رمان مانکن نابودگر به قلم مریم بهاور84

رده سنی: تحت‌ لزوم 16+ (به خاطر وجود صحنه‌های خشن و جنایی)

هشدار: شصت درصد وقایع و ساختار‌های رمان صرفا ساخته‌ء ذهن نویسنده است.

نقل‌ قولی از نویسنده:

در پس هر رشته‌ی باریکی از سرنوشت؛ گره‌ای کور از خاطرات وجود دارد.

سرفصل زندگی من، تو و افرادی که درپس پرده‌ وجودمان از آن‌ها محافظت می‌کنیم.

بدانید زبان، قاضی بی‌رحمی‌ست. قضاوت ندانسته‌ها با اوست.

ندانسته‌‌هایی همچون هستی و نیستی در زندگی ما.

فلسفه قاصریت زبان بی‌پایه‌ است.

چرا که کلمات، تیروار از سوی دهانه‌ی افکار متجاوز و حسدورزمان شتافتند و عاقبت ماهیچه‌های خونی قلبی گرم، از هم دردیده شد و سیاه‌فام گشت.

حسادت و قضاوت متظاهرانی چون ما توانمند شد نابود کند... و نابودگر پدید آورد. نابودگری که همانند چشمه‌ای از آب‌های زلال از دل کوه سنگ سر بر آورده و می‌شکافد قلب متظاهر را.

اکنون انتخاب با توست... در وصف متظاهر نابود می‌کنی؟ یا این‌که به دست نابودگر ویران می‌شوی؟

تقدیم به...

آنکس که در من مرد، تا زنده بمانم!

“تندیس سنگی‌ را بنگر. بگذار به تو بگوید، آغاز نابودی مانکن نابودگر متظاهران، چگونه بود.

بگذار بگوید، "حسادت" اسلحه شد؛

و "قضاوت" گلوله‌ای بر خلاصی وجود سرشار از تهی‌اش. “

خیره به پل قدیمی و زهوار در رفته زیر پام لب زدم:

- بگو.

صداش رو تو گلو به کمک چند سرفه مصلحتی صاف کرد:

- تمام اطلاعات مندرج در پیامتون تو این پوشه است. می‌تونید با زیر و رو کردن ورقه‌هاش تاریخ دقیق وقایع رو بخونید.

پوشه رو گرفتم و با دقت و لطافت ورقه‌ای رو ازش خارج کردم. پوزخندی رو لبام نقش بست. ورقه رو برگردوندم داخل پوشه و یه قلپ کوچک از پیاله‌ی شامپاین ایتالیائی مزه‌مزه کردم.

روی مردمکاش متوقف شدم:

- کارت خوب بود.

یه پاکتنامه انداختم رو میز مقابلش:

- آدرس و کلید یه ویلا تو میامی فلوریداست. یه مدت رو از اینجا دور باش؛ سپردم بلیت پرواز سیصد و یازده صبح اول وقت برات گرفتن که روی میز عسلی کنار تخت اتاق خوابته. مدارکتم تو یه ساک آبی رنگ کنار در اتاق؛ پرواز و از دست ندی.

پک عمیقی به سیگار نعنایی مابین انگشتاش زد که تا فیلتر سوخت:

- خیالتون جمع قربان. خروس خون من تو خاک آمریکام.

پوشه رو چنگ زدم و از جام بلند شدم.

گام‌های دقیق و کوبنده‌ام منو ازش دور کرد.

" 7 دی ماه سال 1404 یکشنبه "

#دانای کل

قطرات داغ، پتک‌وار و به سرعت بر پهنای شانه‎های درشتش فرود می‌آمدند.

فشار آب حس شنوایی‌اش را سنگین کرده.

دست چپ خود را حرکت داده و به وسیله انگشتان، بخار آب را از سطح شفاف آئینه حمام راند. تصویر خود را این‌بار نه محو، بلکه شفاف در آئینه دید. مردی بلندقد، موهای کوتاه و تیره‌‌ی خیس از قطرات دونده، ابروانی کمانی که شاید علت اصلی اخم مادرزادی چهره‌اش بود؛ چشمان مشکی و خنثی، لب‌هایی درشت، بینی خوش‌فرم و صاف. پوستی برنزه که ترکیب جذابی با تیره‌ی موهایش داشت و اغلب به خاطر همین پوست مورد ستایش قرار می‌گرفت. شاید تنها نکته‌ای که باعث می‌شد با تیغ چهره جذابش را تکه‌تکه نکند، مفید بودن برای نقشه‎هایش بود.

بدن ورزیده و عضلانی‌‌ای دارد، هرچند برای مامور اینترپل سازمان امنیتی به دور از انتظار نیست. نگاهی اجمالی به وضعیت بالاتنه‌اش انداخت.

از کبودی‌های سرشانه‌اش که رد تسمه جلیقه ضدگلوله به وجود آورده بیشتر از هرچیزی بیزار است. باید تا به حال به این وضعیت عادت می‎کرد؟

پس از اتمام هر ماموریت آثار فعالیت فیزیکی او به وضوح خود را نشان می‌داد گویی مهر شده بر اندامش.

مشغول کاویدن خود بود که سطح آئینه باری دیگر با غبار آب داغ محو شد. شیر آب را بسته سپس از حمام خارج می‌شود.

حوله دور پائین ‌تنه‌اش پرت کاناپه اتاق شده و برهنه و با بدنی نم‌دار خود را به سطح تخت رساند.

دراز می‌کشد. حس کسی را دارد که ساعت‌ها زیر چرخ اتومبیل له شده. ماهیچه‎های کتف و شانه، پاها و شکمش انقباض یافته.

این اولین‌بار در طول چندسال اخیر است که عملیاتی را طی 48 ساعت پی در پی به پایان رسانده. به تازگی از ماموریت بازگشته.

هفته آینده ترم جدید دانشگاه شروع خواهد شد و رمقی در تن ندارد.

از این حقیقت متنفر بود که همگی با خود خیال می‎کنند سرگرد سام نیکنام با واژه خستگی بیگانه است. هرچند از کجا باید می‌دانستند خستگی ذهنی و فیزیکی او زمین تا آسمان فرق دارد؟

افکار تار بسته به دیواره‎های ذهنش مدام به او یادآوری می‎کرد زندگی‌اش را وقف خدمت به چه کسانی کرده بود و علت اصلی خستگی‌اش چه افرادی هستند.

هرچند این خستگی هم به نحوی برایش لذت بخش بود.

هر چیزی که به هرنحوی حواس او را به اطرافش پرت می‎کرد برایش ستودنی بود.

عوامل خاصی وجود داشت که به طور مکرر می‌توانست او را سرگرم کند. یکی از این عوامل به یقین ماموریت‌هاییست که به او داده می‌شود.

پیشینه طلایی‌‌اش در حل مشکل‌ترین پرونده‎هایی قضایی بین‌المللی از او ماموری استثنایی و محبوب ساخته. نام او مظهر ترس و وحشت جنایت‌کاران پیشکسوت تلقی می‌شد. مهره‌ای طلایی بود که می‌توانست به تنهایی نابودی دشمنانش را به ارمغان بیاورد.

همه این موارد برایش نتیجه هرچیزی جز علاقه یا اجبار بود.

او بدون ذره‌ای رغبت، اما با کمال میل در خدمت ملتش است.

باید هرچه سریع‌تر خود را جمع و جور کرده و برای جلسه به اداره آگاهی مرکزی می‌رفت. یکی از منزجرکننده‌ترین روتین او پس از هر ماموریت گذشتن از میان افراد حاضر در سالن اداره آگاهی‌ست. از تظاهر آنان به احترام بیزار است.

شاید تنهایی از او چنین شخصیتی ساخته. کدام تنهایی؟

او در ستایش تنهایی اطرافش بود. در ستایش سکوتی که به وسیله هر چیزی غیر از موجودات زنده اطرافش می‎شکست.

حتی اگر از این تنهایی ناراضی هم باشد، تنها خانواده او، مادری‌ست که هرسال فقط چندین‌بار می‌تواند او را ببیند.

تقریباً نیم ساعت از زمانی که خوابیده بر تخت خیره به سقف در حال غوطه‌ور شدن در افکارش شده می‌گذرد.

آهسته و ملایم نیم‎خیز شد. در کشویی کمد را گشود.

رکابی‌ای سفید و گرمکنی مشکی به تن کرد. درحال ورز دادن شانه‌ و بازوی دست چپش از پله‎های بالابر پائین آمد.

وارد آشپزخانه شد، قهوه‌ای تلخ جوشاند.

قهوه و چای انتخاب همیشگی اوست. صدای اخبار از تلویزیون تیغی بر افکارش شد:

" چهل و ششمین ماموریت نفس‌گیر و ریسک‌آمیز سرگرد نیکنام مشهور پس از دو روز با موفقیت همراه بود. تیم آلفابت تمام... "

گزارش گزارشگر با خاموش کردن تلویزیون نیمه تمام ماند. ماگ قهوه را برداشته و به لب نزدیک می‌کند.

در این لحظه ویبره تلفن همراهش را از جایی دور حس کرد.

خشمگین ماگ را به میز شیشه‎ای کوبیده و از جا برمی‌خیزد. اهمیتی به داغی قطرات قهوه که در نتیجه کوبش شدید به میز دستانش را خیس می‌کند نمی‌دهد.

تلفن همراهش را روی کمد جاکفشی رو به روی در واحد یافت.

بی معطلی تماس را برقرار کرد. بلافاصله صدای ناهنجار فریاد آرمان:

- می‌مردی یه خورده زودتر جواب می‌دادی؟ بذار بمیرم بعد جواب بده.

- چته صداتو انداختی رو سرت؟ آروم‌تر.

- برو بابا توی روانی فقط می‎خوای منو دق بدی؟

- چه خبر شده؟

- زنگ زدم بگم همین پس فردا بروبچ برنامه کردن بریم دور، پایه‌ای؟

- همین دیشب رسیدم خستم.

- خوبه همکاریم. بیا انقدر مجبورم نکن منت بکشم خبر مرگت.

- گفتم خسته‌م.

- موندم تو کار خدا، منم پا به پات کار کردم ولی دیگه مثل تو خسته نیستم.

- زر نزن پا به پای من چه غلطی کردی؟

- باشه بابا غلط کردم، بریم دیگه.

- پرونده بعدی رو مشترکیم آرمان به جای مسخره‌بازی خودتو آماده کن.

- واسه همینه می‎گم بیا قبلش تفریح کنیم.

- نمیام.

- به جون سام فقط یه ساعت؛ زود بر می‌گردیم.

- آرمان! چقدر منو می‌شناسی؟

- می‎دونم حرفت یکیه و تغییر هم نمی‎کنه. ولی پس کی... .

- باهات تماس می‎گیرم.

بلافاصله اتصال را قطع و موبایل را به کناری پرت داد.

با خیال راحت شروع کرد به مزه‌مزه کردن قهوه تلخش. پس از دو روز فعالیت گروهی به مقداری سکوت و آرامش احتیاج داشت.

البته دلیل رد کردن پیشنهاد آرمان استراحت یا سکوت نبود.

باید روی طرح نقشه‌ی عملیات بعدی کار می‎کرد.

ماگ خالی قهوه را به میز برگرداند.

عینک طبی‌ را به چشم گذاشت، ماکت را با زاویه‌ای که بتواند از زوایای مختلف دید داشته باشد جا به جا کرده و نگاهی دقیق می‌اندازد.

نقشه‌ پرونده‎های پیشین روی دیوار و سطح میز شیبدار گوشه‌ی اتاق، دو ماکت از محل منطقه‌ای که به زودی مستقر می‌شدند روی میز خودنمایی می‎کرد.

گوشه میز چراغ مطالعه‌ای قرار داشت.

تمام وسیله‎های اتاق کار او متشکل از همین چند قلم بود.

کمد دیواری‌ای مقابل میز او قرار دارد. تمامی شواهد فیزیکی و دیجیتالی از ماموریت‌های پیشین در این کمد مهر و موم گشته.

از نخستین عملیات گرفته تا آخرینش.

تمام مدارک شامل نقشه‌ و عکس‌ها را حفظ کرده. ترجیح می‌داد پیش خود نگهداری کند تا اتاق آرشیو اداره.

از داخل لیوان راپیدها، مداد، راپید مشکی و خط‌کش بیست سانتی را برداشت.

از طریق مختصات UTM شروع کرد به رسم نقشه‌ی فرضی منطقه.

در بین تمامی ماموران اینترپل، اولین کسی بود که طراحی نقشه‌ هرماموریت را خودش انجام می‎داد. اگر ماموریتی به او واگذار شود، طرح نقشه عملیات هم به عهده اوست.

هیچ‌کدام از افراد طراح اداره آگاهی جرعت ریسک طراحی نقشه عملیات او را نداشتند.

***

#سام

نور خورشید داشت چشمامو از کاسه در می‌آورد. پلکام و باز کردم. تو جام نشستم و به نوری که از تو پنجره منعکس می‌شد نگاهی انداختم.

دست و صورتمو شستم؛ دستی تو موهام کشیدم. یه تیشرت سرمه‌ای، کت چرمی و جین مشکی پوشیدم. نگاهم به تابلوی رو به رو افتاد.

همون تابلویی که سر و ته زندگیم توش خلاصه شده بود. چشم ازش گرفتم.

با برداشتن موبایل و کمربند اسلحه‌م از خونه زدم بیرون. وسطای حیاط درحالی که کمربند چرمی اسلحه‌م رو دور کمرم سفت می‎کردم، سرایدار و دیدم.

- نبودی دیشب.

قیافه چروکیده و لبخند‌دارشو از باغچه گرفت و داد به من:

- صبح بخیر پسرم؛ دیشب زنم مهمون داشت رفتم واسه مهموناش چیز بخرم. تبریک می‎گم جوون. خسته نباشی.

بی اراده نیشخندی رو لبام نشست. خستگی؟

- ریموت در و بزن.

نشستم تو ماشین. با باز شدن در اتوماتیک به سمت اداره حرکت کردم.

بعد از نیم ساعت جلوی ورودی اداره آگاهی ترمز زدم. موبایلم و برداشتم و دکمه قفل مرکزی در و فشردم.

پله‎های سنگی ورودی رو طی کردم و وارد شدم. سربازا احترام نظامی دادن و‌ بقیه به احترامم بلند شدن.

به احمدی که رسیدم پرسیدم:

- سرهنگ کجان؟

احترام نظامی داد:

- قربان تو اتاق بازجویی هستن. منتظرتون بودن؛ گفتن تا وقتی برگردن شما تو دفترشون منتظر باشید.

به سمت دفتر سرهنگ حرکت کردم.

- ببخشید قربان؟

با صدای احمدی برگشتم:

- خسته نباشید؛ تبریک می‎گم.

نگاهم و ازش گرفتم و راه و ادامه دادم.

دفتر سرهنگ ملکی چهارمین اتاق از سمت چپ راهروی رو به روی اتاقای بازجوییه.

می‎دونستم کسی اونجا نیست پس در نزدم و وارد شدم.

با دیدن آرمان که لم داده رو صندلی سرهنگ و شیرینیِ رو میز و می‌خورد متوجه شدم اشتباه کردم.

با دیدن ناگهانی من و باز شدن در، احتمالاً فکر کرده سرهنگ اومد چون شیرینی پرید گلوش و به سرفه افتاد.

پاهاشو جمع کرد و آب توی پارچ و سر کشید، با پوزخند در و بستم؛ رفتم جلوتر:

- مزاحم خوشگذرونیت شدم؟

- غول بیابونی نزدیک بود سکته‌م بدی چرا در نمی‌زنی؟

- وقتی سرهنگ تو اتاق خودش نیست، واسه کی در بزنم؟

- تیکه می‎گی؟

به پنجره بزرگ تهِ اتاق نزدیک شدم. از سرتاسر پنجره‎های اداره نور خورشید می‌زد داخل. معمولا به این خاطر تو لنگه ظهر چراغ روشن نمی‎کردن. همه مشغول کار بودن؛ مجرما داد می‌زدن و اظهار بی‌گناهی می‎کردن، مامورای اینترپل تازه‌وارد تو تالار تیراندازی درحال تمرین بودن؛ ستوانا پرونده‎های روی میزهاشون رو جمع آوری می‎کردن؛ استوارها نیروهاشون رو آموزش می‌دادن. و شاکیا با قیافه عصبانی حقشونو می‌خواستن‌.

همیشه درحال تماشای این منظره بودم. اگر شهر حتی تو یک روز می‌تونست به آرامش برسه کار ماهم راحت‌تر می‌شد. ولی همیشه میدون جنگ بود؛ باعث می‌شه روز به روز به نفرتم از این موجودات حقیر افزوده بشه.

ولی تهران شهر متظاهراست. بهترین شرایط همینه.

با صدای آرمان بعد از مکث نه چندان کوتاهی برگشتم طرفش.

- سرهنگ امروز واسه چی می‌خواد جمعمون کنه اینجا؟

- موضوع مهمیه.

در همون لحظه سرهنگ وارد اتاق شد؛ با دیدنم لبخندی زد:

- خسته نباشی پسر؛ بازم مثل همیشه مارو سربلند کردی.

- گول این قیافه آروم و نخورین. موقعی که میاد فک می‎زنم داد و قال راه می‌ندازه که من خستم فکتو ببند.

بازم صدای آرمان بود که مزه پرونی کرد.

سرهنگ:

- بهش حق می‌دم. گفتم بیاین چون یه موضوع مهم بود.

جدی گفتم:

- چه موضوعی؟

- حالا وقت هست. بذار سرتیپا بیان؛ توهم بشین پسر بدن درد داری.

- راحتم.

آرمان خودشو ولو کرد رو کاناپه چرمی. سرهنگ از کشوی میزش یه دیسک بیرون کشید و یه پرونده

رو از زیر پرونده‎های رو میز بیرون آورد و نشست رو صندلیش؛ در همون لحظه در به صدا دراومد:

- بفرمایید.

سرتیپا وارد شدن. آرمان به احترامشون بلند شد. بعد از سلام و احوال‌پرسی، سرهنگ به آبدارچی سفارش دوقهوه و دو چای داد.

سرتیپ درخشانی در حالی که به پنجره اتاق بازجویی قدیمی

که ازش استفاده نمی‌شد خیره بود گفت:

- بسیارخب احسان؛ مشتاقم بدونم قضیه چیه؟

سرهنگ در حالی که با موهاش بازی می‎کرد گفت:

- موضوع یکم پیچیده‌س.

همه با قیافه جدی منتظر پاسخ سرهنگ بودیم. نگاهی به من و آرمان انداخت:

- ما GPS و دوربینا رو چک کردیم

یکی از نیروها حدودا ساعت یک و نیم دیشب به صورت نامحسوس، از اداره خارج می‌شه. ظاهراً به یه منطقه‌ی متروکه خارج از شهر.

بلافاصله گفتم:

- پس آرمان چی‌کار می‎کرده؟

ادامه داد:

- آرمان با تو که تماس گرفته حواسش از فیلم دوربینای مخفی اداره پرت شده و نتونسته نیرو و ببینه؛ خوب شد به حرفت اطمینان کردم سام. خوشبختانه کسی از دوربین خبر نداشته وگرنه راهکار دیگه‌ای پیدا می‎کرد‌.

- پس با توجه به چیزی که اتفاق افتاد فهمیدین نیرو کدومه؟

سرهنگ دوم همتی هم که تازه به جمعمون پیوسته بود به حرف اومد:

- خوشبختانه بله.

ادامه دادم:

- اون منطقه متروکه دقیقاً کجاست؟

ملکی نقشه‌ای از داخل پوشه آبی رنگ بیرون کشید و روی میز بازش کرد. با ماژیک قرمز دور چند ناحیه جغرافیایی خط کشیده بود.

به نقشه اشاره کرد. از پنجره فاصله گرفتم و به سمت نقشه‌ی روی میز گام برداشتم. با انگشت به خطوط قرمز اشاره کرد:

- اینجا یه منطقه‌ی متروکه وجود داره؛ دقیقا مرکزش

یه گاراژ قدیمی که ظاهراً برمی‌گرده به چهل و خوردی سال پیش ساخته شده.

قبلاً این گاراژ متروکه متعلق به یه مرد میانسال بوده که تنها زندگی می‎کرده و تو سن شصت و پنج سالگی یه روز می‌خوابه و دیگه بیدار نمی‌شه. حدس می‎زنم گاراژ و اون ساخته. از اون موقع تا الان همون‌طور مونده و کسی پا توش نذاشته. GPS گاراژ و نشون می‌ده.

آرمان با تردید گفت:

- ممکنه این نیرو نفوذی باشه؟

سرهنگ سری تکون داد:

- مطمعن نیستم.

همه دور نقشه جمع شدیم.

سرتیپ موسوی در جواب سوال آرمان گفت:

- ولی هیچ نیرویی مجوز نداره به غیر از وقت تموم شدن پستش اداره رو ترک کنه؛ اونم درست ساعت یک که از نیمه شبم گذشته.

سرتیپ درخشانی نگاهی به موسوی انداخت:

- خب عجیب همینه اگر به هر دلیل قانون‌شکنی کنه به جز مجازات خاص خودش یه مجرم شناخته می‌شه؛ چرا باید همچین ریسکی رو پذیرا باشه؟

سرهنگ ملکی دستی از شدت کلافگی به صورتش کشید و رو به سرتیپا تایید کرد:

- درسته آقایون سوال منم همینه.

رو به من ادامه داد:

- سرگرد نیکنام و معتمد؟

- بله قربان؟

- فردا شب باهم به طرز نامحسوس برید چک کنید موضوع چیه.

درحال حاضر فقطمی‎تونم به شما اعتماد کنم. البته باید ببینیم نیرو دوباره قصد رفتن می‎کنه یا نه؟

دوربینای اداره رو انتقال می‌دم رو لپ‌تاپ تو سام. حتما وقتی اداره رو ترک کردی چکشون کن.

سرتیپ درخشانی:

- سرگرد نیکنام تعریف شمارو خیلی جاها شنیدم؛ آوازتون نه فقط تو ایران، بلکه رسانه‎های خارج کشورم پیچیده. سرتیتر مجله‌ها و اخبار گزارش اینترپل شده نتیجه عملیات شما. مطمئن‌ام قادرید ماموریت بعدی رو با موفقیت به اتمام برسونید.

تنها به سکوت اکتفا کردم. گوشم از این حرفا پر بود و برام تازگی نداشت. قرار شد فردا شب منتظر بمونیم تا بفهمیم اون نیروی مشکوک نفوذیه یا نه.

رو کردم به همتی:

- مرادی به حرف اومد؟

نفس عمیقی کشید:

- هنوز نه؛ خیلی سرسخته.

اخمام جمع شد:

- شاید شما زیادی نرمید.

با این حرفم گام تند کردم تا به اتاق بازجویی فعلی برسم.

آرمان دوید دنبالم:

- سام صبر کن؛ باز نری بزنی این یکیم تیلیت کنی خودت می‎دونی طی این دو ماه چهارمین باره از بازجویی محرومت می‎کنن. یکم فکر کن

باز مقامات میان اداره رو می‌ذارین رو سرتونا می‎خوای چی‌کار کنی؟

- به حرفش می‌آرم.

غرغراش شروع شد:

- وای به حالت اگه این دفعه مثل سری قبل بخوای زیاده‌روی کنی. رئیس ستاد کل بیـچارمون می‎کنه. من شغلمو دوست دارم اگه تو نداری خیالی نیست؛ ســــام گوش می‌دی چی می‎گم؟

اتاق بازجویی دور افتاده‌ترین اتاق بود که ته سالن قرار داشت. یه میز و صندلی آهنی رنگ و رو رفته و چراغ آویزون از سقف وسایلشو تشکیل می‌داد.

- جان من خودت و کنترل کن. باشه؟

صدای آرمان بود درحالی که داشت می‌دوید پشتم این جمله رو با تردید گفت.

ملکی و همتی به ترتیب پشت شیشه‌ی اتاق ایستادن و با حرکت دست همتی متوجه شدم ضبط و روشن کردن.

همین که صدای در رو شنید سرشو آورد بالا. نگاهی بهم انداخت و دوباره برگشت به حالت قبل.

به میز نزدیک شدم:

- قصد نداری اعتراف کنی دیگه؟

- معلومه که نه. فکر کردی می‌تونی خامم کنی؟ کور خوندی من کسیو لو نمی‌دم.

سعی کردم از طریق زبان بدن و حرکاتش متوجه حس و حالش شم.

کندن پوست لب؛ تردید.

لرزیدن پای راست و گره انگشت‌ها؛ کنش عصبی.

نفس‌های به شمار افتاده؛ استرس.

موقعیت خوبیه. پوزخند صداداری زدم:

- کنجکاوم بدونم الان چه حسی داری؟

سرشو گرفت بالا:

- حس افتضاحی دارم از اینکه یه مامور عوضی... .

حرفش با اولین مشت سنگینی که تو فکش فرود آوردم نیمه تموم موند. با نفرت زل زد تو چشمام و دست چپش رو بلند کرد تا خونی که از گوشه لبش زده بود بیرون و پاک کنه.

خون‌سرد نشستم رو به روش و دستامو تو سینه بهم گره زدم. منتظر نگاهم و بهش دوختم.

- جناب سرگرد فکر کردی من کـ... .

مشت دوم و محکم‌تر از قبلی زدم. از تو جیبم دستمال و کشیدم بیرون و پرت کردم جلوش.

با اخمای درهم دست‌مال رو چنگ زد و گذاشت رو زخم لبش. این دفعه با پوزخند گفت:

- یکی دیگه بزن تا... .

مشت سوم. داد زد:

- داری چه غـ... .

مشت چهارم. دهنش خون‌آلود شده بود. فکم از عصبانیت درحال لرزیدن بود.

از پشت میز به طرفش خم شدم. یقشو چنان کشیدم که یه گوشه جر خورد؛ دادی که زدم تو دیواره‎های اتاق پیچید و پژواکش بازتاب گوشام شد:

- کافیه فقط یـــک بار...

بلندتر داد زدم:

- یک بار دیگه منــو عوضی خطاب کنی؛ چنــــان بلایی سرت بیارم، که ابلیس هم از انجامش عاجز باشه.

نفس عمیقی کشیدم و یقشو ول کردم و ازش فاصله گرفتم تا دور میز دور بزنم.

با پوزخند ادامه دادم:

- تو یه کم خوش خیالی. شاید فکر کردی میاریمت اینجا چای شیرینی بهت تعارف کنیم.

جلوش ایستادم؛ دولا شدم و با صدای تحلیل رفته اما محکم و کوبنده‌ای ادامه دادم:

- خودت بهتر می‎دونی بدست آوردن اطلاعات مورد نظرم؛ برام آسونه. ولی خب نمی‎خوام جایی درز کنه. تو گیر افتادی و دستتون و خوندم.

به نفعته بگی کی باهات همکاری کرده؛ وگرنه که می‎دونی باهات چیکار می‎کنم؟

نگاه عصبیشو تو چشمام قفل کرد:

- این وصله‌ها به من نمی‌چسبه.

نفس عمیق دیگه‌ای کشیدم‌. آروم بهش نزدیک شدم؛ و با خونسردی گفتم:

- کدومو ترجیح می‌دی؟

پشت صندلیش ایستادم. دستامو دوطرف پشتی صندلی گذاشتم. زیر گوشش زمزمه کردم:

- محافظت از اکیپت... .

با نیشخند:

- یا خانوادت؟

لرزش شدید بدنشو با تکون صندلی حس کردم. ازش فاصله گرفتم و دستامو پشتم به هم گره زدم:

- بهت سه ساعت وقت می‌دم مقر بیای. این حداکثر کاریه کهمی‎تونم برات انجام بدم؛ بهش فکر کن.

و با گام‌های مساوی و محکم از در اتاق خارج شدم. همین که در اتاق و به‌هم کوبیدم آرمان تندجوش و کلافه سریع جلوم در اومد:

- د همین کارا رو می‎کنی که ماهی سه هفته‌شو از بازجوئی محرومت می‎کنن دیگه. مگه حرف تو گوشت می‌ره؟

بی‌توجه به نق زدناش به طرف ملکی و همتی رفتم:

- سه ساعته برمی‌گردم.

سرهنگ ملکی نگاهشو از شیشه‌ی اتاق بازجویی گرفت:

- فکر کنم کار و تموم کردی؛ تو این چند مدت قیافشو وارفته ندیده‌ بودم.

همتی:

- حالا چرا شاکیمی‌شی خب اصلا این پرونده تمام و کمال واسه تو؛

ولی سام، تهدید مجرم خودش نقض قوانینه. حتی بعضی مورد داریم در این شرایطم اعتراف نمی‎کنن.

برگشتم طرف همتی و در حالی که دولا شده بودم و نوار وویس ریکورد و از دستگاه در می‌آوردم گفتم:

- مثل اینکه یه چیزیو فراموش کردین سرهنگ.

هیکلمو صاف کردم و نگاهمو بهش دوختم:

- من قوانین خودمو دارم.

گام از گام برداشتم و راه‌روی اداره رو طی کردم. آرمانم دنبالم پا تند کرد. از اداره خارج شدم.

***

نشستم رو کاناپه و کت چرممو در آوردم. تیشرت زیرش رو گذاشتم رو مبل.

باید کتف هامو ماساژ بدم. واقعا داره اذیتم می‎کنه.

آرمان لباسشو درآورد و خودشو شوت کرد رو کاناپه و یکی از کوسن‌های مبل و کشید بغلش.

با صدای تحلیل رفته‌ای گفت:

- چه روز خسته کننده‌ای بود پسر. مرادی عجب پوست کلفتیه.

نیم خیز شد و گفت:

- راستی... .

در حالی که بطری آب و سر می‎کشیدم زیر چشمی نگاهش کردم:

- امشب... بچه‌ها میان.

آب پرید گلوم و به سختی به سرفه افتادم. چند لحظه سکوت.

به زور گفتم:

- چه غلطی کردی؟

- گفتم که؛ بروبچ میان دیدنت. از تابستون پارسال ندیدنت امشب باهام هماهنگ کردن گفتن بهت خبر ندم تا مثلا سورپرایز بشی منم دیدم خسته‌ای گفتم خبرت کنم. بخدا همین.

حتی گوشای خودمم از دادی که زدم کر شد.

غریدم:

- بگو کار تو نبوده.

از جا پرید و دستاشو تسلیم‌وار بالا آورد:

- بخدا اون طور که فکر می‎کنی ن... .

- می کشمـت توله سگ.

از جام جست زدم. دویید:

- مرتیکه لجن بی همه‌چیز! وایسا من دستم بهت برسه نصفت می‎کنم.

دمپائی دم دستی پلاستیکی آبی رنگ و چنگ زد و پشت کاناپه وسط حال پناه گرفت. داشتیم کاناپه رو دور می‌زدیم.

کوسن و برداشتم و پرت کردم تو صورتش.

- سام یه دقیقه... .

- خفه شو الان می‎گیرمت.

- بخدا... .

- گفتم وایسااا

بهش رسیدم. از یقه پشت گردنشو گرفتم که پرت شد رو زمین.

نشستم رو شکمش و دستاشو کوبیدم کف زمین.

غریدم:

- بالاخره کار خودتو کردی.

- بابااا یه دقیقه گوش بگیر.

شروع کرد تند تند به توضیح دادن:

- من نگفتم خودشون برنامه ریختن خره. من اگر می‌خواستم بچه‌ها رو دزدکی بکشونم اینجا که نمی‌اومدم به تو بگم.

ذره‌ای از عصبانیتم خوابید. همه برنامه‌ای که واسه امشب ریختم به فنا رفت.

صدام تحلیل رفت اما لحنم نه!

- پس از کجا فهمیدن الان خونم؟

در حالی که زور می زد از جاش بلند شه:

- من چه می‎دونم؛ سعید و که می‌شناسی. همیشه درحال سرو گوش آب دادنه بکش کنار خفه شدم.

با اعصابی متشنج از رو شکمش بلند شدم. در یخچال دوقلو رو باز کردم.

بسته قرص‌های آلفن ایکس ال و نوافن رو بیرون آوردم. از فرم نوافن و ایکس ال یه قرص کشیدم بیرون و انداختم دهنم.

آرمان درحالی که رو زمین به پهلو دراز کشیده بود با لبخند کارامو تماشا می‎کرد.

با دیدن من در حال خوردن مسکن اخم کرد.

سری بطری آب و باز کردم بهش چشم دوختم.

- نخور این زهرماریارو!

بطریای خالی آب معدنی رو ریختم تو نایلون.

برگشتم اتاق و همون رکابی‌ای که تنم بود رو هم در آوردم.

یکی از عادت‌هایی که باهاش خو گرفتم این بود که تو خونه عادت نداشتم لباس بپوشم.

اغلب سختی کار خستم می‎کرد واسه همین لباسامو در می‌آوردم تا راحت‌تر باشم.

صدای داد آرمان و از تو هال شنیدم:

- شازده پسر؛ کاراتو بکن باید برگردیم اداره.

لپ تاپ و با نوارهای وویس ریکورد برداشتم آوردم تو پذیرایی. رو کاناپه نشستم.

- باز که هوای کار گرفتت؟

اومد و جفت من نشست. زل زد به مانیتور.

- کدوم فایله؟

- گمونم فایل B64 باشه.

از بین فایل‌ها تاریخای مربوط به قبل از دوماه پیش و کنار زدم. شمردم.

پیداش کردم. کلیک کردم رو فایل تا آپلود شه.

با باز شدن فایل و نمایان شدن تصاویر نواحی مختلف اداره به صورت صفحه‌ای آرمان سریع گفت:

- خودشه.

اشاره کرد به ایست نگهبانی. هردو به مانیتور خیره شده بودیم.

بعد از نگاهی که به اطراف انداخت، بی سروصدا ساعت یک و ربع از اداره خارج شد.

فایل دوربینای خارجی ساختمان و به ترتیب چک کردم.

یه پاترول منطقه بیرونی تو ناحیه چپ اداره پارک شده بود.

- پلاکش و چک کن.

- دهــــنتو بـبند؛ می‎خوام تمرکز کنم.

صحنه رو جلوتر کشیدم و استپ کردم.

زمزمه وار گفتم:

-‌ ۷۲۵ط۲۶

آرمان سریع شماره پلاک و یادداشت کرد و با شور و شوق گفت:

- بزن هکش کن.

- اگه بیام شماره پلاک و هک کنم که زرتی صاحابش متوجه می‌شه. می‌دمش به هکرای آی تی اداره.

- اصلا از کجا معلوم صاحبش این باشه؟ خودت که بهتر می‌تونی چرا نه؟

از شدت کلافگی دستی به موهام کشیدم.

- چون حتی اگر یه درصدم طرف شک کنه بفهمه پای پلیس به قضیه وا شده نقشمون زرتی نقشه بر آبه. اگه بخوام با منطق تو پیش برم که از حالا باید فاتحمو بخونم.

- راستی!

همچین هوار زد راستی که در و دیوار لرزید.

- نفهم؛ آروم‌تر می‎خوای در و همسایه رو بکشونی دم در واحد؟

- می‌دیم سعید. اون می‌تونه در عرض چند ثانیه لوکیشنای پلاک و در بیاره. مگه نمی‎گی باید از تک‌تک کاراش خبر داشته باشیم؟ وقتی رفیق خودمون می‌تونه چرا... .

- نیاز نیست پای سعید و به این قضیه باز کنی نباید کسی بو ببره.

- هرچی گفتم ساز مخالف بزن.

- فردا نیمه‌شب دست به کارمی‌شیم. خودتو آماده کن.

- به سرهنگ گزارش می‌دم.

چندین‌بار نوار وویس ریکورد و گوش کردم ولی چیز مشکوکی دستگیرم نشد.

دستی به صورتم کشیدم و رو زانوهام خم شدم.

صدای آرمان:

- سس بذار یدا رو سس تاکید دارماا سس نذارید پیتزا رو نمی‎خوام.

بعد از خوردن نهار ربع ساعت زودتر حرکت کردیم که سه ساعت بشه اونجا باشیم

اداره برعکس چند ساعت قبل شلوغ شده بود.

با ورود ناگهانیمون همه نگاه‌ها برگشت طرف ما.

اوایل فکر می‎کردم با گذشت زمان به این نگاه‎های زننده و عذاب آور عادت می‎کنم و یه امر روزمره عادی برام می‌شه. اما مشهود بود که نمی‌تونم عادت کنم و هنوزم عصبی می‌شدم.

خوشم نمیاد کسی بهم خیره شه و زل بزنه تو هیکلم.

همچنان بی‌توجه به نگاه‌ متحیر بقیه راهمو ادامه دادم. تو خیال خودم بودم وبا گام‌های محکم و سنگین به سمت اتاق بازجویی حرکت می‎کردم.

لحظه‌ای با شنیدن صدای جیغ بلندی از حرکت ایستادم. جیغ یه بار دیگه باز تو دیواره‎های سالن پیچید.

با عصبانیتی بی‌حد و مرز به طرف سالن سروان‌های راهنمایی رانندگی که منشا این صدای کثیف بود حرکت کردم.

هنوزم حس می‎کنم همه با این واکنشم مبهوت شدن؛ انگار تو سالن آمفی تئاتر نشستن و کنجکاون قراره من چه واکنشی نشون بدم. وقتی چیزی اذیتم می‎کنه باید از دم نابود بشه. در سالن راهنمایی رانندگی رو با ضرب باز کردم؛ وارد شدم.

سروان خشمگین و عاصی برگشت سمت در.

با دیدنم انگار تازه متوجه شد چه خبره سریع ایستاد و احترام نظامی داد.

یه خانم با شومیزی شکلاتی که تعجب تو اجزای صورتش موج می‌زد و در حال بررسی خودم دیدم. مشتمو جمع کردم. رفتم جلوتر و محکم کوبیدم رو میز. سروصدای مهیبش تو دیواره‎های سالن پژواک انداخت و تن صدای عصبانی و عمیقم بی‌اختیار بلند شد:

- چه خبره اینجا؟ صداتونو انداختین رو سرتون؛ اینجا دیسکو نیس اداره پلیسه.

آرمان از پشت آستین لباسمو آروم فشرد:

- آرووم.

آستینمو از دستش کشیدم و رفتم جلو.

تالار تو سکوت عمیقی فرو رفته. همه ناظرن.

تیله‎های عمیق و شبرنگم رو تو چشمای گستاخش که ترس و تعجب داخلش موج می‌زد قفل کردم.

با صدایی مخدوش از عصبانیتی بی حد و مرز رو به دختره غریدم:

- خانوم محترم؛ اگر قصد داد و هوار راه انداختن دارید بهتون اخطار می‌دم هرچه سریع‌تر اداره رو ترک کنید.

بعد از مکثی آروم گفت:

- معذرت می‎خوام. ولی... من دلیل دارم.

- دلیل و منطق حکم نمی‎کنه شما تو اداره عمومی آرامش و از بقیه بگیرید و تا حد امکان صدا بالا ببرید.

به راد اشاره کردم:

- ایشون می‌تونن همین الان به جرم بحث با تیم سروان‌های رانندگی شمارو دستگیر کنن. امروز هر نوع خطا و اشتباهی تو ثبت و ضبط پرونده‎های مامورین به وجود بیاد مقصر شمائید که تمرکز و آرامش اداره رو بهم زدید.

راد:

- سرگرد نیکنام متشکرم که اومدید قربان؛ این خانوم از طرف دونفر شکایت شدن.

نگاهی جزئی انداختم به دختره که بهم زل زده بود.

- چی؟

صداش تعجب برداشت. با تته پته و چشمای گرد شده متحیر زمزمه کرد:

- سرگرد نیکنام؟!

سعی کردم خونسردی از بین رفتمو دوباره برگردونم.

- ازشون شکایت شده. سروان راد موضوع چیه؟

- چی بگم قربان... ایشون با یه خانوم و آقای دیگه که پشت درگاه منتظرن یه تصادف داشتن. این خانوم از پشت به ماشین شاکیا زده. شاکی ایشونم می‎خوان خانوم

خسارت بپردازن. ایشونم می‎گن تقصیر از خودشون نبوده و بی‌دلیل مقصر می‎دونن.

- دوربینای مداربسته رو چک کردید؟

- قربان تو یه منطقه تصادف رخ داده و دوربینی در کار نبوده.

عمیق نفسی کشیدم و رو به سروان راد گفتم:

- شاکی ایشون و صدا کنید.

سروان راد بعد از زمزمه آروم "چشم" با صدای بلندی یکی از افسرای بیرون در و صدا زد.