و خود را مشغول شستن ظروف نشان داد

گویا در حال حاضر روی دنده لج است و هیچ کاری او را به ورژن اصلی خود برنمی گرداند

موجی بودنش را هیچ زمانی نمی توانستم درک کنم!

لحظه ای کاملا خوب و لحظه ای کاملا بد...

سری از روی تاسف تکان داده و به هال برگشتم

چند دقیقه ای بدون هیچ صدایی جفتمان خود را مشغول کاری نشان دادیم

طبق معمول تلفنم را برداشته و به پیام های دوستان قدیمی ام که ماه ها از سین نزدن من می گذشت خیره شدم...

یک نفر..دو نفر..سه نفر...

آدم هایی که حتی نمی شناختمشان هم به من پیام داده بودند