رمان سیاه قلب به قلم نیلوفر صبوری

یعنی چی؟ﻭﺍﺳﻪ چی ﺍﺧﻪ؟ﻣﮕﻪ ﻧﻤﻴﺪﻭنی ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﻭﻥ ﺩﺧﺘﺮﻩ پررو ﻣﺘﻨﻔﺮﻡ؟ﺍﺻﻼ میدونید ﺍﻣﺮﻭﺯ چیکار ﻛﺮﺩﻩ؟

ﻣﻮﺯﯼ ﻛﻪ ﺗﻌﻤﻴﺮ ﻛﺎﺭ ﺑﻬﻢ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ رﻭ ﺍﺯ ﺟﻴﺐ ﻛﺘﻢ ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺩﻣﻮ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺟﻠﻮ ﭼﺸﻢ ﭘﺴﺮﺍ.

-ﻣﻮﺯﻭ فرو ﻛﺮﺩﻩ ﺗﻮ ﺍﮔﺰﻭﺯ ﻣﺎﺷﻴﻦ،ﻣﺎﺷﻴﻦ نازم ﺧﻔﻪ ﻛﺮﺩﻩ.

ﺍﻟﻴﺎﺱ ﺯﺩ ﺯﻳﺮ ﺧﻨﺪﻩ.

ﺑﺎ ﺍخم چپ چپ ﻧﮕﺎﺵ ﻛﺮﺩﻡ.

-ﺑﺒﻨﺪ ﻧﻴﺸﺘﻮ ﺑﺰﻏﺎﻟﻪ.

ﺧﻨﺪﺵ ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻛﺮﺩ ﺑﻪ ﻣﻮﺯ.

-ﺍﺧﻪ ببین ﭼﻪ موز ﺑﺰﺭگیه،ﺍﺯ ﻛﺠﺎ ﺍﻭﺭﺩﻩ اینو؟

ﻭ قهقه ﺯﺩ،بقیه ﭘﺴﺮ ها ﻫﻢ ﺯﺩﻥ ﺯﻳﺮ ﺧﻨﺪﻩ،ﻳﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻪ ﻣﻮﺯ ﻛﺮﺩﻣﻮ ﺧﻮﺩﻣﻢ ﺯﺩﻡ ﺯﻳﺮ ﺧﻨﺪﻩ ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺣﺮﺹ ﺑﻮﺩ، ﺍﺧﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺧﺘﺮﻩ ﭼﺮﺍ ﺍﻧﻘﺪ ﻣﻐﺮﻭﺭﻩ ﻭ ﻛﻢ ﻧﻤﻴﺎﺭﻩ.

به نام خدا

-میکا …میکا.

به سمت قسمت تاریک اتاق که دید خوبی نداشت قدم برداشم و با صدای لرزون از ترس گفتم:

-ﺩﺍﺩﺍﺵ ﺗﻮیی؟

-میکا کمکم کن.

-ﺩﺍﺩﺍﺵ؟

ناگهان ماهان با صورت سوخته از توی تاریکی به سمتم اومد.

از ته دل جیغ زدم.

-ﻧﻬﻪ.

از خواب پریدم تمام تنم از عرق خیس شده بود،قلبم به قدری تند میزد که هر لحظه حس میکردم الانه که از جاش بیرون بپره.

ﻭﺍﯼ ﺧﺪایا بازﻫﻤﻮﻥ ﻛﺎﺑﻮﺱ لعنتی.

ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﻳﮕﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻡ،ﺍﺧﻪ ﺍﻳﻦ دیگه ﭼﻪ وضعشه؟

ﺗﺎکی ﺑﺎﻳﺪ به ﭘﺎﯼ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺑﻮﺱ لعنتی ﺑﺴﻮﺯﻡ؟

آهسته از تخت بلند شدم،لباسمو که از خیسی عرقم به تنم چسبیده بود عوض کردم.

از اتاق بیرون اومدم و به سمت ﺩﺳﺸﻮیی خونه که توی ﺣﻴﺎﻁ بود رفتم.

ﺁﺑﻮ ﺑﺎﺯ کردم و چند مشت اب سرد به صورتم پاشیدم.

سرمو بالا آوردم که چشمم به صورت رنگ و رو رفته خودم افتاد.

اروم روی ابرو هام دست کشیدم تا بهم ریختگیش درست بشه.

خودمو بادقت نگاه کردم.

ﻣﻮﻫﺎ ﺧﺮﻣﺎیی ﻓﺮم ﺷﻠﺨﺘﻪ ﺩﻭﺭم ﺭﻳﺨﺘﻪ بود.

ﭘﻮﺳﺖ ﺳﻔﻴﺪم که ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺳﻮختگی ﮔﻨﺪمی میزد،ﺍﺑﺮﻭ ﻫﺎﯼ ﻫﺸﺘﻴﻪ ﺩﺧﺘﺮﻭﻧﻪ،چشم هاﯼ ﺩﺭﺷﺖ عسلی ﺭﻭﺷﻦ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺳﺒﺰ ﻣﻴﺰند،بینی ﻣﺘﻮﺳﻂ گوشی،لبهای ﻗﻠﻮﻩ ﺍﯼ.

ﺩﺭ ﻛﻞ ﺩﺧﺘﺮ زیبایی بودم البته ﺍﺯ ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﯼ ﺩﻳﮕﺮﻭﻥ،ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩم ﻛﻪ ﻧﻪ ﺯﻳﺒﺎ ﺑﻮﺩم و ﻧﻪ ﺷﺎﻧﺲ داشتم.

ﺍب رو بستم و به ﺍﺗﺎق برگشتم.

ﻣﻮﻫﺎﻣﻮ ﻛﻪ ﺗﺎ ﻛﻤﺮ ﻣﻴﺮسید ﺑﺎ ﻛﺶ ﺟﻤﻊ کردم.

به سمت آشپزخانه رفتم که متوجه شدم مامانم غذا رو پخته،وای نه الان دوباره تیکه هاشو شروع میکنه.

با صدای ارومی گفتم:

-ﺳﻼﻡ.

که باعث ﻣﺎﻣﺎﻥ شروع غور غور مامان شد.

-ﻋﻠﻴﻚ ﺳﻼﻡ ﭼﻪ ﻋﺠﺐ؟

ﺧﺎﻧﻮﻡ ﺧﺎﻧﻮﻣﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻥ ﻧﺘﺮﺱ ﻫﻤﻪ ﻛﺎﺭ هارﻭ ﻛﺮﺩﻡ ﺑﻪ موقع ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﯼ.

نالیدم:

-ﺍﻩ ﻣﺎﻣﺎﻥ ﺗﺮﻭﺧﺪﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﻧﻜﻦ،ﺻﺪ ﺑﺎﺭ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﺩﻡ ﻛﻪ ﺩﻝ خوشی ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ ﻭﺍﺳﻪ چی ﺻﺒﺢ ﺯﻭﺩ ﺑﻴﺪﺍﺭﺷﻪ ﺍﺧﻪ؟

-ﺑﻠﻪ ﺧﺎﻧﻮﻡ ﺍون وﻗﺖ ﻣﻴﺸﻪ ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺷﻤﺎﭼﺮﺍ ﺩﻝ ﺧﻮشی ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ؟

کلافه دستی لای موهام بردم.

-ﻣﻴﺨﻮﺍﯼ ﺑﺮﺍﺕ باز طوﻣﺎﺭ ﺑﮕﻢ؟

ﺍﺯ ﺍﺷﭙﺰﺧﻮﻧﻪ ﺯﺩﻡ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ بحث مساوی بود با ﺑﺎبی ﺣﺮمتی.

صدای داد ﻣﺎﻣﺎن رو از ﺍﺷﭙﺰ شنیدم.

-ﺍﮔﻪ ﺯﺣﻤﺘﺖ ﻧﻤﻴﺸﻪ ﭘﺮﺩﻩ ﺑﻨﺪﺍﺯ ﻧﺎﻫﺎﺭﺗﻮﻧﻮ ﻛﻮﻓﺖ ﻛﻨﻴﺪ،ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﻪ ﺳﺨﺘﺖ ﻧﻴﺲ؟

ﭘﻮﻑ!ﺩﻳﻮﻧﻢ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻣﺎﻥ.

-ﻧﻪ عزیم ﭼﻪ زحمتی.

تند تند ﭘﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ و ﺳﻔﺮﻩ ﮔﺬﺍﺷﺘﻤﻮ ﻭﺳﺎﻳﻠﻮ ﺍﻭﺭﺩﻡ ﻛﻪ ﺑﺎﺑﺎﻡ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪ.

خودم رو براش شیرین کردم.

-ﺳﻼﻡ ﺑﺎﺑﺎ ﺟﻮنی ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺒﺎشی.

ﭘﺮﻳﺪم و لپش رو ﺑﻮﺳﻴﺪﻡ.

بابا با خوش رویی به سمتم نگاه کرد.

-ﺳﻼﻡ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﺎﺑﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﻧﺪﻩ ﻧﺒﺎشی.

-ﻣﺮسی ﺑﺎﺑﺎ ﺟﻮﻥ.

صدای مامان دوبار از آشپزخانه بلند شد.

-ﻣﻴﻜﺎ ...ﻣﻴﻜﺎ.

-ﺑﻠﻪ ﻣﺎﻣﺎﻥ؟

-ﺑﺪﻭ برﻭ ﺩﺍﺩﺍﺷﺘﻮ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻛﻦ ﻭﺍﺳﻪ ﻧﺎﻫﺎﺭ.

ﻭﺍﯼ ﻧﻪ،ﺍﻭﻥ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺑﻮﺩه،ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺍﻻﻥ ﻣﻴﭙﺮﻩ ﺑﻬﻢ ﺑﺎﺯ.

ﺍﺭﻭﻡ ﺩﺭ اتاق رو ﺑﺎﺯ ﻛﺮﺩم و ﺻﺪﺍﺵ ﺯﺩﻡ.

-ﻣﺎﻫﺎﻥ؟

جوابی ازش نشنیدم.

-ﭘﻴﺸﺖ ﻣﺎﻫﺎﻥ ﺧﺎﻥ،ﭘﺎﺷﻮ ﻧﺎﻫﺎﺭ.

-ﻣﺎهی ﺟﻮﻥ.

یک ﺩﻓﻌﻪ ﻳﻪ ﻣﺘﻜﺎ محکم ﺧﻮﺭﺩ ﺗﻮ ﺳﺮﻣﻮ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺵ ﺻﺪﺍﯼ ﺩﺍﺩ ﻣﺎﻫﺎﻥ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ:

-ﮔﻢ ﺷﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺣﻤﻖ،ﻣﻦ ﺍﺯدست تو ﻛﻮﻓﺖ ﻣﻴﺨﻮﺭﻡ.

ﺑﻠﻨﺪ شد ﻭ ﺩﺭ رﻭ ﺗﻮی ﺻﻮﺭﺗﻢ ﻛﻮﺑﻴﺪ.

دلم گرفت،ﻣﮕﻪ ﻣﻦ چی ﮔﻔﺘﻢ؟

ﭼﺮﺍ ﻣﺎ ﻣﺜﻞ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍیی ﻛﻪ ﺗﻮ ﺭﻣﺎﻥ ﻫﺎ میگن ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ؟

ﺑﺎ ﻗﻴﺎﻓﻪ ﺩﺭﻫﻢ ﺭﻓﺘﻢ ﺳﺮ ﺳﻔﺮﻩ ﻛﻪ ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ مامان نگام کرد.

-چی ﺷﺪ؟

-ﻣﺜﻞ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ،آخه ﺷﻤﺎ ﻛﻪ ﻣﻴﺪﻭﻧﻴﺪ ﭼﺮﺍ باز من رو هر بار میفرستید دنبالش؟

-ﻋﻴﺐ ﻧﺪﺍﺭﻩ ﺑﺸﻴﻦ ﻏﺬﺍﺗﻮ ﺑﺨﻮﺭ.

ﺑﺎ ناراحتی ﻏﺬﺍﻣﻮ ﺧﻮﺭﺩﻡ.

ﭘﺎﺷﺪﻡ برم ﻛﻪ با حرف ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ بهش حرصی نگاه کردم.

-ﻇﺮف ها ﺑﺎ ﺗﻮ.

ای بابا ﻛﺎﺵ حد عقل ﻛﺎﺭﺍیی ﻛﻪ ﻣﻴﻜﺮﺩﻡ به چشش میومد،ﺩﻟﺸﻮ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ،ﺩﻓﻌﻪ ﺑﺪ ﺑﺎﺯ نمیگفت،ﻣﻴﻜﺎ ﻣﻔﺖ ﺧﻮﺭﻩ.

پوفی کشیدم و ﺳﺮ ﮔﺮﻡ ﻇﺮف ها شدم.

شستن ظرف ها که تموم شد ﮔﺎﺯﻡ ﺩﺳﺘﻤﺎﻝ ﻛﺸﻴﺪم و ﺩستمال رو هم شستم و ﺭﻓﺘﻢ ﻧﺸﺴﺘﻢ ﺟﻠﻮ تلویزیون.

ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺎﻣﺎﻥ و ﺑﺎﺑﺎ ﺗﻮ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺍﺏ ﻇﻬﺮ ﻣﻴﻜﺮﺩﻥ و ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻮﺩﻡ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﻛﻢ ﻓﻴﻠﻢ ﺑﺒﻴﻨﻢ.

ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺳﺮﻳﺎﻝ ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻼقم رو که ﺍﺯ ﺟﻢ ﺑﺎﻟﻴﻮﺩ پخش میشد ﻣﻴﺪﻳﺪﻡ،ﺳﺮﻳﺎﻝ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﻴﻜﻨﻢ،ﻋﺎﺷﻖ صنم بودم.

ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﺮﺩﻡ ﻛﻪ ﺑﺎﺑﺎﻡ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ که ﺍﻣﺎﺩﻩ بشه برای ﻣﺴﺎﻓﺮ کشی عصر.

ﺍﺧﻤﺎم هام رو ﺗﻮی ﻫﻢ کشیدم و ﻟﺒﺎﻣﻮ ﻏﻨﭽﻪ ﻛﺮﺩﻡ.

-ﻫﺎﻥ ﭼﻴﻪ ﺑﺎﺯ ﺭفتی ﺗﻮﻫﻢ؟

از بی خیالیش دل خور بودم.

-ﺍﺧﻪ ﺑﺎﺑﺎﯼ ﻣﻦ ﺍﻭﻝ ﻣﻬﺮﻩ ﺷﺪ،ﭼﺮﺍ ﺑﻪ ﻓﻜﺮ ﻣﻦ نیستی؟ﻣﻦ ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻡ ﻛﻼﺱ ﻛﻨﻜﻮﺭ،ﺑﺎﺑﺎ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﻣﻴﻜﻨﻢ،ﻧﻤﻴﺰﺍﺭﯼ ﺑﺮﻡ ﺳﺮ ﻛﺎﺭ، ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﺩﻍ ﻛﺮﺩﻡ.

بابا که عجله داشت سرسری جواب داد:

-ﺑﺎﺷﻪ ﺩﺧﺘﺮم ﻣﻴﭙﺮﺳﻢ ﻛﺠﺎ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻛﻼﺱ ﻫﺴﺖ ﺑﺮﺍﺕ.

-ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺎﺑﺴﺘﻮن رو ﻫﻤﻴﻨﻮ گفتی،ﺧﺪﺍ ﻛﻨﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻓﻌﻪ ﺭﺍﺳﺖ ﺑﺎﺷﻪ.

ﺑﺎﺑﺎ سر تکون داد و در خونه رو پشت سرش بست و رفت.

ﺩﻟﻢ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩﻣﻮﻥ ﻣﻴﺴﻮﺯﻩ ﻣﺠﺒﻮﺭﻳﻢ ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺭﯼ ﺯﻧﺪگی ﻛﻨﻴﻢ.

ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ خیلی اذیتم ﻛﺮﺩﻥ ﺍﻣﺎ ﻫﻤﺸﻮﻧﻮ ﺍﺯ ﺟﻮﻧﻢ هم ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ.

ﺗﻮی ﻓﻜﺮ ﺑﻮﺩﻡ ﻛﻪ ﺯﻧﮓ ﺩر ﺭﻭ ﺯﺩﻥ ﺍﺯ ایفن ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩﻡ:

-ﺑﻠﻪ؟

-ﺳﻼﻡ ﻣﻴﻜﺎ ﭘﺎﺷﻮ ﺑﻴﺎ ﺟﻠﻮ ﺩﺭ.

زهرا بود،دوست و همسایم.

باز شیطنت توی وجودم جونه زد.

-ﺳﻼﻡ ﺯﺭﺩﭼﻮﺑﻪ،ﭼﻪ ﺧﺒﺮﺍ؟ﺍﻻﻥ ﻣﻴﺎﻡ.

و سریع ایفن رو گذاشتم ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺩ ﻧﻜﻨﻪ.

ﺍﺧﻪ بدش میومد که زرد چوبه صداش کنم.

زهرا یا همون ﺯﺭﺩ ﭼﻮﺑﻪ خودم ﺍﻧﻘﺪ ﻻﻏﺮﻩ ﻛﻪ ﺍﺩﻡ ﻣﻴﺘﺮﺳﻪ ﺑﺸﻜﻨﻪ.

سریع ﭘﺮﻳﺪﻡ ﺑﻴﺮﻭﻧﻮ ﻣﺎﻧﺘﻮ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﻣﺎﻣﺎﻧﻮ ﭘﻮﺷﻴﺪﻡ.

ای ﻭﺍﯼ ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ دید.

-ذﻟﻴﻞ ﺷﺪﻩ،ﻛﺠﺎ ﻣﻴﺮﯼ ﺑﺎﺯ؟ ﺍﻻﻓﻴﺖ ﺗﻤﻮﻡ ﻧﻤﻴﺸﻪ؟

حالم زار شد.

-ﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺟﻠﻮ ﺩﺭﻡ جایی نمیرم.

مامان طبق معمول داشت از دست من حرص میخورد.

-ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺍﻭﻥ ﺯﻫﺮﺍ ﺑﻲ ﺧﺪﺍ ﺧﺒﺮ ﺳﺒﮎ ﺑﺎﺯﯼ در نیارید تو کوچه،ﺍﺑﺮﻭ ﺩﺍﺭﻳﻢ.

-ﺑﺎﺷﻪ ﭼﺸﻢ.

ﭘﺮﻳﺪﻡ ﺟﻠﻮ ﺩﺭ ﻭ ﺯﻫﺮﺍ ﺭﻭ ﺑﺎ ﺟﻴﻎ ﻭ ﺩﺍﺩ ﺑﻐﻞ ﻛﺮﺩﻡ.

-ﻣﻴﻜﺎ ﺩﻳﻮﻧﻪ ﻟﻪ ﺷﺩﻡ،ﺧﻮﺏ ﺧﻮﺑﻪ ﺑﺴﻪ.

-ﺑﺎﺷﻪ،ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ،نشکستی ﻛﻪ؟

ﺍین رو گفتم و ﻓﺮﺍﺭ کردم.

ﺯﻫﺮﺍ ﻫﻢ از حرص ﺩﻧﺒﺎﻟﻢ افتاد.

یه ﺩﻓﻌﻪ ﺍﺯ پشت ﺷﺎﻟﻤﻮ ﻛﺸﻴﺪ که ﺑﺎ ﺗﺮﺱ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﻃﺮﻓﻪ ﺧﻮﻧﻪ

-ﺯﻫﺮﺍ ﺟﻮﻥ ﺗﺮﻭﺧﺪﺍ،ﻏﻠﻂ ﻛﺮﺩﻡ،ﺍﻻﻥ ﺁﮔﻴﺮ ﺩﻭ(آگیر لقب داداش زهرا و مامان میکاست به معنی کسی که زیاد گیر میده)ﻣﻴﺎﺩ ﻣﻴﺒﻴﻨﻪ،ﻗﺒﻞ ﺍﻭﻣﺪﻥ ﮔﻔﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻏﻠﻄﺎ ﻧﻜﻨﻴﻢ.

ﺯﻫﺮﺍ ﺳﺮﻳﻊ دوید و ﺷﺎﻟﻤﻮ ﭘﺲ ﺩﺍﺩ.

ﺭﻧﮕﺶ ﭘﺮﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ پغی ﺯﺩﻡ ﺯﻳﺮ ﺧﻨﺪﻩ.

-یعنی ﺍﻧﻘﺪر ازش ﻣﻴﺘﺮسی؟

ﺍﺯ ﺑﺎﺯﻭﻡ ﻳﻪ ﻭﻳﺸﮕﻮﻥ ﮔﺮﻓﺖ ﻛﻪ ﺩﺍﺩﻡ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ.

-ﺍخ ﻣﺮﺽ ﮔﺮﻓﺘﻪ.

-ﺯﻫﺮ ﻣﺎﺭ ﺑﻴﺸﻌﻮﺭ ﺑﺎ ﺍﻭﻥ ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﺑﻴﺎ ﺑﺸﻴﻨﻴﻢ.

جلوی در خونه روی سکو نشستم.

-ﺧﻮﺏ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ها ﺯﻫﺮﺍ ﺧﻠﻪ ﺧﻮﺩﻡ؟

ﻳﻪ ﺟﻮﺭی ﺑﺎ ﺗﺮﺣﻢ نگاهم کرد که ﻓﻬﻤﻴﺪﻡ ﺧﺒﺮﺍیی.

با صدای لرزون پرسیدم:

-ﭼﻲ ﺷﺪﻩ ﺯﺭﯼ ﭼﺮﺍ ﻧﮕﺮﺍنی؟

بعد یکم دو دلی گفت:

-ﻣﻴﻜﺎ ﻣﻴﻼﺩ رﻭ ﺩﻳﺪﻡ.

ﺍﻩ از نهادم بلند شد،وای خدایا ﻣﻦ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻡ،ﺑﺴﻪ ﺩﻳﮕﻪ.

ﺍﺷﻚ بی اختیار ﺍﺯ ﭼﺸﺎﻡ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ.

-ﺯﻫﺮﺍ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻡ،حتی ﺑﺎ شنیدن ﺍﺳﻤﺶ همچی ﺩﺍﻏﻮﻥ ﻣﻴﺸﻪ،ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺴﻪ ﺩﻳﮕﻪ،ﻣﻦ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺍﻏﻮﻧﻲ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺍﻣﺎ ﺍﻻﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻡ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻛﻨﻢ،ﺍﻭﻥ موقع ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺳﻴﺰﺩﻩ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩ،ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ بی محبتی ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻡ به سمت دوستی باﭘﺴﺮ غریبه ﻛﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻡ،ﺍﻭﻧﻢ ﭼﻪ ﭘﺴﺮﯼ،ﻳﻪ ﻋﻮضی همچی ﺗﻤﻮﻡ که ﻛﻢ ﺑﻼ ﺳﺮﻡ نیاورد،بخاطرش دوست هامو ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻡ،ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﺧﺎذﻳﺎﯼ ﺍﻭﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﻳﻪ ﻋﻜﺲ ازم داشت تازه اونم ﺑﺎ ﺣﺠﺎب تحدیدم میکرد که عکس و شمارمو پخش میکنه اگه باهاش بهم بزنم،اخرش چی شد؟ﺍﻭﻥ ﺷﻤﺎﺭﻣﻮ ﻋﻜﺴﻤﻮ ﺁﺑﺮﻭﻣﻮ همه چیزم رو ﭘﺨﺶ ﻛﺮﺩ؛ﺍﺧﺮﻳﻦ ﺿﺮﺑﺸﻢ ﻭقتی ﺯﺩ ﻛﻪ موقع ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺯ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﮔﻔﺖ که ﺑﺎﻫﺎﻡ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ؛ﻣﻦ ﺷﻜﺴﺘﻢ،ﺩﻭﺳﺘﺎﺵ خیلی ﺍذﻳﺘﻢ ﻛﺮﺩﻥ و ﮔﻔﺘﻦ ﻣﺎ ﻣﻴﺪﻭﻧﻴﻢ ﺗﻮ ﺑﺪ ﺑﺨﺘﻲ و ﺩﺍﺩﺍﺷﺖ ﻣﻌﺘﺎﺩﻩ،ﻣﺎﻣﺎﻥ و ﺑﺎﺑﺎﺗﻢ ﺩﺍﺭﻥ از هم ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﻦ،ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ ﭘﻴﺪﺍ نمیکنی،ﭘﻮﻝ ﺧﻮﺑﻴﻢ ﻣﻴﺪﻳﻢ.

ﺻﺪﺍﯼ ﻫﻖ هق گریم ﻛﻮﭼﻪ ﺭﻭ برداشت.

ﺧﺪﺍﺭﻭ ﺷﻜﺮ ﻛﻮﭼﻪ ﻣﺎ ﺧﻠﻮﺗﻪ.

ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺑﻪ ﺭﻭی خونمون یه ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍیی که فقط شیفت صبح داره و ﺩﻭﺭ ﻭﺭﻡ ﺧﻮﻧﻪای ﻧﻴﺴﺖ،ﻓﻘﻂ ﭼﻬﺎﺭ ﺗﺎ ﺧﻮﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺍﻭﻧﻢ ﻣﺎﻳﻢ ﺯﻫﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎ ﺩﻭﺗﺎ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻛﻪ ﺻﺪﺍ ﺍﺯﺷﻮﻥ ﺩﺭ ﻧﻤﻴﺎﺩ.

ﺯﻫﺮﺍ ﻣﺤﻜﻢ ﺑﻐﻠﻢ ﻛﺮﺩ.

-ﺍﺭﻭﻡ ﺑﺎﺵ ﻋﺰﻳﺰﻡ،ﺍﺭﻭﻡ،ﻫﻴﺶ.

-ﺯﻫﺮﺍ ﭼﺮﺍ ﺍﻭﻣﺪﻩ چی ﻣﻴﺨﻮﺍﺩ؟

-ﻧﻤﻴﺪﻭﻧﻢ،ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺍﺻﻼ ﻧﺮﻓﺘﻦ،ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﻬﺖ ﺭﻓﺘﻪ.

-ﭼﺮﺍ ﻣﮕﻪ ﻣﻦ ﻛﺎﺭﻳﺶ ﺩﺍﺷﺘﻢ؟

-ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺗﺮﺳﻴﺪه ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮی.

پوزخندی زدم و سعی کردم بحث رو عوض کنم.

-ﻫﻪ ﺟﺎﻟﺒﻪ،ﻭﻟﺶ ﻛﻦ بی ﺧﻴﺎﻝ،ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻗﺎﺗﻮﻥ؟

-ﻧﻴﺴﺘﺶ،ﺭﻓﺘﻪ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻥ.

-ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﯼ ﺍﺯﺵ ﺟﺪﺍشی؟

-ﻣﻴﻜﺎ ﻣﺸﻜﻞ ﺗﻮ ﺑﺎ ﺍﻭﻥ ﭼﻴﻪ ﺍﺧﻪ؟

-هیچی ﺑﻪ ﺧﺪﺍ،ﻓﻘﻂ ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﺖ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻛﻨﻪ.

-ﺗﻮ ﻳﻪ ﭼﻴﺰﯼ ﺩﻳﺪﯼ ﺍﺯﺵ ﻧﻪ؟

-ﺷﺎﻳﺪ.

-ﺑﮕﻮ ﺧﻮﺏ ﻣﻨﻢ ﺑﺪﻭﻧﻢ.

-بیخیال ﺩﺧﺘﺮ،ﻓﺮﺩﺍ ﻣﻴﺮﯼ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻧﻪ؟ﺧﻮﺵ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ.

-ﺍﺭﻩ ﺟﺎﺕ ﺧﺎلی،ﺗﻮ کی ﻣﻴﺮﯼ ﻛﻼﺱ ﻛﻨﻜﻮﺭ؟

-ﻧﻤﻴﺪﻭﻧﻢ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ،ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ،ﺭﺍستی ﺁﮔﻴﺮ کجاست؟

ﺗﻮ ﺍﻭﻣﺪﯼ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺪﻭﻧﻪ؟

-ﺍﻭﻑ ﺧﻮﻧﺴﺖ ﺍﺳﻤﺸﻮ ﻧﻴﺎﺭ ﺍﻻﻥ ﻣﻴﺎﺩها.

(آگیر داداش زهرا و آگیر دو مامان میکاست)

ﻣﻦ بی ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺁﮔﻴﺮ ﭘﺸﺖ ﺩﺭﻩ ﺷﺮﻭﻉ ﻛﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺩﻥ ﺍﺩﺍﺵ.

-ﺍﻻﻥ ﻣﻴﺎﺩ ﻣﻴﮕﻪ …

ﺻﺪﺍﻣﻮ ﻛﻠﻔﺖ ﻛﺮﺩم:

-ﺯﻫﺮﺍ ﺑﺪﻭ ﮔﻮﻡ ﺷﻮ ﺧﻮﻧﻪ،ﺑﺎﺯ ﺍﻭﻣﺪﯼ ﺗﻮ ﻛﻮﭼﻪ ﻫﺮﻭ ﻛﺮ.

یه دفعه دیدم ﺯﻫﺮﺍ ﺍﺑﺮﻭ داره میاد.

-ﻫﺎﻥ ﭼﻴﻪ؟

به پشت سرم اشاره کرد که وقتی برگشتم و پشتم رو ﻧﮕﺎﻩ ﻛﺮﺩﻡ ﺩﻳﺪﻡ که ﻳﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺷﮕﻞ و ﻧﺎﺯ ﻛﻪ ﻗﺮﻣﺰ ﺷﺪﻩ ﻣﺜﻞ ﺷﻌﻠﻪ ﺍﺗﻴﺶ پشتم واستاده.

ﭼﺸﺎﺷﻢ ﺯﺩﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ و ﺍﻣﺎﺩﻩ ﻓﻮﺭﺍﻧﻪ.

تو دلم ﺷﺮﻭﻉ ﻛﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭﺵ ﻣﻌﻜﻮﺱ ﺑﺮﺍ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭش ﻛﻪ ﻳﻚ رو ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﺩﺍﺩﺵ ﺩﻳﮕﻪ ﮔﻮﺷﺎﻣﻮ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻧﻜﺮﺩﻡ.

خدایی خیلی ﺑﺎ ﺣﺎﻝ ﺑﻮﺩ.

ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺩﺍﺩﺍﺵ ﺯﻫﺮﺍ ﺩﻫﻨﺶ ﻳﻪ ﻣﺘﺮ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ و ﺗﺎ ﺯﺑﻮﻥ ﻛﻮﭼﻴﻜﺸﻮ ﻣﻴﺪﻳﺪﻡ،ﻋﻴﻦ ﺍﮊﺩﻫﺎ،ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺑﺠﺎﯼ ﺍﺗﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﻫﻨﺶ ﺩﻭﺩ ﺩﺭ میومد.

ﺩﻳﮕﻪ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ ﺟﻠﻮ ﺧﻮﺩﻣﻮ ﺑﮕﻴﺮﻣﻮ پغی ﺯﺩﻡ ﺯﻳﺮ ﺧﻨﺪ،ﺣﺎﻻ ﻧﺨﻨﺪ کی ﺑﺨﻨﺪ.

نفسم از خنده زیاد بند اومده بود، ﺯﻫﺮﺍ هم ﺻﻮﺭﺗﻤﻮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺳﻤﺖ ﺧﻮﺩﺷﻮ ﻳﻪ ﭼﻴﺰﺍیی ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻛﻪ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻴﺪﻡ.

یک ﺩﻓﻌﻪ ﻳﻪ ﻃﺮﻑ ﺻﻮﺭﺗﻢ ﺳﻮﺧﺖ و ﺻﺪﺍ ﻫﺎ ﺑﺮﮔﺸﺖ،ﺯﻫﺮﺍ داشت با حرص نگام میکرد.

-ﺍﯼ ﺩﺭﺩ،ای ﺣﻨﺎﻕ،ﭼﺘﻪ هی ﻫﺎﻫﺎ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ.

-ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ خیلی باحال بود از دادش شنوایم رفت،ﻧﻤﻴﺸﻨﻴﺪﻡ ﻭﺍ ﺣﺎﻻ ﺍﮔﻴﺮ ﻛﻮ؟

-هیچی ﺍﻧﻘﺪ خندیدی ﺍﺯ ﺧﻨﺪه هات ﺣﺮصی ﺷﺪ ﺭﻓﺖ پی ﻛﺎﺭﺵ.

-ﻭﺍﯼ ﭘﺎﺷﻮ،ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺮﻳﻢ ﺍﻻﻥ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻴﺎﺩ.

-ﺑﺎﺷﻪ ﻋﺰﻳﺰﻡ ﻓﻌﻼ ﺑﺎﯼ.

-ﺑﻮﺱ عزیزم،ﺑﺎﯼ.

ﺭﻓﺘﻢ ﺧﻮﻧﻪ ﺩﺭﻡ ﺑﺴﺘﻢ.

ﺍﺭﻭﻡ ﭘﺎﻭﺭﭼﻴﻦ ﭘﺎﻭﺭﭼﻴﻦ ﺭﻓﺘﻢ ﺩﺍﺧﻞ ﻛﻪ ﺻﺪﺍﯼ ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ ﺩﺭ ﻧﻴﺎﺩ.

ﺭﻓﺘﻢ ﺗﻮ ﺍﺗﺎﻗﻢ،ﺧﻮﺏ ﺣﺎﻻ چی ﻛﺎﺭ ﻛﻨﻢ؟ﺍﻭﻡ ...ﺍﻫﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪﻡ.

ﺩﻭﺑﺎﺭ ﻳﻮﺍشکی ﺭﻓﺘﻢ ﺳﻤﺖ ﺍﺷﭙﺰ ﺧﻮﻧﻪ ﻭ ﮔﻮشی ﻣﺎﻣﺎن رو ﻛﺶ ﺭﻓﺘﻢ ﻛﻪ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﻣﺎﻥ ﺩیشب رو ﺑﺨﻮﻧﻢ.

ﺗﺎ ﻧﺸﺴﺘﻢ ﺻﻔﺤﻪ ﻓﻬﺮﺳﺘﻮ ﺑﺎﺯ ﻛﺮﺩﻡ و ﺿﺮﺑﻪ ﺯﺩﻡ ﺭﻭ ﺍﺳﻢ ﺭﻣﺎﻥ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎﺭ ﻳﻪ ﺩﻓﻌﻪ ﺑﺎ ﺩﻣﺎﻍ ﺭﻓﺘﻢ تو ﺯﻣﻴﻦ.

ﺍﺥ ﺍﺥ ﺑﺪﺟﻮﺭ ﺩﺭﺩﻡ ﮔﺮﻓﺖ.

ﺳﺮﻣﻮ ﻛﻪ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﺎﻻ ﻣﺎﻣﺎﻧﻮ ﺑﺎ ﻭﺭﺩﻧﻪ ﺑﺎﻻ ﺳﺮﻡ ﺩﻳﻢ.

سرم داد زد:

-ذﻟﻴﻞ مرﺩﻩ ﺗﻮ ﺑﺎﺯ ﺭفتی ﺳﺮ ﮔﻮﺷﻲ ﻣﻦ ﺭﻣﺎﻥ ﺧﻮنی ﺧﻴﺮﺳﺮﺕ ﺧﺮﺱ ﮔﻨﺪﻩ ﺷﺪﯼ،ﺧﻮﺩت رو ﺗﻮ ﺍﻳﻨﻪ ﺩﻳﺪﯼ؟

ﺳﻪ ﻣﺎﻩ ﺍﺯ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻧﺮفتی ﻫﻤﺶ ﺷﺐ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﯼ و ﺭﻭﺯﺍ تا لنگه ی ظهر ﺧﻮﺍبی،ﻫﻤﺶ ﺭﻣﺎﻥ،ﺧﻮﺍﺏ،ﻏﺬﺍ خیلی ﺍﻧﺪﺍﻣﺖ ﻗﺸﻨﮓ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺣﺎﻻ ﺍﻧﻘﺪ ﺧﻮﺭﺩﯼ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﯼ ﺍﻧﺪﺍﺯ ﮔﺎﻭ ﺷﺪﯼ،ﻫﻴﭻ ﻛﺎﺭﻳﻢ نمیکنی،ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻡ ﺍﻧﻘﺪﻛﺎﺭﺍﯼ ﺧﻮﻧﻪ ﺭﻭ تنهایی ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻡ.

ناله کردم:

-ﺍﯼ ﺑﺎﺑﺎ ﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﺷﺮﻭﻉ ﻛﺮﺩی ﻛﻪ، ﺑﺎﺑﺎ ﺟﻮﻥ ﻛﺎﺭﻧﻤﻴﻜﻨﻢ،ok،ﻣﻦ ﺩ ﻝ ﺥ ﻭ ﺵ ﯼ ﻥ ﺩ ﺍ ﺭ ﻡ،ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻻ ﺗﻮ ﺍﺯ ﻛﺎﺭﺍﻡ ﺍﻳﺮﺍﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﯼ ﻭﺱ ﻭﺍسی،ﺩﻭﻣﺎ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎﻡ کلفتی ﻛﻨﻢ ﻫﻢ وقتی رفتم ﺧﻮﻧﻪ ﺷﻮﻫﺮ؟

-ﺣﺎﻻ کی ﻣﻴﺎﺩ ﺗﻮﺭﻭ ﺑﮕﻴﺮﻩ؟ﺑﺎﺑﺎ ﺩﺧﺘﺮ ﺻﻮﺭﺗﺘﻮ ﮔﻮﺷﺖ ﮔﺮفته،ﭘﺎﺷﻮ ﻳﻪ ﺗﻜﻮنی ﺑﺨﻮﺭ.

ﺣﺴﺎﺑﻲ ﺣﺎﻟﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ،ﺧﻮﺏ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻔﺖ،ﭼﺎﻕ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ،ﺑﺎﻳﺪ ﻳﻪ ﻓﻜﺮﯼ ﺑﻪ ﺣﺎل خودم ﺑﻜﻨﻢ خیلی ﺑﺪﻡ ﻣﻴﺎﺩ از هیکلم.

ﺍﺧﻪ ﭼﺮﺍ ﺑﻌﻀﻴﺎ ﺍﻳﻨﻘﺪ ﻻﻏﺮﻥ و ﺑﻌﻀﻴﺎ ﭼﺎﻕ؟

ﻣﻦ ﺍﺳﺘﺨﻮﻥ ﺑﻨﺪﻳﻢ ﺩﺭﺷﺘﻪ،ﻣﺜﻞ ﺑﺎﺑﺎﻡ،ﻗﺪﻣﻢ ﺑﻠﻨﺪﻩ ﻭﺍﺳﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﺎﺩﻳﮕﺎﺭﺩﻳﻢ،ﺧﺪﺍ ﻭکیلی ﻭلی هیشکی نمیتونه درک من چیا کشیدم که به اینجا رسیدم.

ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺎﺑﺴﺘﻮﻧﻢ ﺧﻮﻧﻪ مونده ﺑﻮﺩﻡ،ﻓﻚ ﻛﻨﻢ ﻳﻪ ﺩﻩ ﻛﻴﻠﻮیی ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻢ.

خودم رو برای مامان ناز کردم.

-ﺑﺎﺷﻪ ﭼﺸﻢ ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﺪ چی ﻛﺎﺭ ﻛﻨﻢ ﺯﻣﺮﺩ ﺳﻠﻄﺎن؟

-ﺍﯼ ﺯﺑﻮﻥ ﺑﺎﺯ،ﻛﺎﺭﯼ ﻧﻤﻮﻧﺪﻩ،ساعت ﺷﻴﺶ ﻏﺮﻭبه ﭘﺎﺷﻮ یه ﺍﻫﻨﮓ ﺑﺰﺍﺭ ﺑﺮﻗﺺ.

-ﺍﯼ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻧﻮﻛﺮﺗﻢ ﻫﺴﺘﻢ،ﺷﻤﺎﻫﻢ ﺑﭙﺮ ﻭﺳﻂ.

ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﺭﻗﺼﻢ،ﻛﻼﺱ ﺭﻗﺺ ﻧﺮﻓﺘﻢ،ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩﻣﻢ ﺍﺻﻼ ﺧﻮﺏ ﻧﻤﻴﺮﻗﺼﻢ ﺍﻣﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭقتی ﺑﺮﺍی ﺧﻮﺩﻡ ﻣﻴﺮﻗﺼﻢ ﺗﻮ ﺩﻧﻴﺎﯼ ﺧﻮﺩﻡ ﻏﺮﻕ ﻣﻴﺸﻢ ﻓﻜﺮ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﺷﻜﻴﺮﺍ ﺍﻡ ﻫﺎ ﻫﺎ ﻣﺎ ﺍﻳﻨﻴﻢ ﺩﻳﮕﻪ (ﺧﻮﺩ ﺷﻴﻔﺘﻪ ﺍﻡ ﺧﻮﺩتی) ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﭘﺨﺶ ﺍﺗﺎقم رو ﺭﻭﺷﻦ ﻛﺮﺩﻡ چند ﺗﺮﮎ ﺑﺎﻻ ﭘﺎﻳﻦ ﻛﺮﺩﻡ ﺗﺎ ﺍﻫﻨﮓ ﺳﺎﻗﻴﺎ ﺍﺯ ﺳﺎسی ﺗﻮ ﺍﺗﺎﻕ ﭘﻴﭽﻴﺪ.

ﺩﺳﺖ ﻣﺎﻣﺎﻧﻮ ﻛﺸﻴﺪﻡ ﻭﺳﻂ ﺧﻮﺩﻣﻢ ﺩﺳﺘﻤﺎﻝ ﮔﺮﺩﻥ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ ﮔﺮﺩﻧﻢ ﻛﻼﻩ ﺑﺎﺑﺎ ﻛﺮﻣﻴﻤﻢ ﮔﺬﺍﺷﺘﻤﻮ ﺷﺮﻭﻉ ﻛﺮﺩﻡ ﻗﺮ ﺩﺍﺩﻥ

-ﺳﺎﻗﻴﺎ می هی هی هی ﺑﺮﻳﺰ ...

ﻳﻪ ﭘﺎﻣﻮ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﺎﻻ ﻭ ﺑﺸﻜﻦ ﻣﻴﺰﺩﻣﻮ ﮔﺮﺩﻥ ﻣﻴﻮﻣﺪﻡ.

-ﺑﻨﻮﻳﺲ ﻫﺮ ﻛﻪ ﻧﺮﻗﺼﺪ ﮔﻠﻤﻨﺪﯼ ﺑﻨﻮﻳﺲ ...

ﺩﺳﺘﻤﺎﻝ ﮔﺮﺩﻧﻮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻥ ﻣﺎﻣﺎﻧﻮ ﺍﺩﺍﯼ ﺩﺍﺵ ﻣﺸﺘﻴﺎﺭﻭ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩﻡ.

ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻮﺭﯼ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺍﺩﺍ ﻣﻴﻮﻣﺪﻡ،ﺍﻫﻨﮓ ﻛﻪ ﺗﻤﻮﻡ ﺷﺪ ﺻﺪﺍﯼ ﺩﺳﺖ ﺍﻭﻣﺪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ پشتم ﺩﻳﺪﻡ ﻣﺎﻫﺎﻧﻪ.

-ﺍﻳﻮﻝ ﺑﻪ ﺍبجی ﺧﻮﺩﻡ ﺧﻮﺏ ﻗﺮ ﻣﻴﺪﻳﺎ ﻳﻪ ﻛﻼﺱ ﻭﺍﺱ ﻣﺎ ﺑﺰﺍﺭ.

-ﺍﻭﭼﻴﻜﺘﻢ ﺩﺍﺵ،ﺷﻤﺎ ﺧﻮﺩﺕ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺧﺮﺩﺍﺩﻳﺎنی.

ﻗﻬﻘﻪ ﺍﯼ ﺯﺩ ﻛﻪ ﻟﭙﺎﺵ ﺭﻓﺖ ﺗﻮ.

ﭼﺸﻤﺎﺷﻢ ﭘﺮ از ﺍﺷﻚ ﺷﺪ ﺍﻻهی ﺍﺑﺠﻴﺖ ﭘﻴﺶ ﻣﺮﮔﺖ ﺷﻪ،ﻗﻮﺭﺑﻮﻥ ﺍﻭﻥ چشم های ﺍبی ﺭﻭﺷﻨﺖ ﺷﻢ ﻛﻪ ﺁﺩﻡ ﺗﻮﺵ ﻏﺮﻕ ﻣﻴﺸﻪ ﺩﺍﺩﺍﺷﻢ.

مامان به ماهان لبخن زد.

-ﭼﻪ ﻋﺠﺐ ﭘﺴﺮﮔﻠﻢ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪ،ﺍﻻﻥ ﻏﺬﺍﺗﻮ ﺩﺍﻍ ﻣﻴﻜﻨﻢ،ﻣﻴﻜﺎ ﺳﻔﺮ ﺑﻨﺪﺍﺯ ﻭﺍﺳﻪ ﺩﺍﺩﺍﺷﺖ.

-ﭼﺸﻢ همین ﺍﻻﻥ.

ﺳﻔﺮﻩ ﺑﺮﺍﺵ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻤﻮ ﻭﺳﺎﻳﻠﺸﻢ ﭼﻴﺪﻡ، ﻫﻮﺍ ﻛﻢ ﻛﻢ ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻣﻴﺸﺪ که ﺻﺪﺍﯼ ﺩﺭ ﺍﻭﻣﺪ ﻭ ﺑﻌﺪﺷﻢ ﺻﺪﺍﯼ ﺑﻮﻕ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺑﺎﺑﺎ،ﺩﻭیدم ﺗﻮ ﺣﻴﺎﻁ و ﺑﺎﺑﺎ ﻛﻪ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺷﺪ ﻟﭙﺸﻮ ﻣﺤﻜﻢ ﺑﻮﺳﻴﺪﻣﻮ ﺍﺯﺵ ﻧﺎﻳﻠﻮن هاﯼ ﺧﺮﻳﺪ رﻭ ﮔﺮﻓﺘﻤﻮ ﺩﻭﻳﺪﻡ ﺗﻮ.

ﻭﺳﺎﻳﻠﻮ ﺳﺮ ﺟﺎﺵ ﭼﻴﺪﻡ ﻛﻪ ﻣﺎﻫﺎﻥ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ یکی ﺍﺯ ﺑﺴﺘﻨﻴﺎ و ﻳﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﭘﻔﻚ ﻛﻪ مورد علاقه ﻣﻦ ﺑﻮﺩ رﻭ ﻛﺶ ﺭﻓﺖ.

ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﺩﻧﺒﺎﺵ ﻛﻪ ﺑﮕﻴﺮﻡ ﺍﺯﺵ.

-ﻣﺎﻫﺎﻥ ﺯﻭﺩ ﭘﻔﻚ ﻣﻨﻮ ﺑﺪﻩ ﺯﻭﺩ ﺑﺎﺵ.

-ﻧﭻ ﻣﺎﻝ ﺧﻮﺩﻣﻪ.

-ﻣﺎﻫﺎﻥ ﺗﻮﻛﻪ ﻣﻴﺪﻭﻧﻲ ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺎ ﻣﻴﺨﻮﺭﻡ؟ﺗﻮ برﻭ ﺍﺯ ﺍﻭﻥ ﻳﻜﻴﺎ ﺑﺮﺩﺍﺭ.

-ﻋﻤﺮﺍ،ﺧﻮﺩﺕ برﻭ ﺍﺯ ﺍﻭﻥ یکی ﺑﺮﺩﺍﺭ.

ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺶ ﺍﻭﻳﺰﻭﻥ ﺷﺪﻡ ﻛﻪ ﺑﮕﻴﺮﻡ ﻭلی ﻗﺪﻡ ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪ.

ﺍﺯ ﻣﭻ ﺩﺳﺘﺶ ﮔﺎﺯ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻛﻪ ﭘﻔﻚ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺶ ﺍﻓﺘﺎﺩ.

سریع برﺩﺍشتمش و ﺩﺭ ﺭﻓﺘﻢ ﺗﻮ ﺍﺗﺎﻕ.

-ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﻣﻴﻜﺎ ﺧﺎﻧﻮﻡ.

-ﺁﺭﺯﻭ ﺑﺮ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻋﻴﺐ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﺎﻫﻲ ﺧﺎﻧﻮﻡ.

ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺩﺭ ﻳﻪ ﻟﮕﺪ ﺯﺩ ﻛﻪ ﭼﻮﻥ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺑﻪ ﺩﺭ ﻳﻪ ﻣﺘﺮ ﭘﺮﻳﺪﻡ ﻫﻮﺍ ﺍﺯ ﺧﻨﺪﻩ ﺭﻳﺴﻪ ﺭﻓﺘﻢ.

-ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺑﺖ ﻣﻴﺮﺳﻢ میکی ﺧﺎﻧﻮﻡ.

نشستم و ﺑﺎ ﮔﻮشی ﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﻣﺎﻧﻤﻮ ﺧﻮﻧﺪم و ﭘﻔﻚ،بستنی ﺧﻮﺭﺩﻡ.

ﺷﺎﻧﺲ ﺍﻭﺭﺩﻡ ﻣﺎﻣﺎﻥ ﻳﺎﺩﺵ ﺭﻓﺖ ﮔﻴﺸﻴﺸﻮ ﺑﺒﺮﻩ.

ﻭﺍﺳﻪ ی ﺷﺎﻡ ﻣﺎﻣﺎﻥ ﺻﺪﺍﻡ ﺯﺩ ﺍﻣﺎ ﻧﺮﻓﺘﻢ.

-ﺍﻭﻥ ﮔﻮشی من رو ﺑﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺭﺍﮎ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﺖ.

-ﺍﻻهی ﻗﻮﺭﺑﻮﻧﺖ ﺷﻢ،ﺗﺮﻭﺧﺪﺍ ﺑﺰﺍﺭ رمانم رو ﺑﺨﻮﻧﻢ ﺣﻮﺻﻠﻢ ﺳﺮﻣﻴﺮﻩ.

-ﺑﺎﺷﻪ ﻭﻟﻲ ﺷﺐ ﺑﺰنش به ﺷﺎﺭﮊ ها.

-چشم.

ﺭﻭﺯ ﻫﺎ ﭘﺸﺖ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦ به ﻣﻨﻮﺍﻝ می ‌ﮔﺬﺷﺖ.

شب ها خیلی ﻋﺬﺍﺏ ﻣﻴﻜﺸﻴﺪﻡ،ﻭﻗﺘﻲ ﺻﺪﺍﯼ ﻣﺎﻫﺎﻧﻮ که از درد خماری گریه میکرد میشنیدم،وقتی ﺻﺪﺍﯼ ﺩﺭﺩﻭ دل هاش رو ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺸﻨﻴﺪﻡ ﻛﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺧﺴﺘﺲ و دیگه امیدی به زندگی نداره.

ﺗﺎ ﻳﻪ ﻣﺎﻩ ﺑﻌﺪ که ﻳﻪ ﺭﻭﺯ ﺻﺒﺢ ﻛﻪ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﻛﺎﺑﻮﺱ همیشگی ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻡ.

تو دلم ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﮔﻔﺘﻢ.

-ﺧﺪﺍ ﺭﺣﻢ ﻛﻨﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺑﺪﯼ ﻧﻴﻔﺘﻪ،حس خوبی ندارم.

ﺍﻣﺎ ﺍﻭﻥ ﺭﻭﺯ ﻧﻤﻴﺪﻭﻧﺴﺘﻢ که ﭼﻪ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺑﺪﯼ ﻗﺮﺍﺭﻩ که ﺑﻴﻔﺘﻪ.

ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻌﺪ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻧﻬﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺳﺮﻳﺎﻝ ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻼﻗﻤﻮ ﻣﻴﺪﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﻣﺎﻫﺎﻥ ﺍﻭﻣﺪ و ﺷﺒﻜﻪ ﺭﻭ ﻋﻮﺽ ﻛﺮﺩ.

-ﺍع ﻣﺎﻫﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﭼﻪ ﻛﺎﺭﻳﻪ؟ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻜﺮﺩم ها،ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻲ؟

ماهان شروع به لجبازی کرد.

(این ها فقط سلیقه ی میکا و ماهانه و هیچ توهینی به اسم های برد شده نیست)

-ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻳﺎﻝ ﻣﺘﻨﻔﺮﻡ،ﭼﺮﺗﻪ ﺍﻳﻨﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻣﻴﮕﻢ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻦ.

و به فیلم آمریکایی که جنگی بود اشاره کرد.

پوست گوشه ی لبم رو از حرص کندم.

-ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻡ،ﻣﻦ ﺍﺯﻓﻴﻠﻢ ﺍﻣﺮﻳﻜﺎیی ﺑﺪﻡ ﻣﻴﺎﺩ،ﺑﺰﻥ ﺑﺎﻟﻴﻮﺩ.

ماهان که انگار امروز از اون روزا بود که بهش مواد نرسیده و میخواست عقدشو سر من خالی کنه سرم داد زد.

-ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻢ.

ﻣﻨﻢ که تازگی ها از فشار زیاد،عصبی شده بودم،یه هو بی دلیل ﺍﻋﺼﺎﺏ داغونم ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺷﺪ که با عصبانیت و از روی لج بازی ﺑﺎ ﺩﺳﺖ از ﺩﻛﻤﻪ دستگاه ﻣﺎﻫﻮﺍﺭﻩ ﺷﺒﻜﻪ ﺭﻭﻋﻮﺽ ﻛﺮﺩﻡ.

ولجبازی ما شروع شد،ﻫﻲ ﻣﻦ ﻋﻮﺽ میکردم هی ﻣﺎﻫﺎﻥ با کنترل عوض میکرد.

بعد ها که بهش ﻓﻜﺮ کردم گفتم ﻛﺎﺵ من بیخیال ﻣﻴﺸﺪﻡ.

ﺍما ﺑﺎﻋﺼﺒﺎﻧﻴﺖ ﭘﺎﺷﺪﻡ و ﺳﻴﻢ تی ﻭﯼ ﺭﻭ از پشت دستگاهﻛﺸﻴﺪﻡ ﻛﻪ ﻣﺎﻫﺎن دیونه شد و ﻣﺤﻜﻢ ﺯﺩ ﺗﻮی ﮔﻮﺷﻢ،منم که حالت هیستریک بهم دست داده بود ﺩﻳﻮﻧﻪ ﺷﺪم.

ﺭﻓﺘﻢ تو حیاط و ﻓﻴﻮﺯ کل ﺧﻮﻧﻪ ﺭﻭ ﺯﺩﻡ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺮﻗﺎی ساختمون پرید.

ﻣﺎﻫﺎﻥ که خون جلو چشماشو گرفته بود به سمتم حمله کرد و ﺑﺎ ﻣﺸﺖ ﻛﺒﻮﻧﺪ ﺗﻮ ﺳﺮ و صورتم.

ﻣﻦ که از درد ﺟﺮعی ﺗﺮ ﺷﺪه بودم و انگار اینی که جلوم وایستاده دشمنه نه برادرم ﺻﺪﺍﻣﻮ ﺑﺭﺩﻡ ﺑﺎﻻ و ﺩﺍﺩ ﺯﺩﻡ:

-ﻋﻮﺿﻲ کثافت،ﺑﻪ ﭼﻪ حقی ﺭﻭ ﻣﻦ ﺩﺳﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮﺩﯼ؟

ماهان دوباره زیر مشت و لگدم گرفت.

-ﭼﻪ ﮔﻮهی ﺧﻮﺭﺩﯼ؟ﺩﺧﺘﺮه ﯼ ﻧﻔﻬﻢ ﺑﺮای ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺑﺰرگترت ﭼﺸﺎﺗﻮ ﺩﺭﺷﺖ ﻣﻴﻜﻨﻲ؟ﺻﺪﺍتو ﻣﻴﺒﺮﯼ ﺑﺎﻻ؟

ﻳﻪ ﭼﻚ ﻣﺤﻜﻢ ﺧﻮﺍﺑﻮﻧﺪ ﺗﻮ ﺻﻮﺭﺗﻢ ﻛﻪ سرم محکم خورد زمین.

ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻛﺮﺩﻡ که ﺍﺯ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻳﻪ ﻣﺎﻳﻪ ﮔﺮﻡ ﺩﺍﺭﻩ بیرون ﻣﻴﺮﻳﺰﻩ.

ﻫﻤﻮﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻢ طعم ﺧﻮﻥ رو ﺗﻮی ﺩﻫﻨﻢ ﺣﺲ ﻛﺮﺩﻡ.

ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻔﺮﺗﻤﻮ ﺭﻳﺨﺘﻢ ﺗﻮ ﭼﺸﺎﻣﻮ ﺯﻝ ﺯﺩﻡ ﺑﻬﺶ،ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻡ ﺗﻮﺭﻭﺵ ایستادم.

-ﺧﻔﻪ ﺷﻮ ﮔﻮﻩ ﻧﺨﻮﺭ ﻣﻌﺘﺎﺩ عملی،ﻛﺪﻭﻡ ﺩﺍﺩﺍﺵ؟ﻛﺪﻭﻡ ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺮ؟

واسه ماهان ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻠﻤﻪ ﻣﻌﺘﺎﺩ ﻛﺎفی ﺑﻮﺩ تا کامل عقلش رو از دست بده و ﺑﻴﻔﺘﻪ ﺑﻪ ﺟﻮنم و تا میخورم ﺑﺎ ﻣﺸﺖ ﻟﮕﺪ ﺑﺰﻧﺘﻢ.

ﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﮔﺮﻳﻪ ﺯﺍﺭﯼ خودش رو بین من و ماهان مینداخت که نجاتم بده و با گریه و التماسش میکرد.

-ﻣﺎﻫﺎﻥ ﺟﺎﻥ ﻭﻟﺶ ﻛﻦ،ﺷﻜﺮ ﺧﻮﺭﺩ،ﺑﭽﻪ گی ﻛﺮﺩ.

با عصبانیت به هر دو شون نگاه کردم.

-ﻧﻪ ﺧﻴﺮﻡ،ﻣﮕﻪ ﻣﻦ بی صاحبم ﻛﻪ یه ﻣﻌﺘﺎﺩ عوضی ﺭﻭﻡ ﺩﺳﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﻛﻨﻪ؟

ﻣﺎﻫﺎﻥ دوباره به سمتم ﺣﻤﻠﻪ ﻭﺭ ﺷﺪﻛﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﻛﺮﺩﻡ ﺳﻤﺖ ﺣﻤﻮﻡ.

ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺩﺭﻭ ﺑﺒﻨﺪﻡ ﻛﻪ ﻣﺎﻫﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﻋﻴﻦ ﺩﻳﻮﻧﻪ ﻫﺎ ﺩﺍﺩ ﻣﻴﻜﺸﻴﺪ ﻭ ﺩﺭ رﻭ هل ﻣﻴﺪﺍﺩ.

ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻣﻴﻤﻮﺭﺩﻡ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ و ﺩﺭﺩ،بلند بلند ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﻜﺮﺩﻡ که ﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﺩﺍﺩﻡ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺩﺳﺘﺸﻮ ﻛﺸﻴﺪ ﻭ ﺑﺎﺯﻭﺭ برﺩ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ.

ﻋﻴﻦ ﭼﻲ ﻣﻴﻠﺮﺯﻳﺪﻡ،ﻗﻠﺒﻢ خیلی تند ﻣﻴﺰﺩ ﻭ ﻧﻔﺴﻢ ﺑﺎﻻ ﻧﻤﻴﻮﻣﺪ.

ﺍﺭﻭﻡ ﺍﺭﻭﻡ ﺳﺮ ﺧﻮﺭﺩﻡ ﺭﻭ ﺯﻣﻴﻦ و ﭘﺸﺖ ﺩﺭ ﻧﺸﺴﺘﻢ.ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺧﻔﻪ ﻣﻴﺸﺪﻡ اخه من اسم خفیف دارم.

با سختی ﺯﻭﺭ ﺯﺩﻡ که ﻧﻔﺲ بکشم و بلاخره ﻧﻔﺴﻢ ﺑﺎﻻ ﺍﻭﻣﺪ.

ﻣﻴﻠﺮﺯﻳﺪم و ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﻜﺮﺩﻡ.

ﺩﺳﺘﻤﻮ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﻪ ﺩﺭﻭ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻡ،ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺪﻧﻢ ﺩﺭﺩﻣﻴﻜﺮﺩ،ﺭﻓﺘﻢ ﺟﻠﻮ ﺍﻳﻨﻪ ﻛﻪ ﺧﻮﺩم رو ﺑﺒﻴﻨﻢ،اخه ﺻﻮﺭﺗﻢ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻴﺴﻮﺧﺖ،ﺗﻮ ﺍﻳﻨﻪ حموم به خودم نگاه کردم که با چیزی که تو آینه دیدم حس جنونم دوبار برگشت.

ﺩﻳﻮﻧﻪ ﺷﺪه بودم ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻮﺭﺗﻢ ﺧﻮﻥ ﺑﻮﺩ.

ﺯﻳﺮ چشمام ﻛﺒﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ،ﻟﺒﻢ ﺟﺮ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ و ﺍﺯ ﺩﻣﺎغ شکستم ﺧﻮﻥ ﻣﻴﻮﻣﺪ،ﺍﺯ ﮔﻮﺷﻢ ﺗﺎ ﮔﺮﺩﻧﻤﻢ ﺧﻮﻥ جاری بود.

موهامو کشیدمو ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻠﻨﺪ جیغ ﺯﺩﻣﻮ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺧﻮﻥ خیلی ﻣﻴﺘﺮﺳﻴﺪﻡ.

-ﺧﺪﺍ ﭼﺮﺍ ﻣﻦ؟ﭼﺮﺍ ﻣﻦ؟ﻣﮕﻪ ﻣﻦ ﭼﻲ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺍﺯ تو ﻭ این ﺩﻧﻴﺎ؟ﭼﺮﺍ ﺯﺟﺮﻡ ﻣﻴﺪﯼ؟ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻡ،ﻣﻨﻮ ﺑﻜﺶ، ﺑﻜﺶ خلاصم ﻛﻦ.

چشمم افتاد به تیغ تو حموم،ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ تیغ برﺩﺍﺭﻡ و ﺭﮔﻤﻮ ﺑﺰﻧﻢ ﻛﻪ ﭼﺸﻢ افتاد ﺑﻪ رد خود ﺯنی ها و خودکشی های ناموفق ﻗﺒﻠم ﻛﻪ هنوز ﺟﺎﺵ مونده بود و ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﻴﻜﺸﻴﺪﻡ ﺗﻮ ﻣﻬﻤﻮﻧﻲ ﻟﺒﺎﺱ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺳﺘﻴﻦ ﺑﭙﻮﺷﻢ.

ﭘﺸﻴﻤﻮﻥ ﺷﺪﻡ،ﻫﻴﭻ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﯼ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﺧﻮﺩ کشی ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺍﻣﺎ نجاتم داده بودن.

ﺍﺯ ﺻﺪﺍﯼ ﺟﻴﻖ ﮔﺮﻳﻪ های ﻣﻦ ﻣﺎﻣﺎﻥ ﭘﺸﺖ در اومد و به ﺩﺭ کوبید.

-ﻣﻴﻜﺎچی ﺷﺪﻩ؟ﺩﺭﻭ ﺑﺎﺯ ﻛﻦ.

ﺑﺎﺯﻭﺭ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻣﻮ ﺩﺭﻭ ﺑﺎﺯ ﻛﺮﺩﻡ.

ﻣﺎﻣﺎﻥ ﻛﻪ ﺗﺎﺯﻩ با دقت صورتم رو دیده بود ﺯﺩ ﺗﻮ ﺻﻮﺭتش.

-ﺧﺪﺍ ﻣﺮﮔﻢ ﺑﺪﻩ،ﺑﺒﻴﻦ ﭼﻲ کار کرده با دختر بیچاره،ناقص شد موند رو دستمون خدا،اخه ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻫﺎﺵ ﻛﻞ ﻛﻞ ﻣﻴﻜﻨﻲ تو دختر؟

هه،این هم فقط به فکر شوهر دادن منه.

داد زدم:

-ﭼﻴﻪ؟ﻫﻤﻴﻨﻮ ﻣﻴﺨﻮﺍستی ببینی؟ ﺩﻳﺪﯼ؟ﺣﺎﻻ برﻭ.

ﺩﺭ رﻭ محکم ﺑﺴﺘﻤﻮ ﺷﻴﺮ ﺍب رو ﺑﺎﺯ ﻛﺮﺩم.

ﺍﺭﻭﻡ ﺍﺭﻭﻡ ﺻﻮﺭﺗﻤﻮ ﺷﺴﺘﻢ.

ﻫﻖ ﻫﻖ ﮔﺮﻳﻢ ﺑﻨﺪ ﻧﻤﻴﻮﻣﺪ ﻳﻮﺍشکی ﻟﺒﺎﺱ ﭘﻮﺷﻴﺪﻣﻮ ﺭﻓﺘﻢ تو ﻛﻮﭼﻪ،ﺯﻧﮓ ﺯﻫﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎ ﺭﻭ ﺯﺩﻡ که یه دفعه ﺩﺭﺷﻮﻥ ﺑﺎﺯ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺩﺍﺩﺍﺵ ﺯﻫﺮﺍ ﭘﺸﺖ ﺩﺭ نمایان شد.

نمیدونم چی تو من دید ﻛﻪ ﭼﺸﺎﺵ ﻏﻤﮕﻴﻦ ﺷﺪ.

-ﺳﻼﻡ،برﻭ ﺑﺎﻻ ﺯﻫﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ.

ﭼﻴﺰﯼ ﻧﮕﻔﺘﻤﻮ ﺍﺯ ﻛﻨﺎﺭﺵ اهسته ﺭﺩ ﺷﺪﻣﻮ ﺭﻓﺘﻢ ﺑﺎﻻ.

ﻋﺠﻴﺒﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﻮﺩ که ﺍﺧﻢ ﻧﻜﺮﺩ ﻭ ﻣﻬﺮﺑﻮﻥ بامن حرف زد.

ﺗﻮ ﺭﺍﻩ ﺭﻭ ﭘﻠﻪ ﻫﺎی ﻃﺒﻘﻪ ﺩﻭﻡ ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻧﮕﺎﺵ ﻛﺮﺩﻡ ﻛﻪ ﺯﻝ ﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺧﺎﻟﻲ ﻛﻪ من ﻭﺍﻳﺴﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ.

نگاهم رو ازش گرفتم و ﺑﺎﻻ رفتم و ﺩﺭ ﺯﺩﻡ که ﺯﻫﺮﺍ ﺩﺭﻭ ﺑﺎﺯ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺑﺎﺩﻳﺪﻧﻢ ﻳﻪ جیغ خفیفی ﻛﺸﻴﺪ.

ﺭﻓﺘﻢ داخل و ﺭﻭی ﻣﺒﻞ نشستیم،ﺧﻮﺩم رو تو بغل زهرا ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ و ﺯﺍﺭ ﺯﺍﺭ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮﺩﻡ،ﺍﻭﻧﻢ ﺳﺮم رو ﻧﻮﺍﺯﺵ ﻛﺮﺩ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻮﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﺭﻭﻡ ﺑﺸﻢ.

کمی ﻛﻪ ﺍﺭوﻡ ﺷﺪﻡ پرسید:

-ﻣﻴﻜﺎ ﻋﺰﻳﺰﻡ ﭼﻲ ﺷﺪﻩ؟چه بلایی سرت اومده؟

با فکر کرن بهش دوباره بغضم گرفت.

-هیچی،ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ،ﻣﺎﻫﺎﻥ ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮب ﻧﺒﻮﺩ ﻭ …

زهرا حرفم رو قطع کرد.

-ﺗﻮﻫﻢ ﺩﻫﻦ ﺑﻪ ﺩﻫﻨﺶ ﮔﺬﺍشتی؟

ﺳﺮم رو آروم ﺗﻜﻮﻥ ﺩﺍﺩﻡ ﻛﻪ ﺯﻫﺮﺍ ﺳﺮﯼ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ تاسف ﺗﻜﻮﻥ ﺩﺍﺩ.

-ﻳﻌﻨﻲ چی ﻣﻴﻜﺎ؟ﺍﺧﻪ ﻣﮕﻪ ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻟﺘﻪ؟ﻣﮕﻪ ﺣﺎﻟﺸﻮ ﻧﻤﻴﺪﻭنی؟ﻣﮕﻪ دفعه ﻫﺎﯼ ﻗﺒﻞ ﺑﺎ ﺑﺪﻥ ﻛﺒﻮﺩﻭ ﺍﺵ ﻻﺵ ﻧﻴﻮﻣﺪﯼ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺳﺮ ﭼﻴﺰﺍﯼ ﻣﺴﺨﺮﻩ؟ﺍین دفعه ﺑﺮﺍﭼﻲ ﺑﻮﺩ؟

-ﺷﺒﻜﻪ ﺗﻠﻮﺯﻳﻮﻥ.

زهرا با حرص نگام کرد.

-ﻭﺍﯼ ﺧﺪﺍﯼ ﻣﻦ،ﻣﻴﻜﺎ ﺗﻮ ﺭﻭﺍنی؟یه بار ﺳﺮ ﻧﻮﻥ ﺑﺮ ﺑﺮﯼ،ﺑﻌﺪ ﺳﺮ ﺯﻭﻟﺒﻴﺎ،یه بار ﺳﺮ ﺑﺎﺯﯼ ﻛﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮی ﻭﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﺳﺮ ﺷﺒﻜﻪ ﺗﻠﻮﺯﻳﻮﻥ؟ﺍﻭﻥ مریضه ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺎﺩﯼ ﻧﺪﺍﺭﻩ،ﺗﻮ چی؟

-ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺯﻫﺮﺍ ﺗﻘﺼﻴﺮ ﻣﻦ ﻧﺒﻮﺩ،ﺑﺨﺪﺍ ﺣﺎﻟﺖ عصبی بهم ﺩﺳﺖ داد،دست ﺧﻮﺩﻡ ﻧﻴﺴﺖ.

زهرا بهم تشر زد.

- ﻳﻪ ﺑﺎﺭ ﺗﻘﺼﻴﺮﺕ ﻧﺒﻮﺩ،ﺩﻭﺑﺎﺭ تقصیرت ﻧﺒﻮﺩ،ﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩ،ﺍﺧﻪ چند ﺑﺎﺭ.

از این که فکر میکرد دسته خودمه و فقط لج بازی بوده عصبی ﺷﺪم و ﺩﺍﺩ ﺯدﻡ:

-ﺍﺭﻩ ﺍﺻﻼ میدونی چیه؟ﻣﻦ ﺭﻭﺍﻧﻴﻢ،ﻣﺸﻜﻞ ﺩﺍﺭﻡ،ﺩﻳﻮﻧﻢ،ﺧﻮﺏ ﺷﺪ؟ﻣﻨﻮ ﺑﺎﺵ ﻛﻪ ﺍﻭﻣﺪﻡ پیش کی دردو دل میکنم.

ﺍز خونه زدم ﺑﻴﺮﻭﻥ و ﺩﺭﻡ ﻣﺤﻜﻢ بستم.

ﺗﻮی ﺣﻴﺎﻁ ﺧﻮﺩﻣﻮﻥ ﻧﺸﺴﺘﻤﻮ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮﺩﻡ، ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺩﻳﻮﻧﻪ ﻣﻴﺸﺪﻡ.

ﻫﻴﺸﻜﻲ ﺩﺭﻛﻢ ﻧﻤﻴﻜﺮﺩ.

در خونه باز شد و ﺻﺪﺍﯼ ﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺳﺮم اومد.

-بیا ﮔﻤﺸﻮ ﺑﺭﻭ ﺗﻮ،ﺍﻭﻣﺪﯼ تو ﺣﻴﺎﻁ ﻭﺍﺳﻪ ﻣﻦ ﺧﺘﻢ ﮔﺮفتی،ﺍﺑﺮﻭم ﭘﻴﺶ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻫﺎ رفت.

ﺍﺥ ﻛﻪ دلم چقدر شکست،ﻧﺎﺑﻮﺩ ﺷﺪﻡ،ﺩﺍغون ﺷﺪﻡ،ﺟﻠﻮی ﺩهنم رو ﮔﺮﻓﺘﻤﻮ ﺩﻭﻳﺪم ﺗﻮ ﺍﺗﺎﻕ ﺩﺭﻡ پشت سرم ﻗﻔﻞ ﻛﺮﺩﻣﻮ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺳﺮﻣﻮ ﺗﻮ ﺑﺎﻟﺶ ﻓﺸﺎﺭ ﺩﺍﺩﻣﻮ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮﺩﻡ ﻛﻪ ﺻﺪﺍﻡ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻧﺮﻩ،ﻭﺍﺳﻪ ﺷﺎﻣﻢ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻧﺮﻓﺘﻢ.

ﺻﺒﺢ روز بعد ﺑﺎ ﺳﺮ ﺩﺭﺩ ﻣﻴﮕﺮنی بدی ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻡ.

ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻣﻮ ﺭﻓﺘﻢ ﺳﻤﺖ ﺳﺮﻭﻳﺲ بهداشتی،ﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﻳﻨﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻧﺎﻫﺎﺭ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩن و ﻫﻴﭻ ﻛﺪﻭﻣﺸﻮﻥ ﻧﮕﺎﻡ ﻧﻜﺮﺩﻥ.

به ﺩﺭﮎ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺗﻘﺼﻴﺮ ﻣﻨﻪ.

ﺍﺭﻭﻡ ﺭﻓﺘﻢ ﻧﺸﺴﺘﻢ ﺳﺮ ﺳﻔﺮﻩ و شروع به خوردن غذا کردم.

ﻣﻦ ﻋﺎﺩﺕ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ ﺑﺎ ﻏﺬﺍ ﻗﻬﺮ ﻛﻨﻢ ﻏﺬﺍم رو ﺧﻮﺭﺩم و ﻇﺮف هام رو ﮔﺬﺍﺷﺘﻢ ﺗﻮ ﻇﺮﻑ ﺷﻮیی ﻛﻪ ﺑﺸﻮﺭﻣﺶ یک دفعه ﺑﺎﺑﺎﻡ ﻇﺮف هاﯼ ﺩیگه رو هم ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺟﻠﻮﻡ ﻛﻪ ﺑﺸﻮﺭﻡ ﻳﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﺎﻡ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻤﻮ ﺷﻮﻧﻤﻮ ﺑﺎﻻ ﺍﻧﺪﺍختم و ﻫﻤﻪ ی ظرف ها ﺭﻭ ﺷﺴﺘﻢ.

ﺩﻳﺪﻡ ﺑﺎﺑﺎﻡ ﻧﻤﻴﺮﻩ ﻣﺮﺩﺩه ﻛﻪ ﻳﻪ ﭼﻴﺰﯼ رو ﺑﮕﻪ.

-ﺗﺼﻤﻴﻤﻤﻮ ﮔﺮﻓﺘﻢ،ﺑﺮﺍﺕ ﻳﻪ ﺟﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻡ،ﻛﻼﺱ ﻛﻨﻜﻮﺭی ﻛﻪ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺭﻭﺯیه،ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮﻩ که یه مدت ﺍﺯ ﺧﻮﻧﻪ ﺩﻭﺭ ﺑﺎشی،ﺍﻣﻴﺪ ﻭﺍﺭﻡ ﺧﻮﺏ درستو ﺑﺨﻮنی و قبول شی،چون این پول رو از خواهرم قرض گرفتم،برای ما پول زیادیه،برو ﺍﻣﺎﺩﻩ شو و ﻭﺳﺎﻳﻠﺘﻮ ﺟﻤﻊ ﻛﻦ ﻓﺮﺩﺍ صبح زود ﻣﻴﺮﻳﻢ ﺍﻭﻧﺠﺎ.

-بابا،ﻣﻴﺨﻮﺍﻳﻦ منو ﺍﺯ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﻴﺮﻭﻧﻢ ﻛﻨﻴﻦ؟ﺑﻪ ﭼﻪ ﮔﻨﺎﻫﻲ؟ﺍﺯﻡ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻳﻦ؟ﺑﺎﺷﻪ،ﺑﺎﺷﻪ،ﻣﻦ ﻣﻴﺮﻡ،ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻣﻢ ﻫﺴﺖ،ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﺑﻬﺘﺮ.

ﺍﺯ ﺍﺷﭙﺰﺧﻮﻧﻪ ﺍﻭﻣﺪﻡ ﺑﻴﺮﻭﻥ و ﺩﻭﻳﺪﻡ ﺗﻮ ﺍﺗﺎﻗﻢ ﺩﺭﻭ ﻗﻔﻞ ﻛﺮﺩم،ﺧﻮﺩﻣﻮ ﭘﺮﺕ ﻛﺮﺩﻡ ﺭﻭ ﺗﺨﺘﻮ ﺍﺯ ﺗﻪ ﺩﻝ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮﺩﻡ،ﺍﺧﻪ ﭼﺮﺍ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺭﻳﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻡ.

بعد ساعت ها گریه کردن،ﺍﺷﻜﺎﻣﻮ ﭘﺎﮎ ﻛﺮﺩﻣﻮ بلند شدم و ﺭﻓﺘﻢ ﺳﻤﺖ ﺩﻻﻭﺭ که لباس هام رو ﺟﻤﻊ کنم.

ﻳﻪ ﺳﺎﮎ کوچیک برداشتم و دو دست لباس کهنه هامو ﻭ ﻟﻮﺍﺯﻡ ﺭﻳﺰﻣﻢ ﺭﻳﺨﺘﻢ ﺗﻮش ﻭ کیف دستیمم گذاشتم کنارش.

ﻫﻪ...ﺍﺯ ﺩﺍﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻓﻘﻂ ﺳﻪ ﺩﺳﺖ ﻟﺒﺎﺱ ﺧﻮﻧﮕﻲ ﺩﺍﺭﻡ ﻳﻪ ﺩﺳﺖ ﻟﺒﺎﺱ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻟﻮﺍﺯﻡ ﺭﻳﺰﻣﻢ که ﻳﻪ ﺭﻭﮊه یه ﺧﻂ ﻟﺐ،ﺧﻂ ﭼﺸﻢ و ﻳﻪ ﺭﻳﻤﻠﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻨﺘﺎ ﮔﻴﺮﻩ ﻣﻮیی شونه ی سرم،ﻣﺴﻮﺍﻛﻢ و ﻟﻴﻔﻮ ﺻﺎﺑﻮﻥ با ﺷﺎﻣﭙﻮ هم برداشتم.

ﮔﻮشی ﺷﻜﺴﺘﻤﻢ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ ﺗﻪ ﻛﻴﻒ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﭘﺨﺸﻮ ﺭﻭﺷﻦ ﻛﺮﺩﻣﻮ ﮔﺬﺍﺷﺘﻢ ﺭﻭی ﻭﻟﻮم کم ﻭ ﺍﻫﻨﮓ بی ﻛﻼﻡ ﺳﺮﻳﺎﻝ ﻻﻣﻴﺎ ﺭﻭ ﻛﻪ ﺻﺪﺍﯼ ﻭﻳﺎﻟﻨﻪ ﺭﻭ ﭘﺨﺶ ﻛﺮﺩﻣﻮ ﺩﺭﺍﺯ ﻛﺸﻴﺪﻡ ﺗﻮ ﺟﺎﻡ.

ﻛﻪ ﺻﺪﺍﯼ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﺩﺭ ﺍﻭﻣﺪ.

-ﺑﻠﻪ؟

مامانم بود.

-ﺯﻫﺮﺍ ﺍﻣﺪﻩ ﺩﻡ ﺩﺭ ﻛﺎﺭﺕ ﺩﺍﺭﻩ.

ﺩﻟﻢ خیلی ﺍﺯﺵ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺣﻮﺻﻠﺸﻮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ.

-ﺑﮕﻴﻦ ﺧﻮﺍﺑﻪ.

ﻣﺎﻣﺎن ﺭﻓﺖ،ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﻮﺩﻡ ﻛﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ در زده شد.

-ﺍﻩ ﺩﻳﮕﻪ ﭼﻴﻪ؟

صدای زهرا از پشت در بلند شد:

-ﻣﻨﻢ ﻣﻴﻜﺎ،ﺑﺎﺯ ﻛﻦ ﻛﺎﺭﺕ ﺩﺍﺭﻡ.

ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻣﻮ ﺩﺭ رﻭ ﺑﺎﺯ ﻛﺮﺩم و ﺩﻭﺑﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﺭﻭ ﺗﺨﺖ.

-ﻣﻴﻜﺎ،ﻣﻴﻜﺎ ﺧﺎﻧﻢ ﻗﻬﺮﯼ؟ﺍﻟﻭﻭ،ﻣﻴﻜﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﺍم ها!ﻣﻴﻜﺎ ﻣﻨﻮ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻦ.

ﺻﺪﺍﺵ ﺑﻐﺾ ﺩﺍر شده بود که ﺩﻟﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﻓﺖ.

ﺑﺮﮔﺸﺘﻤﻮ ﺩﻳﺪﻡ ﺩﺍﺭﻩ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﻜﻨﻪ ﻣﺤﻜﻢ ﺑﻐﻠﺶ.

-ﺍﻻﻫﻲ ﻓﺪﺍﺕ ﺷﻢ،ﭼﺮﺍ ﮔﺮﻳﻪ میکنی تو؟

-ﺗﻮ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻗﻬﺮﯼ ﺍﺭﻩ؟ﺩﻳﮕﻪ ﺩﻭﺳﻢ ﻧﺪﺍﺭﯼ؟

ﺍشک هاش رو ﭘﺎﮎ ﻛﺮﺩﻡ و ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﺵ ﺑﻮﺳﻴﺪﻣﺶ.

-ﻧﻪ ﻋﺰﻳﺰﻡ ﻗﻬﺮ ﻧﻴﺴﺘﻢ ﻓﻘﻂ ﻳﻜﻢ ﺩﻟﻢ ﺍﺯﺕ ﮔﺮﻓﺖ ﻫﻤﻴﻦ،بی ﺧﻴﺎﻝ ﺭﺍﺟﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ ها ﺣﺮﻑ ﻧﺰﻥ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟

-ﻫﻴﭽﻲ ﺳﻼمتی،ﺧﻮﺑﻲ ﺩﺭﺩ ﻧﺪﺍﺭﯼ ﻛﻪ؟

-ﻧﻪ ﺧﻮﺑﻢ،ﺧﻮﺏ ﺷﺪ ﺍﻭﻣﺪﯼ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻢ ﺍﺯﺕ ﺧﺪﺍفظی ﻛﻨﻢ.

-ﻭﺍﺳﻪ چی؟جایی ﻣﻴﺨﻮﺍﯼ ﺑﺮﯼ ﻣﮕﻪ؟

-ﺍهوم، از ﺍﻳﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻴﺮﻡ،ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺮﺍﻡ ﻛﻼﺱ ﻛﻨﻜﻮﺭ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺭﻭﺯﯼ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩ،ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﻡ و ﺩﻭﺭ ﺷﻢ،ﺩﻳﮕﻪ هم ﺑﺮ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻡ.

-یعنی چی ﺍﺧﻪ؟ﭼﺮﺍ؟ﻣﮕﻪ ﻛﻼﺱ ﻗﺤﻄﻪ؟

-ﺩﺍﺭﻥ ﺑﻴﺮﻭﻧﻢ ﻣﻴﻜﻨﻦ دیگه،ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺍﺯﻡ،ﻓﺮﺩﺍ ﻣﻴﺮﻡ.

-ﺩﻟﻢ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺮﺍﺕ ﺗﻨﮓ ﻣﻴﺸﻪ.

زد زیر گریه که ﺑﻐﻠﺶ ﻛﺮدم و ﺳﺮش رو ﺑﻮﺳﻴﺪم.

- ﭼﺮﺍ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﻜﻨﻲ؟نمیرم بمیرم ﻛﻪ، ﺑﻬﺖ ﺯﻧﮓ ﻣﻴﺰﻧﻢ.

-ﻗﻮﻝ ﺑﺪﻩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻢ نکنی.

-ﻓﺮﺍﻣﻮشت ﻧﻤﻴﻜﻨﻢ،ﻗﻮﻝ ﻣﻴﺪﻡ.

بعد یکم دردو دل ﺯﻫﺮﺍ ﺭفت و ﻣﻦ هم ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻡ.

ﺻﺒﺢ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻡ،ﺑﺎﺑﺎ بود.

-ﻣﻴﻜﺎ،ﭘﺎﺷﻮ حاظر ﺷﻮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻳﻢ ﺑﺮﻳﻢ.

ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻣﻮ ﻟﺒﺎﺳﺎﻣﻮ ﭘﻮﺷﻴﺪﻡ،ﻳﻪ ﻣﺎﻧﺘﻮ ﺍﺑﻲ نفتی که ﺭﻭﺷﻮﻧﻪ ﻫﺎﺵ ﻳﻪ ﻛﻤﺮﺑﻨﺪ کوچولو ﻣﺪﻝ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ،ﺑﺎ ﻳﻪ ﺟﻴﻦ مشکی و ﻣﻘﻨﻌﻪ مشکی.

ﻫﻪ...ﺍﻻﻥ ﻣﻨﻮ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺒﻴﻨﻦ ﻣﻴﮕﻦ ﺩﺧﺘﺮ ﻓﺮﺍﺭیه.

ﺳﻌﻲ ﻛﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﻛﺮﻡ و آرایش ﻛﺒﻮﺩﻳﺎﺭﻭ ﺑﭙﻮﺷﻮﻧﻢ.

مقدار زیادی موفق نشدم چون ﻳﻪ ﻛﻤﻲ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺑﻮﺩ،ﺍﻣﺎ ﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩ.

از اتاق رفتم بیرون.

-ﻣﻦ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺍﻡ.

بابا با ناراحتی نگاهم کرد.

-ﺻﺒﺤﻮﻧﻪ ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﯼ؟

روم رو ازش گرفتم.

-ﻧﻪ ﺑﺮﻳﻢ.

ﺳﺎﮎ ﻭ کیفمو برداشتم و ﺭﻓﺘﻢ ﺑﻴﺮﻭﻥ،ﻛﺘﻮنی ﻫﺎﯼ ﺍﺑﻲ ﻛﻬﻨﻤﻢ ﭘﻮﺷﻴﺪﻡ و به سمت ﻛﻮﭼﻪ رفتم.

ﺑﺎﺑﺎ ماشینو ﺍﺯ ﭘﺎﺭﻛﻴﻨﮓ ﺑﻴﺮﻭﻥ آورد،اخرین نگاهم به خونه انداختم و ﺳﻮﺍﺭ ماشین شدم.

بابا راه افتاد،ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺍحتی ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺪﺭﻗﻢ ﻧﻴﻮﻣﺪ،حتی برای ﺧﺪﺍﻓﻈﻲ خشک و ﺧﺎلی هم نیومدن.

ﻳﻪ ﺳﺎﻋﺖ نیم گذشته بود که ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ به ﺍﻣﻮﺯﺷﮕﺎﻩ،ﺳﺎکم رو ﺑﺮ ﺩﺍشتم و داخل شدیم.

ﻳﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥﻫﺸﺖ ﻃﺒﻘﻪ،که دو طبقه پاین کلاس های اموزشیشون بود و طبقات بالا خوابگاه هاشون.

توی ﻃﺒﻘﻪ ﺍﻭﻝ وارد ﺩﻓﺘﺮ ﻣﺪﻳﺮ،ﺧﺎﻧﻮﻡ ﻧﺎﺩﺭﯼ شدیم.

ﺑﺎ ﺧﻮﺵ ﺭﻭﻳﻲ از ما پذیرایی کرد.

-ﺧﻮﺏ ﻣﻴﻜﺎ ﺧﺎﻧﻢ،ﺧﻮﺵ ﺍﻭﻣﺪﯼ،ﺍﻣﻴﺪ ﻭﺍﺭﻡ که ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻬﺖ ﺑﺪ ﻧﮕﺬﺭﻩ،ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺷﺶ ﺳﺎﻋﺖ کلاس های ﺍﻣﻮﺯشیه و بقیه تایمو استاد یارت ﺑﺮﺍﺕ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰﯼ مطالعه ﻣﻴﻜﻨﻪ ﻛﺘﺎب هاﺭﻭ ﻣﺮﻭﺭ میکنی،ساعت خاموشی ﺩﻩ شبه و صرف غذا،شام ﻫﺸﺖ شبه،صبحانه ﻫﻔﺖ ﺻﺒﺢ و ناهار دو ﻇﻬﺮ،اگر ﺳﻮﺍﻝ ﺩﻳﮕﻪ ﻫﺴﺖ ﺑﻔﺮﻣﺎید؟ﺭﺍستی ﺟﻤﻌﻪ ﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﻴﺘﻮنی ﺑﺮﯼ ﭘﻴﺶ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﺕ.

ﭘﻮﺯ ﺧﻨﺪﯼ زدم.

-خیلی ممنون از توضیحات،ﻣﻴﺸﻪ زود تر ﺍﺗﺎقم رو ﻧﺸﻮن ﺑﺪﻳﻦ؟

-ﺑﻌﻠﻪ ﻋﺰﻳﺰﻡ حتما،ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻴﺎ،ﺍﻗﺎﯼ سلیمی ﺧﻴﺎﻟﺘﻮﻥ ﺑﺎﺑﺖ ﺩﺧﺘﺮ ﺧﺎﻧﻮﻡ ﮔﻠﺘﻮﻥ راحت باشه،ﺧﻮﺏ ﻣﻴﻜﺎ ﺧﺪﺍفظی ﻛﻦ و ﺑﻴﺎ بالا.

از اتاق بیرون رفت.