رمان نبض مرگ

احتمالاً دکتر هم این رو فهمیده بود. این روزها دلم نمی‌خواست آدم بکشم. این‌بار، دلم مرگ خودم رو می‌خواست.
چه می‌شد امروز، همان‌جا، توی همان اتاق، با همان درد، یه تیر به کله‌ام شلیک کرده بودم و همه‌چیز تموم می‌شد؟
حداقل عذاب وجدان به پایان می‌رسید. حداقل دیگه ان چشم‌ها رو هر وقت که چشم‌هایم را می‌بندم، نمی‌دیدم.
به خودم امدم، با تنگی نفس سرم را از روی بالش بلند کردم و نفسی عمیق کشیدم.
تمام این مدت صورتم روی بالش بوده و نفس نمی‌کشیدم.
کبود شده بودم؛ رسماً به نفس‌نفس افتاده بودم.
مگر انسان هم نفس کشیدن یادش می‌رفت؟
آها یادم امد. من که انسان نبودم.
سرم را دوباره روی بالش گذاشتم. ساعد دست راستم را روی چشم‌هایم انداختم.
چشم‌هایم عجیب درد می‌کردند و نوری که از پنجره به اتاق می‌تابید، مانعی برای خوابم بود.
در همان حالت، بعد از مدتی پلک‌هایم سنگین شد، روی هم افتاد و در بی‌خبری فرو رفتم.
***
در میان خواب نامنظمم، صدای باز شدن در اتاق آمد.
پشت سرش صدای کفش‌هایی که به سمت تختم می‌آمد و درست بالای سرم، سمت راست، ایستاد.
تمامی حسگرهایم فعال شده بودند؛ برای هر حرکت آنی‌ای آماده‌ی واکنش بودم.
نفس‌هایم را منظم نگه‌داشته بودم که احساس خطر کرده و حمله نکند.
می‌توانستم از روی حرکات دستانش یا صداهای ارامی که ناخواسته استخوان‌های بدنش می‌دادند، حالتش را دریابم.
دستش به سمت شانه‌ام می‌رفت. در یک حرکت کاملاً ناگهانی، چشم‌هایم را باز کردم؛ با دست راستم، دست چپش را که به شانه‌ام نزدیک می‌شد، گرفتم و با دست چپم گلویش را فشردم. با حرص گفت:
_ وحشی، تو آدم نمی‌شی!
وقتی صورتش را دیدم چشم چرخاندم و دستم را آزاد کردم. همان لحظه با صدایی جیغ‌ مانند گفت:
_ عجب قافیه‌ای شدااا!
_ محض اطلاعت باید بگم، اثری از قافیه نبود.
بی‌توجه به او دوباره روی تخت افتادم، اما صدایش باز هم آمد. این دختر چرا اصلاً لال نمی‌شه؟
_ حالا هرچی، مجبور نیستم همه‌چی رو بدونم. حتی ماه هم با اون عظمتش نقص‌هایی داره.
بله، درست است؛ پررو هم هست.
_ چند بار باید بگم این‌جوری وارد اتاقم نشو؟
سکوتش که طولانی شد، چشم باز کردم. تو اتاق نبود. چرا متوجه رفتنش نشدم؟ نیم‌خیز شدم که ناگهان از زیر تخت بیرون پرید.
دست‌هایش را بالا گرفته بود، انگار که چنگ شیر باشد.
_ بووووو!
متعجب نگاهش کردم. این دختر واقعاً احمق بود؟ چرا فکر کرده بود از این حرکتش می‌ترسم؟
مثلا یه زن جوون بالغ به حساب می‌امد...
_ چرا نترسیدی؟ اه بابا تو چرا هیچ‌وقت نمی‌ترسی؟
_ شاید چون بیست‌وچهار سالمه و تو این سن، چیزهای ترسناک‌تری تو زندگیم دیدم.
سکوت کرد. این دختر عجیب مودی بود؛ واکنشش در یک لحظه تغییر می‌کرد.
انگار نه انگار که چند دقیقه پیش دیوانه‌بازی درمی‌آورد.
حالا بغض کرده بود. چرا؟ فقط یک جمله باعثش شده بود؟ اینکه گفته بودم چیزهای ترسناکی دیده‌ام؟ کجای این حرف بغض داشت؟
هوا تازه رو به روشنایی می‌رفت. چهره‌اش را واضح دیدم. موهای نارنجی‌اش روی شانه‌هایش ریخته بود.
چشم‌های آبیِ تیره و آهویی، مردمک‌هایی آن‌قدر بزرگ که سفیدی چشم‌هایش را بلعیده بودند. لب‌هایی با حجم متوسط و کک‌ومک‌هایی که روی صورتش پخش شده بودند.
زیبایی خاصی داشت. آن‌قدر زیبا که به جمله‌ی «غرق شدن در اقیانوس چشم‌ها» ایمان آوردم.
زیبایی معصومی داشت و دل کندن از آن چشم‌ها زیادی سخت بود.
_ هی، خوردیم! بذار یه کم بمونه برای دوست‌پسر آینده‌م.
نیشخندی زدم و گفتم:
_ هیچ‌کس با این اخلاق گندت تحملت نمی‌کنه.
با حرص، پایش را به زمین کوبید:
_ هییییی! اخلاقم کجاش گنده؟ دختری بهتر از من روی کره‌ی زمین نیست!
نیشخندم عمیق‌تر شد. روی تختم نشستم و گفتم:
_ ساعت چنده؟
_ شش صبح.
با حالتی تهدیدآمیز خیره‌اش شدم:
_ سارا، امیدوارم دلیل قانع‌کننده‌ای برای بیدار کردنم تو این ساعت داشته باشی.
بی‌درنگ جواب داد:
_ رئیس منتظرته.
چشم‌هایم گرد شد.
سرِ صبح باز چه می‌خواست؟ هیچ‌وقت بی‌دلیل صدایم نمی‌زد.
اما عجیبش این بود که هیچ‌وقت صورتش را ندیده بودم.
همیشه پشت دیوارهای شیشه‌ای‌اش پنهان می‌شد؛ مبادا کسی سد راهش شود، مبادا کسی مرگش را بخواهد، مبادا ناخواسته به چنگال عزرائیل بیفتد.
غافل از اینکه ما همیشه جان‌مان برای کارهای نکبت‌بار او در خطر بود.
_ باشه، الان میام.
سری تکان داد و از اتاق خارج شد. سرم را میان دست‌هایم گرفتم.