رمان نبض مرگ به قلم دنیا.ع

ژانر : #تخیلی #علمی #عاشقانه #اکشن #روان‌شناختی

خلاصه :

آیما سال‌ها پیش در حادثه‌ای والدینش را از دست می‌دهد و پس از آن، در یک پایگاه نظامی پرورش می‌یابد؛ پایگاهی که بیشتر به لانه‌ی خلافکاران و جنایتکاران جهان شباهت دارد تا جایی برای نجات و آموزش.

اما با گذشت زمان، شک و تردید ذهن او را فرا می‌گیرد: اگر خانواده‌اش را در یک حادثه از دست داده، چرا هیچ تصویری از آن روزها در ذهنش نمانده است؟

چرا حتی چهره‌ی والدینش را به یاد نمی‌آورد؟

در همین میان، آیما مأموریتی مهم دریافت می‌کند؛ مأموریتی که او را با ویرانگری سرد و خطرناک روبه‌رو می‌سازد.

اما آنچه همه‌چیز را تغییر می‌دهد، رازهایی است که او در یکی از جشن‌های پایگاه کشف می‌کند؛ رازهایی دفن‌شده که می‌توانند زندگی تمام اعضای پایگاه را دگرگون کنند.

جشنی که در آن از محصولی سرنوشت‌ساز رونمایی می‌شود؛ محصولی که شاید بتواند آینده‌ی انسان‌ها را تغییر دهد و حتی بخشی از خاطراتشان را پاک کند...

1 دسامبر / 16:48 / نیویورک

اسلحه به دست، سرد و تهی از هر نوع احساسی، به دیوار سفید‌رنگ اتاق زل زده بودم؛ منتظر دستور قطعی برای مرگ!

از دیوار دل کندم و به زن میانسال و دختر‌بچه‌ی حدوداً شانزده‌ساله چشم دوختم.

زن مدام گریه می‌کرد، اما دختر انگار خشک شده بود؛ هیچ درکی از اطرافش نداشت.

سعی می‌کردم به چشمانشان نگاه نکنم، زیرا اگر به چشم‌هایشان نگاه می‌کردم، نمی‌توانستم جان بگیرم و اگر جان نمی‌گرفتم، جان خودم گرفته می‌شد.

به دختر نگاه کردم. موهای بلند خرمایی‌اش تا کمرش می‌رسید، چشم‌های درشت و پوستی سفید داشت.

دختری به این سن این‌قدر خوشگل؟

جالب بود، زن هم کم از او نداشت. زن زیبایی بود؛ موهایش به زور تا روی شانه‌هایش می‌رسید.

چشم‌هایی درشت که دورشان کمی چروکیده بود، پوستی سفیدتر از دیوارهای آن اتاق داشت.

دست‌ و پاهایشان بسته بود و روی دهانشان چسب زده بودند.

چرا برای کشتن دو نفری که هیچ نمی‌توانستند از خود دفاع کنند و علاوه بر آن، از قبل هم گرفته شده بودند، من آمده بودم؟

مگر این کار من بود؟ کار من پیچیده‌تر از این‌ها بود. اصلاً چرا دستور مرگ یک دختر‌بچه را گرفته بودم؟ احمقانه بود.

در باز شد. مأمور با تکان سر فهماند که دستور صادر شده.

اسلحه را به سمت دختر نشانه رفتم. او نمی‌توانست مرگ مادرش را تحمل کند، برای همین اول از او شروع می‌کردم.

دختر، بی‌حس و سرد، درست مثل خودم، به چشمانم نگاه می‌کرد.

این دختر زیادی جسور بود؛ می‌توانست بدون هیچ ترسی به چشمان قاتلش نگاه کند.

البته نگاه که نه… بکاود.

ضامن اسلحه را آزاد کردم که ناگهان زن جیغ خفه‌شده‌ای کشید. مدام فریاد می‌کشید؛ انگار می‌خواست چیزی را بازگو کند، اما تمامش در گلویش خفه می‌شد.

با حرص اسلحه را به سمت زن گرفتم که با دیدن چشمان غرق اشک و قرمزش، درد شدیدی در اعماق مغزم حس کردم؛ انگار درونش بمب منفجر شده باشد.

پاهایم سست شد، قلبم بی‌درنگ خودش را به قفسه‌ی سینه بخت برگشته‌ام کوبید.

به شقیقه‌هایم چنگ زدم و با لنگ‌زدن، به زور خودم را به دیوار رساندم.

آیا یک تیر توی کله‌ام خالی کنم دردش تمام می‌شود؟

پیشانی‌ام را به دیوار چسباندم، انگار در سرم جرقه‌ای زده باشند.

پیشانی‌ام را بلند کردم و به دیوار کوبیدم، گویی دردش تسکین شده باشد، گویی برای لحظه‌ای سکوت کرده باشد.

بلند کردم و دوباره کوبیدم به دیوار.

همانند دیوانه‌ها سرم را به دیوار می‌کوبیدم.

اطرافم صداهای مبهمی بود؛ شاید صدای آن زن باشد، نمی‌دانم.

سرم را بلند کردم تا دوباره به دیوار بکوبم که از وسط پیشانی تا بینی‌ام، مایع غلیظی را حس کردم.

نگاهم را به دیوار سفید رنگ رو به رویم دوختم.

قسمتی از دیوار شکاف برداشته و مایعی سرخ رنگ درون شکاف‌ها راه گرفته بود.

دستانم را مشت کردم و درست فرق سرم کوبیدم...

اما فایده‌ای نداشت، این درد قسم خورده بود به درک واصلم کند.

ناگهان دو مأمور سرتاپا سیاه‌پوش از بازوهایم گرفتند و مرا از اتاق بیرون بردند.

سرم گیج می‌رفت، درکی از اطراف نداشتم، درون مغزم بمب در حال انفجار بود.

گویی فلج شده بودم، حتی توان حرکت نداشتم که پاهایم روی زمین کشیده می‌شد.

چشانم بسته میشد، نتوانستم بر سیاهی پیروز شوم.

او موفق شد و مرا فرا گرفت.

***

با خستگی فراوان چشم‌هایم را باز کردم.

سرم درد می‌کرد، اما نه مثل درد معمولی؛ انگار جا و مکان انفجاری قدیمی هنوز در مغزم زنده مانده بود.

به‌سختی نیم‌خیز شدم و نگاهی به اطراف انداختم.

اتاقی به رنگ سفید و چوبی؛ پنجره‌ای بزرگ که پشت تورهای نازک پنهان شده بود، کنار پنجره کاناپه‌ای سفید با کوسن‌هایی سفید و کاراملی و دستگاه‌هایی کنار تخت که فقط یک چیز را نشان می‌دادند: من هنوز زنده بودم.

هوا تاریک بود. احتمالاً ساعت از هشت گذشته بود. چشم‌هایم را دوباره بستم و منتظر دکتر شدم، چون تنها کسی که در این ساعت اینجا حضور داشت، دکتر بود.

دکتری مهربان و به‌ ظاهر باملاحظه؛ با عینک و ریش‌های پروفسوری.

چشم‌هایی آبیِ روشن که کمی او را ترسناک می‌ساخت.

میانسالی اصلاً به چهره‌اش نمی‌آمد. انگار این چهره‌ی زیبا همه‌چیز را از خود واقعی‌اش پنهان کرده بود.

نقابی روی صورتش بود و پشت آن نقاب، چهره‌ای ترسناک پنهان شده بود که بویی از انسانیت نبرده بود.

اسمش دکتر بود اما تفاوتی با بیمارهای سایکوپت نداشت. زیرا او واقعاً یک بیمار سایکوپتِ دوشخصیتی بود؛

در حالت عادی دکتر و شخصیت دومش، با توجه به بیماری‌اش، سایکو؛ کسی که می‌توانست با انواع روش‌های خلاقانه، انسان را به جنون برساند.

در باز شد و کسی وارد اتاق شد. می‌دانستم دکتر است. چشم‌هایم را باز نکردم.

از صدای کفش‌هایش فهمیدم که به طرف تخت آمد و بالای سرم ایستاد. نگاه خیره‌اش را روی خودم حس می‌کردم.

_ واقعاً فکر می‌کنی نمی‌تونم کسی رو که خوابه تشخیص بدم؟

انگار دکتر با شخصیت واقعی‌اش به استقبالم آمده بود. بدون باز کردن چشم‌هایم گفتم:

_ فکر می‌کنی خودم رو زدم به خواب که نفهمی بیدارم؟

با صدایی خش‌دار گفت:

_ خب چرا ادای مرده‌ها رو درمیاری؟

چشم‌هایم را باز کردم و مستقیم به رو به‌ رو خیره شدم.

_ شاید می‌خوام خودم باور کنم که مرده‌ام!

با حالتی ترسناک به چشم‌هایش زل زدم.

او بی‌خیال، دست‌هایش را در جیب روپوش پزشکی‌اش گذاشت و گفت:

_ چرا دیوونه شدی؟

در جایم نیم‌خیز شدم، شقیقه‌هایم تیر کشید، چهره‌ام از درد مچاله شد.

تکیه‌ام را به پشتی تخت دادم و گفتم:

_ نمی‌دونم خیلی یهویی اتفاق افتاد.

به سمت کاناپه‌ی کنار پنجره حرکت کرد.

_ درد از کدوم قسمت سرت شروع شد؟

روی کاناپه نشست. من خیره به ملحفه‌ی سفید رنگ اخم کردم.

_ نمی‌دونم، فقط درد حس کردم از نوع شدیدش!

مکثی کردم و دوباره ادامه دادم:

_ دقیق نمی‌تونم بگم، چون تا حالا همچین دردی…

پیشانی‌ام را با دست خاروندم. دستم به چسب روی پیشانی‌ام خورد.

تازه یادم آمد داشتم همانند دیوانه‌ها سرم را به دیوار می‌کوبیدم. اخم غلیظی کردم که با صدای دکتر به خودم امدم :

_ خب؟

مکثی برای دریافتن موقعیت موجود کردم و سپس جمله‌ام را کامل کردم:

_ همچین دردی حس نکرده بودم. خیلی شدید بود، از اعماق سرم شروع شد؛ انگار بمب منفجر شد.

_ چیزی باعث تحریک اعصابت شد؟

بدون ترس، با چشمانی خالی، به چشم‌های ترسناکش پشت آن عینک‌ها خیره شدم و گفتم:

_ آره، وقتی نگاه اون زن و فریادش رو شنیدم. وقتی می‌خواستم به یه دختر بچه شلیک کنم. اصلاً هر وقت یادم میاد چه کارهایی انجام می‌دم، اعصاب‌های مغزم که هیچ، کل اعصاب‌های وجودم تحریک می‌شن.

پوزخندی از روی پررویی زد.

_ جدیداً خیلی جسور شدی‌.

همچنان خیره به همان چشم‌ها بودم. نمی‌خواستم متوجه ترس درونم شود.

با تمام توان سعی می‌کردم مردمک چشمانم نلرزد.

پوزخندش عمق گرفت.

_ اینجوری نگاهم نکن، دلم می‌خواد چشاتو دربیارم.

این‌بار من پوزخند زدم.

_ می‌دونستم چشمام زیباست؛ نیازی به درآوردن نیست.

_ چی شده؟ قبلا ازم می‌ترسیدی. نمی‌خوای شخصیت دومم خودشو نشون بده، درسته؟

نگاهم را ازش گرفتم و به سِرم توی دستم زل زدم.

بدون نگاه کردن به او فقط نالیدم:

_ شخصیت دومت به چپم، اصلاً هر دو شخصیتت به چپم.

سکوتی کوتاه و دوباره به چشمانش نگاه کردم. نگاهش رنگ خون گرفته بود.

لب‌هایش را با زبانش تر کرد، رو به جلو متمایل شد، آرنج‌هایش را روی زانوهایش گذاشت و دست‌هایش را در هم قفل کرد.

چینی به ابروهایش داد که وسط پیشانی‌اش خطی عمیق افتاد.

با چشم‌هایی که معلوم بود فقط چند قدم تا امتحان‌کردن شکنجه‌هایش فاصله دارد، غرید:

_ زبونت زیادی دراز شده، می‌خوام یه‌کم ازش رو ببرم، هممون راحت شیم.

به تهدیدش توجهی نکردم.

_ کی می‌تونم برم؟

در همان حالت گفت:

_ بهتره همین الان بری، چون دلم عجیب زبونت رو توی آزمایشگاهم می‌خواد.

با چشم‌های خالی و خمار به چشمانش خیره شدم.

به‌ جرأت می‌توانم بگویم تیره‌ترین نقطه را در آن چشم‌های آبیِ ترسناک پیدا کردم.

آن‌قدر زل زدم تا بفهمد تهدیدش اندازه‌ی نیش یک مورچه هم برایم اهمیتی ندارد.

چشم از آن تیله‌های ترسناک گرفتم.

با بی‌خیالی سِرم را کندم و به زمین انداختم.

بی‌توجه به خونی که از جای سرم بیرون زد،

از تخت پایین آمدم و به سمت در حرکت کردم.

صدایش را از پشت سرم شنیدم. به طرفش برنگشتم، با عصبانیتی که در صدایش موج می‌زد گفت:

_ آیما، داری زیادی از حد خودت می‌گذری.

اگه می‌خوای زندگی کنی باید از دستورات پیروی کنی. به هیچ‌کس مربوط نیست حالت خوب نیست، افسرده‌ای یا هرچی. اصلاً می‌دونی بابت امروز مجازات می‌شی؟

تو یه مأموری و باید مثل یه مأمور وفادار رفتار کنی، نه یه گانگستر.

از حرف‌هایش خنده‌ام گرفت. داشت چی می‌گفت؟ آها مثل یه مأمور وفادار باشم؟ پوزخندم عمق گرفت. بدون اینکه به سمتش برگردم گفتم:

_ که مثل یه مأمور وفادار باشم؟ هه… جالب بود.

از اتاق خارج شدم و به سمت آسانسور رفتم. دکمه‌اش را زدم.

منتظر آسانسور بودم که میا از کنارم رد شد. لبخند شیکی بهم زد.

نمی‌دونم چرا، ولی از این زن خوشم می‌اومد. برخلاف دکتر، حداقل می‌خندید.

دستیار دکتر بود. گاهی وقت‌ها واقعاً دلم برایش می‌سوخت؛ مجبور بود با حیوانی مثل دکتر کار کنه.

وارد آسانسور شدم و دکمه‌ی طبقه‌ی ششم رو زدم. اتاق من طبقه‌ی ششم بود.

خیره به درهای استیل و آینه مانند اسانسور اولین روزی که اینجا قدم گذاشتم، جلوی چشمانم نقش بست.

_ ماها توی یه ساختمان بزرگ زندگی می‌کنیم؛ البته زندگی که نه… فقط برای کار کردن زنده‌ایم.

به زنی که پوست سبزه و موهای مشکی فر فری‌ای داشت کنجکاو خیره بودم.

_ توی این ساختمان بزرگ، هکر، جاسوس، تک‌تیرانداز و خیلی دیگر از کسانی که ویژگی‌های متفاوتی دارند، هستند.

مکثی کرد و خیره به تمامی بچه‌هایی که منتظر و کنجکاو نگاهش می‌کردیم. ادامه داد:

_ که خب، شما هم قراره جزوی از اونا باشید.

نگاهی در اطراف چرخاندم، تعداد زیادی بچه‌های کوچک و بزرگ با لباس‌های یک شکل و آبی رنگ که انگار از زندان آزاد شده‌اند، بچه‌هایی که تا به حال هیچکدومشون رو ندیده بودم.

همه‌ی ما که انجا حضور داشتیم حدودا دوازده سالمون می‌شد.

تازه از کمپ به اینجا منتقل شده بودیم، جایی که نامش پایگاه بود اما به گفته‌ی خودشان هدفشون بزرگتر از برقراری نظام جهانی است.

زن سبزه دستش را به سمت داخل ساختمان اشاره کرد و با صدایی مطمعن و قاطع گفت:

_ به پایگاه خوش اومدین!

با صدای باز شدن در‌های اسانسور به زمان حال برگشتم.

از آسانسور خارج شدم و به سمت اتاقم حرکت کردم.

دوباره با دست، چسب روی پیشانی‌ام را لمس کردم. زخمش عمیق بود؟

اصلاً دوست نداشتم روی صورتم رد زخم بماند.

به سمت راست پیچیدم. روبه‌روی اتاقم ایستادم.

کارت اتاق را روی کارت‌خوان کنار در چسباندم.

در باز شد و وارد شدم. چقدر کلافه بودم.

من که این‌همه مدت به یه قاتل سریالی تبدیل شده بودم، ولی نتونستم به یه زن و بچه شلیک کنم. دلم نیامد ماشه رو بکشم. دلیلش چی بود؟ انسان شده بودم؟

خودم را به تخت رساندم و با صورت روی بالش فرو افتادم.

به این فکر می‌کردم که مجازاتم چی قرار است باشد؛ احتمالاً یه ماموریت خاص، چون قبل از ورودم به ان اتاق سفید و سرد که تنم را منجمد می‌کرد، تاکید کرده بودم که این آخرین بار است برایشان یکی را می‌کشم… یا در وضعیت خیلی وخیم مرگ خودم.

ولی من دلم هیچ‌وقت نمی‌خواست به ان زن و دختر شلیک کنم.

وجودم مدام پر و خالی می‌شد. این روزها زیادی افسرده بودم.

احتمالاً دکتر هم این رو فهمیده بود. این روزها دلم نمی‌خواست آدم بکشم. این‌بار، دلم مرگ خودم رو می‌خواست.

چه می‌شد امروز، همان‌جا، توی همان اتاق، با همان درد، یه تیر به کله‌ام شلیک کرده بودم و همه‌چیز تموم می‌شد؟

حداقل عذاب وجدان به پایان می‌رسید. حداقل دیگه ان چشم‌ها رو هر وقت که چشم‌هایم را می‌بندم، نمی‌دیدم.

به خودم امدم، با تنگی نفس سرم را از روی بالش بلند کردم و نفسی عمیق کشیدم.

تمام این مدت صورتم روی بالش بوده و نفس نمی‌کشیدم.

کبود شده بودم؛ رسماً به نفس‌نفس افتاده بودم.

مگر انسان هم نفس کشیدن یادش می‌رفت؟

آها یادم امد. من که انسان نبودم.

سرم را دوباره روی بالش گذاشتم. ساعد دست راستم را روی چشم‌هایم انداختم.

چشم‌هایم عجیب درد می‌کردند و نوری که از پنجره به اتاق می‌تابید، مانعی برای خوابم بود.

در همان حالت، بعد از مدتی پلک‌هایم سنگین شد، روی هم افتاد و در بی‌خبری فرو رفتم.

***

در میان خواب نامنظمم، صدای باز شدن در اتاق آمد.

پشت سرش صدای کفش‌هایی که به سمت تختم می‌آمد و درست بالای سرم، سمت راست، ایستاد.

تمامی حسگرهایم فعال شده بودند؛ برای هر حرکت آنی‌ای آماده‌ی واکنش بودم.

نفس‌هایم را منظم نگه‌داشته بودم که احساس خطر کرده و حمله نکند.

می‌توانستم از روی حرکات دستانش یا صداهای ارامی که ناخواسته استخوان‌های بدنش می‌دادند، حالتش را دریابم.

دستش به سمت شانه‌ام می‌رفت. در یک حرکت کاملاً ناگهانی، چشم‌هایم را باز کردم؛ با دست راستم، دست چپش را که به شانه‌ام نزدیک می‌شد، گرفتم و با دست چپم گلویش را فشردم. با حرص گفت:

_ وحشی، تو آدم نمی‌شی!

وقتی صورتش را دیدم چشم چرخاندم و دستم را آزاد کردم. همان لحظه با صدایی جیغ‌ مانند گفت:

_ عجب قافیه‌ای شدااا!

_ محض اطلاعت باید بگم، اثری از قافیه نبود.

بی‌توجه به او دوباره روی تخت افتادم، اما صدایش باز هم آمد. این دختر چرا اصلاً لال نمی‌شه؟

_ حالا هرچی، مجبور نیستم همه‌چی رو بدونم. حتی ماه هم با اون عظمتش نقص‌هایی داره.

بله، درست است؛ پررو هم هست.

_ چند بار باید بگم این‌جوری وارد اتاقم نشو؟

سکوتش که طولانی شد، چشم باز کردم. تو اتاق نبود. چرا متوجه رفتنش نشدم؟ نیم‌خیز شدم که ناگهان از زیر تخت بیرون پرید.

دست‌هایش را بالا گرفته بود، انگار که چنگ شیر باشد.

_ بووووو!

متعجب نگاهش کردم. این دختر واقعاً احمق بود؟ چرا فکر کرده بود از این حرکتش می‌ترسم؟

مثلا یه زن جوون بالغ به حساب می‌امد...

_ چرا نترسیدی؟ اه بابا تو چرا هیچ‌وقت نمی‌ترسی؟

_ شاید چون بیست‌وچهار سالمه و تو این سن، چیزهای ترسناک‌تری تو زندگیم دیدم.

سکوت کرد. این دختر عجیب مودی بود؛ واکنشش در یک لحظه تغییر می‌کرد.

انگار نه انگار که چند دقیقه پیش دیوانه‌بازی درمی‌آورد.

حالا بغض کرده بود. چرا؟ فقط یک جمله باعثش شده بود؟ اینکه گفته بودم چیزهای ترسناکی دیده‌ام؟ کجای این حرف بغض داشت؟

هوا تازه رو به روشنایی می‌رفت. چهره‌اش را واضح دیدم. موهای نارنجی‌اش روی شانه‌هایش ریخته بود.

چشم‌های آبیِ تیره و آهویی، مردمک‌هایی آن‌قدر بزرگ که سفیدی چشم‌هایش را بلعیده بودند. لب‌هایی با حجم متوسط و کک‌ومک‌هایی که روی صورتش پخش شده بودند.

زیبایی خاصی داشت. آن‌قدر زیبا که به جمله‌ی «غرق شدن در اقیانوس چشم‌ها» ایمان آوردم.

زیبایی معصومی داشت و دل کندن از آن چشم‌ها زیادی سخت بود.

_ هی، خوردیم! بذار یه کم بمونه برای دوست‌پسر آینده‌م.

نیشخندی زدم و گفتم:

_ هیچ‌کس با این اخلاق گندت تحملت نمی‌کنه.

با حرص، پایش را به زمین کوبید:

_ هییییی! اخلاقم کجاش گنده؟ دختری بهتر از من روی کره‌ی زمین نیست!

نیشخندم عمیق‌تر شد. روی تختم نشستم و گفتم:

_ ساعت چنده؟

_ شش صبح.

با حالتی تهدیدآمیز خیره‌اش شدم:

_ سارا، امیدوارم دلیل قانع‌کننده‌ای برای بیدار کردنم تو این ساعت داشته باشی.

بی‌درنگ جواب داد:

_ رئیس منتظرته.

چشم‌هایم گرد شد.

سرِ صبح باز چه می‌خواست؟ هیچ‌وقت بی‌دلیل صدایم نمی‌زد.

اما عجیبش این بود که هیچ‌وقت صورتش را ندیده بودم.

همیشه پشت دیوارهای شیشه‌ای‌اش پنهان می‌شد؛ مبادا کسی سد راهش شود، مبادا کسی مرگش را بخواهد، مبادا ناخواسته به چنگال عزرائیل بیفتد.

غافل از اینکه ما همیشه جان‌مان برای کارهای نکبت‌بار او در خطر بود.

_ باشه، الان میام.

سری تکان داد و از اتاق خارج شد. سرم را میان دست‌هایم گرفتم.

این آخری بود… این بار دیگر جانم را می‌خواست.

روزهای گذشته خطاهای زیادی کرده بودم.

این بار نمی‌گذشت.

یا بدترین شکنجه‌ی تاریخ در انتظارم بود یا مرگ.

چند روز پیش می‌خواستم یکی از اعضای رئیس پایگاه در لندن را بکشم؛ با من لج کرده بود.

خب، اشتباه گرفته بودم. انسان که برای خطا کردن آفریده شده، نه؟ اصلاً چه فرقی برایش داشت؟ می‌کشتمش، یکی دیگر را می‌نشاند جایش.

بعد از چند لحظه سکوت، از جایم بلند شدم.

سمت راست دیوار، دری بود که به حمام و دستشویی می‌رسید.

وارد شدم، صورتم را با آب شستم و بیرون آمدم. تی‌شرت آستین‌کوتاه مشکی، سویشرت مشکی، شلوار جین مشکی، کفش‌های مشکی.

موهای تیره‌ام که تا کمر می‌رسید را

با کانزاشیِ طرح عنکبوت، بالای سرم جمع کردم.

سرتاپا، مثل همیشه سیاه… همانند عزادارها!

ولی من هم عزادار بودم؛ عزادار سرنوشتی تاریک‌تر از لباس‌های روی تنم و چه سخت بود پذیرفتن این تاریکی که ذره‌ذره کل وجودم را در خودش می‌بلعید.

از اتاق خارج شدم و به سمت دفتر رئیس پا تند کردم. به آسانسور رسیدم و چه خوب که درهایش باز بود.

دویدم، وارد شدم و دکمه‌ی طبقه‌ی سیزده را فشردم.

طبقه‌ی سیزده به‌طور کامل متعلق به رئیس بود و هیچ‌کس بدون اجازه‌ی ملاقات، حق ورود به آن طبقه را نداشت.

درهای آسانسور باز شد. به سمت درهای شیشه‌ای رفتم، جلویشان ایستادم، صدای زنی که هویتم را تأیید می‌کرد پخش شد.

سپس درهای شیشه‌ای سالن اصلی باز شدند. به سمت اتاقش قدم برداشتم.

چند ضربه‌ی کوتاه به در زدم، دستگیره را پایین کشیدم و وارد شدم.

کسی داخل اتاق نبود. به سمت کاناپه‌های روبه‌روی میز کاری‌اش رفتم.

اتاقی ساده و دنج، با تم قهوه‌ای سوخته؛ میز کاری بزرگ در مرکز اتاق، کاناپه‌های قهوه‌ای تیره و کمدهایی که تمام دیوارها را پوشانده بودند.

با صدای بلند گفتم:

_ رئیس، امری داشتین؟

صدایی نیامد. واقعاً شانس آورده بودم که امروز نمُرده بودم، احتمالا هر چیزی که در سرش بود از انجام آن پشیمان شده بود.

با پوزخندی به سمت در رفتم که ناگهان در اتاق باز شد و برخلاف انتظارم،

دکتر وارد شد. به سمتم قدم برداشت و گفت:

_ خب، فکر کردی قسر در رفتی نه؟ متأسفم که ناامیدت کردم.

نیشخندی زد و پشت میز کاری رفت. چشم‌هابم را در حدفه چرخاندم و به سمتش روی پاشنه‌ی پا چرخیدم. روی صندلی چرمیِ چرخان نشست.

_ رئیس کجاست؟ چی می‌خواد؟

_ عه عه… چه بی‌ادبانه. خیلی وقته از مرزت گذشتی، اصلاً می‌دونی؟

بزاق دهانم را به سختی قورت دادم. پس درست بود؛ وقت صدور حکم خودم رسیده بود.

_ تو؟ می‌ترسی؟ من اشتباه نمی‌کنم، نه؟ واقعاً ملکه‌ی تاریکی ما از مرگ می‌ترسه؟

آیا من واقعاً می‌ترسیدم؟ من که حتی حق ترس از مرگ را هم نداشتم.

با حرفش سریع خودم را جمع‌وجور کردم و مثل همیشه، سرد و بی‌احساس به چشمانش خیره شدم.

کمی روی میز متمایل شد، دستانش را روی سطح آن درهم قفل کرد و عمیق به چشمانم زل زد؛ انگار دنبال کوچک‌ترین رد ترس

در این گوله‌های خمار می‌گشت.

_ رئیس...

منتظر نگاهش کردم.

_ رئیس گفت بهت بگم وقت تمومه.

و این…

تیر آخر بود. قلبم لرزید.

قرار بود بمیرم؟ آخر راه بود؟ نه… نبود. من هنوز زندگی نکرده بودم که بمیرم.

گرچه همین حالا هم می‌توانستم چشم‌های آن سایکو را از حدقه بیرون بیاورم و فرار کنم.

_ اون هیتلر مریض یادته؟

اخم کردم، ابروهایم در هم گره خورد.

_ چه هیتلری؟

به پشتی صندلی تکیه داد و پاهایش را روب میز انداخت و بی‌خیال ادامه داد:

_ همونی که جلوی تجارت ما رو گرفت تا تجارت خودش رو پیش ببره.

همان مردی بود که گویا شرکتش ورشکست شده و خانواده‌اش رو کشته بودن، ادعا می‌کرد که پایگاه یه نظام خطرناکه و باید نابود بشود.

_ آره، یادم اومد. همونی که شایعات دیوانه‌واری پخش کرده بود که ما ذهن مردم رو می‌شوییم. عجب احمقی بود. البته کسایی که باورش کردن از خودش هم احمق‌تر بودن.

پوزخندی زد و رو به ویوی روبه‌روی ساختمان کرد.

_ آره، همون. وقتش تمومه.

چشمانم گرد شد. پس وقت ان مرتیکه تموم شده بود، نه من!

آهی از سر آسودگی کشیدم که گفت:

_ زیاد خودت رو راحت نکن. امشب مأموریت داری. رئیس گفت بهت بگم آماده باشی. امشب از اینجا می‌ره، چون می‌دونه دنبالشیم. امشب تو هتل گیرش می‌اندازی.

پوزخند اطمینان بخشی زدم و گفتم:

_ انجام‌شده فرض کنین.

با همین یه جمله برگشتم و به سمت در حرکت کردم.

دستم را روی دستگیره گذاشتم که دوباره صدایش آمد. برگشتم. این‌بار خیلی جدی بود.

_آیما، تو باید هر طور شده زنده بمونی. یادت باشه.

چند ثانیه سکوت کردم.

_ بعد از این دیگه زنده‌ام، چون اخرین مامورتمه... می‌دونی که!

دست‌هایش را روی شیشه بخار گرفته گذاشت و گفت:

_ به همین خیال باش!

چیزی نگفتم. فقط بیخیال برگشتم، دستگیره را پایین کشیدم و از اتاق خارج شدم.

سوار آسانسور شدم. گره‌ی ابروهایم هنوز باز نشده بود و انگار قصد باز شدن هم نداشت. همیشه همین بود.

او دیوانه بود؛ دکتری که به شکنجه‌های وحشتناکش معروف بود، اما هر بار که می‌خواستم به مأموریتی بروم، همین را می‌گفت:

«باید زنده بمونی.»

درهای آسانسور باز شد. پیاده شدم.

سارا را دیدم که با یکی از مأمورها صحبت می‌کرد.

تا مرا دید، به سمتم آمد، اما وقتی نزدیک‌تر شد، چهره‌اش اشکارتر شد. سونیا بود. قلِ سارا.

هر دو موهای نارنجی داشتند، با این تفاوت که موهای سونیا فر بود، اما امروز صاف شده بودند. سونیا برخلاف سارا، چشمان سبزِ جنگلی داشت.

همان لب‌ها، همان کک‌ومک‌ها. اگر تفاوت رنگ چشم‌ها و حالت موهایشان نبود، تشخیصشان واقعاً دشوار می‌شد.

جالب بود؛ هر چقدر چشم‌های آن دو اهویی و زنده بود، چشم‌های من خمار بود. هرچقدر چشم‌های آن‌ها رنگ داشت، چشم‌های من سهم تاریکی بود.

انگار باقیمانده‌ی رنگ شب را ریخته بودند توی چشمانم.

با لبخندی مهربان سلام کرد و گفت:

_از مأموریت جدیدت خبر داری؟

دست به سینه جواب دادم:

_ همین الان دکتر بهم گفت.

بازویم را گرفت و به سمت اتاقش کشاند.

در را باز کرد و وارد شدیم.

نگاهی به اتاق انداختم؛ کوچک، با ترکیب سبز روشن ملایم و سفید.

کنار دیوار تخت یک‌نفره‌ای بود. روبه‌روی تخت، میز کاری کوچکی. کمدی سفید و سبز کنار میز و پنجره‌ای بزرگ با پرده‌های ضخیم سبز.

تقریباً اتاق همه‌مان همین‌طور بود؛ همه‌چیز یک‌شکل، فقط رنگ‌ها فرق می‌کرد.

_ چی کار داری می‌کنی؟

برگه‌هایی از دوی میز برداشت و در حالی که دنبال چیزی می‌گشت گفت:

_ بهم گفتن اطلاعات مأموریتت رو بهت بدم.

با اخمی ریز گفتم:

_ خب مثل آدم بگو، چرا داری جناییش می‌کنی؟

لبخند محوی زد و برگه‌های داخل دستش را به سمتم گرفت.

_توی این برگه‌ها عکس نگهباناش، هتلی که می‌مونه، شماره‌ی اتاقش و بقیه‌ی اطلاعات لازمه هست.

سر تکان دادم. این دختر همیشه به همه‌چیز فکر می‌کرد.

نیشخندی زدم:

_ خوبه.

گلویش را مصلحتی صاف کرد و با تردید گفت:

_ و اینکه… شنیدم انگار یه همدست داری.

با لحنی معترض و کمی جیغ گفتم:

_ چی؟ خودم می‌تونستم انجامش بدم. نیازی به کسی نیست. بهشون بگو!

سرش را به نشانه‌ی مخالفت تکان داد.

_ نمیشه. گفتن نمی‌تونی تنهایی وارد اونجا بشی. تا جایی که شنیدم از پایگاه روسیه میاد و چون زمانی برای آشنا شدن نیست، مستقیم وارد عملیات میشه.

واقعا اینقدر مرا ناتوان می‌دانستند که از بک کشور دیگر برایم کمک بیاورند؟‌ من اینقدر ضعیف نیستم.

_ به هر حال، نیازی نیست تا اون بیاد. کارم تمومه.

خیلی سریع از اتاقش خارج شدم. در راهرو شنیدم که گفت:

_ حداقل می‌ذاشتی اسمش رو بگم.

برنگشتم. نیازی نبود. باید آماده می‌شدم. باید کلت برتای عزیزم را برای شب تمیز می‌کردم.

اتاق بازجویی تاریک بود. تنها نور، از بالای سرم روی میز فلزی سرد می‌تابید.

روی میز فلزی نشسته و پاهایم را تکان می‌دادم.

نه ترسی داشتم، نه خشمی، فقط انتظار.

به این فکر بودم که چرا دکتر بلافاصله ازم درخواست کرد که اینجا ملاقاتم کند.

صدای چرخیدن کلید در فضا پیچید. سرم را بلند کردم. دکتر وارد شد. چشمانش گود افتاده بود و صدایش خسته و کشیده:

_ تو رو با اون مأمور می‌فرستن، نه؟

پلک هم نزدم، فقط منتظر نگاهش کردم که ادامه داد:

_ خیلی وقته ندیدمش. نمی‌دونم هنوز همونه یا بدتر شده.

سرم را کمی کج کردم. داشت در مورد چه کسی حرف می‌زد.

_ کیو می‌گی؟

لبخند زد؛ تلخ و سنگین.

_ بهش می‌گن کفن‌زاده!

اتاق انگار یخ زد. برای لحظه ای دیوار‌های اتاق هم منجمد شدند. سکوت مثل دودی سرد، بین‌مان پیچید.

_ وقتی وارد عمل میشه، صدا نمیاد. نفس نمی‌کشه. نگاه نمی‌کنه. فقط هست، یه حضور سرد. یه سفیدی مطلق بدون لک. مثل مرده‌ای که از قبر برگشته، فقط برای تموم کردن کار ناتمومش.

چشمان دکتر لرزید. انگار داشت در مورد اسطوره‌ای حرف می‌زد که علاج مرگ را پیدا کرده است.

_ اون روز جوون‌تر از اونی بود که بتونه درست اسلحه دست بگیره. تازه از شعبه‌ی شمالی منتقل شده بود. ساکت بود؛ نه از اون ساکت‌های خجالتی، انگار فقط منتظر بود.

یک قدم به سمتم آمد و دست‌هایش را در جیب روپوشش فرو برد.

نگاهم گویا بیخیال بود، از حرف‌هایش درکی نداشتم یا شاید نمی‌خواستم که درک کنم...

_ اولین مأموریتش تمیز بود. فقط قرار بود اطلاعات بیاره، نه آدم بکشه. اما...

نگاهش را در اطراف چرخاند گویا کسی ان اطراف صدایش را می‌شنید و سپس به چشمانم ترسناک خیره شد و ادامه داد:

_ وقتی برگشت سه جنازه با خودش آورده بود. خودش حتی یه لکه‌ی خون هم نداشت.

فقط چشم‌هاش خیلی عجیب شده بود.

اخم‌هایم در هم رفت. تمام وجودم گوش شده بود.

لحظه‌ای سکوت کرد که با استفاده از فرصت به تمسخر گفتم:

_ شاید لباساش رو عوض کرده بود.

چشمکی زدم و نیشخندی بر روی لبانم نشست.

متفکر بهم چشم دوخت و بی‌توجه به من ادامه داد:

_ هیچ‌کس نفهمید چی شد. فقط فهمیدیم اون جنازه‌ها رو با دست خودش کفن کرده بود. پیچیده شده توی پارچه‌های نظامی.

انگار نه انگار قاتل بوده، بیشتر شبیه غسال برگشته بود.

خنده‌ای کوتاه، خفه و بی‌روح در فضا پیچید.

_ از اون شب دیگه کسی اسم کوچیکشو صدا نکرد. همه‌جا بهش گفتن کفن‌زاده!

مکث کرد. چقدر این کفنی برایشان مهم بود! اصلا چرا اینقدر بهش افتخار می‌کردن؟

قاتل بی‌ارزشی همچون ماست دیگر...

_ و بدتر از اون؟ خودش هم اعتراضی نکرد. انگار واقعاً از گور برگشته بود یا شاید اون سه‌تا رو با خودش از اون دنیا آورده بود.

خم شد و کنار گوشم زمزمه کرد:

_ وقتی دیدیش، ندو. فرار نکن. فقط دعا کن تو رو انتخاب نکنه. چون کفن‌زاده فقط برای یک نفر میاد و وقتی میاد، یعنی مرگت امضا شده‌ست.

در بهت فرو رفتم. نگاهم جایی میان کاشی‌های زمین گیر کرد. داستان عجیبی داشت، یک پسر چطور می‌توانست با این خونسردی آدم بکشد؟

دکتر در حالی که از در خارج می‌شد گفت:

_ اینو گفتم که بدونی با چی طرفی. چون گفتی بهش نیاز نداری… باید بدونی اونم به تو نیازی نداره.

چند دقیقه طول کشید تا از این حالت خارج شوم و چیزی که شنیدم را هضم کنم.

جلوی هتل ایستاده بودم و از داخل ماشین به ورودی خیره شده بودم.

نمای بیرونی هتل کاملاً شیک و کلاسیک بود؛ سفیدرنگ، با درهای چرخان و مجسمه‌های شیر.

کاملاً حس یک قصر را منتقل می‌کرد.

حتماً کل هتل امشب بسته بود. پس شخص دیگری حق ورود نداشت. به چه بهانه‌ای می‌توانستم وارد شوم؟

بعد از پارک مرسدس GLS پایگاه در یکی از کوچه‌های خلوت، پیاده شدم و به سمت ورودی رفتم.

چند پله بالا رفتم و وارد هتل شدم. به سمت پذیرش حرکت کردم.

خانمی فوق‌العاده شیک با موهای دم‌اسبی شکلاتی، پوستی گندمی و خالی روی استخوان گونه‌اش با لبخند گفت که امشب اتاق خالی ندارند و متأسف‌اند.

اشتباه کرده بودم؛ نباید سر به‌ هوا عمل می‌کردم، معلوم بود قرار نیست اینقدر راحت باشد.

تشکر کردم و به سمت خروجی رفتم.

اما قبل از خارج شدن نیم‌چرخ شدم و گفتم:

_ قبل رفتن می‌تونم از سرویس استفاده کنم؟ از راه دوری اومدم و امروز نمی‌دونم چرا هیچ‌کدوم از هتل‌ها اتاق خالی ندارن.

در دوراهی افتاد. از نگاهش می‌فهمیدم.

_ باید به رئیسم اطلاع بدم.

لبخندی تصنعی زدم:

_ ممنون میشم.

تلفن را از روی میز برداشت و شماره‌ای را گرفت، اما انگار کار نمی‌کرد. نمی‌دانم، شاید یکی سیم‌های تلفن را کنده بود.

کلافه نگاهی به من انداخت.

_ همین‌جا بمونین، الان برمی‌گردم.

به نشانه‌ی تأیید سر تکان دادم. چرخید و به سمت راهروی سمت چپ حرکت کرد.

طبق نقشه‌ای که از این ساختمان داشتم، باید از همان سمت می‌رفتم.

کلت برتایم را که صدا خفه‌کن داشت، از پشت کمر شلوارم بیرون کشیدم و با احتیاط به سمت اتاق کنترل حرکت کردم.

بالاخره پیدایش کردم. دستگیره را کشیدم و سریع وارد شدم. در را بدون مکث بستم.

داخل اتاق، به‌جز یک پسر جوان کسی نبود. با ترس به کلت توی دستم خیره شده بود. توی یکی از دستانش که بالا گرفته بود، گوشی داشت و شماره‌ای تماس می‌گرفت و می‌لرزید. احتمالا با ان اسلحه مرا دیده بود.

_ م… من رو ن… نکش…

بیخیال نگاهش کردم. کلت را توی دستم چرخاندم و گفتم:

_ نه، چهره‌م رو دیدی، می‌کشم.

در اصل، با آن لنزهای طوسی، موهای یخی مدل باب و آرایش لطیفی که قیافه‌ام را کمی متحول کرده بود، قابل شناسایی نبودم.

به سمتش رفتم. نفسش را حبس کرده بود. خب، آخرین نفساته، بکش احمق. پوزخندی زدم.

_ خواب‌های خوب ببینی.

و با پشت کلت، ضربه‌ای محکم به گیجگاهش زدم که بیهوش شد.

دلیلی نداشت بکشمش! و نکشتمش.

به سمت کامپیوترهای متصل به میز رفتم و سریع سیستم امنیتی را شکستم و بستر را برای هک کامل آماده کردم.

توی مانیتور به نگهبان‌های بسیار زیادی که در هر طبقه مستقر بودند، نگاه کردم.

رسیدن به اتاقش تقریبا برایم غیرممکن بود، اما باید راهی میافتم دیگر.

به سمت ساک بزرگی که از ورود همراهم بود رفتم. زیپش را باز کردم. پالتوی سفید بلندم را با سویشرت مشکی عوض کردم.

پاشنه‌بلندها را کنار گذاشتم و کفش‌های راحت پوشیدم. آن گیس یخی را هم از سرم برداشتم؛ رنگش زیادی جلب توجه می‌کرد.

موهای خودم را با دو کانزاشی استیل ساده بالای سرم بستم.

از اتاق با احتیاط خارج شدم. باید به طبقه‌ی دهم می‌رفتم. به سمت آسانسور حرکت کردم که دو نگهبان هیکلی دیدم و منصرف شدم.

باید بهترین راه، پله‌های اضطراری می‌بود، حتی دوربینی هم نداشت و گرنه در اتاق کنترل می‌دیدم.

بهتر بود خودم را به طبقه‌ی دوم برسانم و از آنجا سوار شوم. به سمت پله‌های اضطراری، در جهت مخالف آسانسور حرکت کردم تا از دیدشان هم دور باشم.

دستم را روی دستگیره گذاشتم، در را باز کردم و احتمالا به همین دلیل بود که دوربین نداشت، چه زود گند زده بودم.

حالا معلوم شد چرا گفته بودند نمی‌توانم تنهایی وارد شوم.

لعنتی…

حتی در پله‌های اضطراری، تقریباً به ازای هر چند قدم یک نگهبان بود. این‌قدر از ما می‌ترسید این مرد؟

در را، مقابل نگاه‌های بهت‌زده‌شان به سرعت بستم و با کلیدی که از اتاق کنترل برداشته بودم قفلش کردم.

دو تا از نگهبان‌ها جلوی آسانسور بودند و احتمالا در هر طبقه این تعداد افزایش داشت. حالا چه کار باید می‌کردم؟