رمان مانکن نابودگر

- چه موضوعی؟
- حالا وقت هست. بذار سرتیپا بیان؛ توهم بشین پسر بدن درد داری.
- راحتم.
آرمان خودشو ولو کرد رو کاناپه چرمی. سرهنگ از کشوی میزش یه دیسک بیرون کشید و یه پرونده
رو از زیر پرونده‎های رو میز بیرون آورد و نشست رو صندلیش؛ در همون لحظه در به صدا دراومد:
- بفرمایید.
سرتیپا وارد شدن. آرمان به احترامشون بلند شد. بعد از سلام و احوال‌پرسی، سرهنگ به آبدارچی سفارش دوقهوه و دو چای داد.
سرتیپ درخشانی در حالی که به پنجره اتاق بازجویی قدیمی
که ازش استفاده نمی‌شد خیره بود گفت:
- بسیارخب احسان؛ مشتاقم بدونم قضیه چیه؟
سرهنگ در حالی که با موهاش بازی می‎کرد گفت:
- موضوع یکم پیچیده‌س.
همه با قیافه جدی منتظر پاسخ سرهنگ بودیم. نگاهی به من و آرمان انداخت:
- ما GPS و دوربینا رو چک کردیم
یکی از نیروها حدودا ساعت یک و نیم دیشب به صورت نامحسوس، از اداره خارج می‌شه. ظاهراً به یه منطقه‌ی متروکه خارج از شهر.
بلافاصله گفتم:
- پس آرمان چی‌کار می‎کرده؟
ادامه داد:
- آرمان با تو که تماس گرفته حواسش از فیلم دوربینای مخفی اداره پرت شده و نتونسته نیرو و ببینه؛ خوب شد به حرفت اطمینان کردم سام. خوشبختانه کسی از دوربین خبر نداشته وگرنه راهکار دیگه‌ای پیدا می‎کرد‌.
- پس با توجه به چیزی که اتفاق افتاد فهمیدین نیرو کدومه؟
سرهنگ دوم همتی هم که تازه به جمعمون پیوسته بود به حرف اومد:
- خوشبختانه بله.
ادامه دادم:
- اون منطقه متروکه دقیقاً کجاست؟
ملکی نقشه‌ای از داخل پوشه آبی رنگ بیرون کشید و روی میز بازش کرد. با ماژیک قرمز دور چند ناحیه جغرافیایی خط کشیده بود.
به نقشه اشاره کرد. از پنجره فاصله گرفتم و به سمت نقشه‌ی روی میز گام برداشتم. با انگشت به خطوط قرمز اشاره کرد:
- اینجا یه منطقه‌ی متروکه وجود داره؛ دقیقا مرکزش
یه گاراژ قدیمی که ظاهراً برمی‌گرده به چهل و خوردی سال پیش ساخته شده.
قبلاً این گاراژ متروکه متعلق به یه مرد میانسال بوده که تنها زندگی می‎کرده و تو سن شصت و پنج سالگی یه روز می‌خوابه و دیگه بیدار نمی‌شه. حدس می‎زنم گاراژ و اون ساخته. از اون موقع تا الان همون‌طور مونده و کسی پا توش نذاشته. GPS گاراژ و نشون می‌ده.
آرمان با تردید گفت:
- ممکنه این نیرو نفوذی باشه؟
سرهنگ سری تکون داد:
- مطمعن نیستم.
همه دور نقشه جمع شدیم.
سرتیپ موسوی در جواب سوال آرمان گفت:
- ولی هیچ نیرویی مجوز نداره به غیر از وقت تموم شدن پستش اداره رو ترک کنه؛ اونم درست ساعت یک که از نیمه شبم گذشته.
سرتیپ درخشانی نگاهی به موسوی انداخت:
- خب عجیب همینه اگر به هر دلیل قانون‌شکنی کنه به جز مجازات خاص خودش یه مجرم شناخته می‌شه؛ چرا باید همچین ریسکی رو پذیرا باشه؟
سرهنگ ملکی دستی از شدت کلافگی به صورتش کشید و رو به سرتیپا تایید کرد:
- درسته آقایون سوال منم همینه.
رو به من ادامه داد:
- سرگرد نیکنام و معتمد؟
- بله قربان؟
- فردا شب باهم به طرز نامحسوس برید چک کنید موضوع چیه.
درحال حاضر فقطمی‎تونم به شما اعتماد کنم. البته باید ببینیم نیرو دوباره قصد رفتن می‎کنه یا نه؟
دوربینای اداره رو انتقال می‌دم رو لپ‌تاپ تو سام. حتما وقتی اداره رو ترک کردی چکشون کن.
سرتیپ درخشانی:
- سرگرد نیکنام تعریف شمارو خیلی جاها شنیدم؛ آوازتون نه فقط تو ایران، بلکه رسانه‎های خارج کشورم پیچیده. سرتیتر مجله‌ها و اخبار گزارش اینترپل شده نتیجه عملیات شما. مطمئن‌ام قادرید ماموریت بعدی رو با موفقیت به اتمام برسونید.
تنها به سکوت اکتفا کردم. گوشم از این حرفا پر بود و برام تازگی نداشت. قرار شد فردا شب منتظر بمونیم تا بفهمیم اون نیروی مشکوک نفوذیه یا نه.
رو کردم به همتی:
- مرادی به حرف اومد؟
نفس عمیقی کشید:
- هنوز نه؛ خیلی سرسخته.
اخمام جمع شد:
- شاید شما زیادی نرمید.
با این حرفم گام تند کردم تا به اتاق بازجویی فعلی برسم.
آرمان دوید دنبالم:
- سام صبر کن؛ باز نری بزنی این یکیم تیلیت کنی خودت می‎دونی طی این دو ماه چهارمین باره از بازجویی محرومت می‎کنن. یکم فکر کن
باز مقامات میان اداره رو می‌ذارین رو سرتونا می‎خوای چی‌کار کنی؟