رمان تکنیک های مخ زنی به قلم حمیده خوشبخت

ژانر : #اجتماعی #طنز #درام

خلاصه :

نگار رویاهای من، با باتلاق ترسناکی دست و پنجه نرم می‌کنه؛ نوجوانی! اون دلش می‌خواد زندگیش پر از هیجان باشه و از دوران نوجوانیش نهایت لذت رو ببره. اما نمی‌دونه چه‌طوری!

همه‌چیز از رفتن به اصفهان شروع میشه؛ وقتی که به کارهای پلید برادرهاش پی می‌بره و اون زمانه که یه جنگ شروع میشه. یه جنگ بین سه تا مدرسه که از قضا دقیقا کنار هم هستن.

پشت لبم رو با چندش خاروندم و با هزار اَخ و اَی زباله ها رو داخل پلاستیک گذاشتم و در دور ترین محل ماشین پرت کردم. دستمال کاغذی رو برداشتم و درحالی که صندلی رو پاک می کردم با صدای آروم و معترضی لب زدم:

- پدر من چرا این ماشین رو نشستی؟ توروخدا ببین چه طور کثیفه؟

بابا فقط خاک بر سرتی زمزمه کرد و نگاهش رو به جاده ی تاریک روبه رو دوخت. مامان متعجب به ماشینی که تمیز بود ولی از نظر من با کثافت دونی فرقی نداشت، نگاهی انداخت و زیر لب با تاسف زمزمه کرد:

- این دختر به کی رفته؟

سرش رو بالا آورد و با تکون دادن دستش، تقریبا عصبی و حرصی داد زد:

- از موقعی که راه افتادیم یا می گفتی دستشو م میاد، یا...

صداش رو نازک کرد و مردک چشم هاش رو بالا برد و مثلا ادای من و درآورد.

- وای مامان ماشین بوی کثافت میده. وای! بابا پنجره رو بده پاین دارم حفه میشم. یواش تر برون حالت تهوع گرفتم، خدایا این ضبط رو قطع کن سرم درد گرفت.

با هر جمله هزار قر و ادا به حرکاتش اضافه می کرد و از اون طرف لب بابا به خنده باز می شد ولی چه کنیم که حاج اَسد زنش باهاش قهره.

دهنم رو باز کردم تا جوابش رو بدم ولی از ترس این که باز ناراحت بشه و قهر بکنه، حرفی نزدم. تند- تند پلک می زدم و نفس عمیق می کشیدم تا ناراحتیم رو جلوه ندم. دستمال کاغذی رو آروم رها کردم و درحالی که آروم به صندلی تکیه می دادم زمزمه کردم:

- ببخشید!

پوفی کشید و دوباره و دوباره، اخمی چاشنی صورتش کرد و به روبه رو زل زد. نگاه غمگینم روی دستمال کاغذی که کف ماشین بود افتاد؛ ناخودآگاه از شدت وسواس خم شدم تا برِش دارم ولی با عربده یا حسین مامان بدنم خشک و نفسم حبس شد.

- وای نگار! بشین سر جات دیگه. چند سالته؟ همتا بهتر از تو می فهمه.

چرا باید با خواهرزاده ی پنج سالم مقایسه بشم؟ اه!

در همون حالت خمیده دندون هام رو به هم فشردم و چشم هام رو محکم بستم. با دست های مشت شده، آروم و لرزون نشستم و نفس عمیقی کشیدم.

لحظه ای سرم رو بالا بردم که نگاه خیره بابا رو شکار کردم. لبخند مهربون و واقعی ای زد؛ از لبخندش منم خندیدم.

فکر می کردم چون به مامان گفتم بابا و سه قلوها خواستگارای زن سابق بابا رو پروندن باهام قهره. البته به من چه؟ تقصیر سه قلوهاست که کل تابستون اصفهان موندن و خوشگذرونی کردن و هیچ سراغی ازم نگرفتن.

البته منم داخل شیراز و پیش آبجی طاهره م که حامله بود بد نگذشت بهم.

- چند متر جلوتر یک رستوران بین راهیه! تازه تأسیسش کردن، احمد میگه غذاهاش رو دست نداره. می خوای ببرمت انارم؟

با چشم های گرد شده از هیجان سریع اشک گوشه چشمم رو پاک کردم و به پنجره سمت راستم نیم نگاهی انداختم. هوا تاریک و سرد بود و ستاره ها به تاریکی روشنایی می بخشیدن!

تند- تند سرم رو تکون دادم و با لبخند هیجان زده ای گفتم:

- آره! آره بریم.

سرش رو تکون داد و خبر مرگم دوباره با سرعت رانندگی کرد. چه قدر از ماشین بدم میاد! چشم هام رو محکم بستم تا سردرد نگیرم و عجیب بود که مامان حرفی نمی زد.

- والا می ترسم نگار با این کارهاش شوهر گیرش نیاد .

غلط کردم! خدایا غلط کردم! حداقل تا اصفهان خوابش ببره. چشم باز کردم و دهنم رو دو متر از تمسخر کج کردم و متاسفانه حرفی رو زدم که نباید!

- حالا مثلا شوهر کنم، اگر بعد از شوهرم یه پسر خوشگل تر پیدا شد چی؟ نه! واقعا دارم می پرسم، کی جواب گویه؟

حرفم انقدر گوهربار بود که پشم های بابا از پهنا ریخت؛ خودمم از تعجب اخمی کردم و به روبه رو زل زدم و زیر لب با شک و لحن خاک بر سری ای زمزمه کردم:

- چی گفتم ناموسا؟

مامان نفس عمیقی کشید و از این طرف نفس من قطع شد. با حیرت و ترس سریع شالم رو تا نوک دماغم پا ن کشیدم و کف دستم رو، روی صورتم گذاشتم. چرا خفه نمیشم؟ چرا خدا من و لال نمی کنه؟

همچین محکم به سینش کوبید که دردش رو تا فیها خالدونش حس کرد ولی به رو نیاورد. در کمال تعجب، فقط آروم، متأسف و با هزار صوت خاک بر سرم با این تربیتم زمزمه کرد:

- اَسد چه قدر مونده تا اون رستوران کوفتی؟

کمی از شال رو بالا بردم و با ریزبینی به بابا زل زدم؛ لب هاش رو به هم فشرد و زیر لب گفت:

- ربع ساعت دیگه.

تا خود رستوران مثل بدبخت های فلک زده سرم پا ن بود و لعنت خدایان و صالحین رو به امیر و رضا که از راه به دَرَم کردن می فرستادم. حالا نکته جالب این جاست که سه قلوها نمی دونن که داریم بر می گردیم. اونم فقط و فقط برای این حرف ملکه خانم:

- نه به پسرهام نمیگم! دیگه شب میریم، بچه هام می شینن به جای درس خوندن خونه رو تمیز می کنن و غذا می پزن.

نمی خوام خسته بشن! تازه سورپرایز هم میشن.

از سوتیش بگذریم... مادر من کی دیدی اینا کار کنن؟ اصلا در چهارده سال زندگیم به چشم ندیدم که این سه تا تباه حتی لباس زیر خودشونم بشورن. این خوش بینی مامان تحسین برانگیزه! قطعا الان یا دوست هاشون رو خونه بردن یا هم خونه با طویله برابری می کنه.

با این فکر لرزی به تنم افتاد و نفسم قطع شد. فقط کافیه ببینم به وسایلم دست زدن تا قیامتی به پا کنم که کل تاریخ کهن ایران به چشم ندیده باشن!

نزدیک ساعت دَه شب بود که به رستوران رسیدیم. با این حساب تا ساعت دو هم که شده داخل راهیم! از مسیر شب تقریبا خوشم می اومد و به خاطر همبن لبخندی گشادی روی لبم جا خوش کرد.

با رسیدن به رستوران، نگاهم محو زیبایی بی نقصش شد. با لامپ های رنگی ای ورودی رو چشم نواز کرده بودن. درخت ها و گل های زیبایی اطرافش بود و عطرشون رو از همین الان حس کردم. اطرافش تقریبا بیابون بود ولی بیابون روز کجا و بیابون شب کجا!

باد سردی به پوستم می خورد و تمام درهات رو تسکین می بخشید. پارکینگ کنار رستوران بود و جمعیت بیشتر از

اتوبوس ها بودن! هیچ وقت سفر با اتوبوس رو تجربه نکردم و نخواهم کرد. معلوم نیست چه بیماری هایی داخلشه!

با خوش حالی لباسم رو مرتب کردم و سریع شونه م رو از کیف درآوردم. مثل پلنگ سمت آینه جلو خم شدم و درحالی که تند- تند موهام رو شونه می کردم، هیجان زده صدام رو بالا بردم:

- بابا من شام سنگین نمی خورم ولی قربون دستت یه سالاد سزاری سفارش بده.

بی توجه به غلط هایی که من خوردم، مامان به بابا زل زد و با حرص گفت:

- من نمیام! شما خودتون برید. همین جا می شینم.

بیه! قهر کردنشون هم تلفاتش به من میرسه. تمام هیجان و شور و شوقم از نگاهم پر کشید و مظلوم و معصوم به مامان زل زدم. بابا دهنش رو کج کرد و درحالی که موهاش رو شونه می زد با بدخلقی گفت:

-- نیا! کلاغ وقتی قهر می کنه، هزار تا گردو به نفع باغبونه. نگار پیاده شو.

تند- تند پلک زدم و آب دهنم رو قورت دادم. مردد نگاهی به بابا انداختم که اخمی کرد و دوباره اشاره کرد تا پیاده بشم ولی ابروهام رو بالا انداختم و با مظلومیت به مامان اشاره کردم که عصبی نگاهش رو دزدیده بود.

- میایی یا نه؟

از صدای بلندش بدنم یخ زد. لپم رو باد و دست هام رو درهم قفل کردم. بیشتر از چند دقیقه پیش احساس ناراحتی می کردم و مقصر مامان و بابا بودن ولی چه کنم! لبم رو گاز گرفتم و آروم لب زدم:

- خب... خب غذا بخر، بیار تا همین جا بخوریم.

نگاه عبوسی به مامان انداخت و زیر لب باشه ای زمزمه کرد و پیاده شد. حاضرم قسم بخورم که فقط به خاطر روی گل من قبول کرد وگرنه این قهری که من می بینم حالا- حالا ها درست بشو نیست.

مامان دستم رو گرفت و با لحن ملایم تری گفت:

- با بابات برو! پس فردا تو دلت می مونه که چرا نرفتم.

به لحن مهربونش لبخندی زدم و به صندلی تکبه دادم. صندل هام رو درآوردم و درحالی که چهار زانو روی صندلی می نشستم، برخلاف دلم گفتم:

- حلوا که نمیدن ملکه م! دیگه خواستم دور هم بخوریم. عیب نداره.

نفس عمیقی کشید و به جلوش خیره شد.

چشم هام از شدت خستگی دیگه واقعا سنگین شده بود. قرار بود یه ساعته برسیم ولی باباعه و هوش ریاضیه خیلی

خوبش! ساعت دوازده رسیده بودیم و بیشتر محل در تاریکی به سر می برد. خستگیم دلیل نمی شد که لبخند نزنم و تمام دلتنگی ها رو برطرف نکنم. کیفم رو، روی دوشم انداختم و سریع از ماشین پیاده شدم.

در قدیمیه خونه و درخت های کنارش و حتی خونه ی همسایه های فضول لبخندم رو تشدید می کرد. این محله بهترین بود و هر نوع آدمی داخلش بود. همه و همه هم دیگه رو می شناسیم! سه ماه دوری کم نبود و از همین حالا دوست داشتم به تمام محله سر بزنم.

یاد سه قلوها افتادم و با هیجان و ذوق سمت در دویدم و کلید رو از جیبم درآوردم اما با صدای آروم مامان ایستادم و متعجب سمتش برگشتم.

- نگار! مگه نمی بینی برق های خونه خاموشه؟ حتما خوابیدن. آروم برو داخل، بعد بیا کمکمون تا این وسایل رو در بیاریم. سریع سرم رو تکون دادم و با نهایت احتیاط، آروم در رو باز کردم. لبم رو از شوق گاز گرفتم و به کل ناراحتی های بین راه رو فراموش کردم. با باز کردن در توسط من، بابا ماشین رو داخل آورد و سریع در رو بستم.از طرفی خسته بودم ولی وجدانم اجازه نمی داد مامان و بابا رو با این همه وسیله تنها بزارم.

نگاهم به حیاط افتاد. موتور قدیمیه بابا کنار باغچه ی کوچک مامان خودنمایی می کرد و سمت چپ درخت خاطرات بود که خستگی رو از تنم دَر کرد. این درخت از ثانیه ی اول تولدم محل بازی ها و دعوا ها و دنیای کودکی من و سه قلوها بود. با این که بزرگ شدیم ولی از تاب نمی تونیم دل بکنیم.

گلدون های مامان رو از فاصله ی دور هم تشخیص دادم که پژمرده شدن؛ مامان بفهمه قیامت می کنه! امیر رو چه به مراقبت از گل ها!

انقدر آروم حرکت می کردیم که عمراً پسرها بفهمن ما اومدیم. مثلا ملکه خانم می خواست پسرهاش رو سوپرایز کنه ولی با فتنه گری من الان نه با بابا حرف می زنه و نه با پسرها!

خیلی دوست دارم قیافه امیر رو وقتی ما بهش لبخند ملیح می زنیم، ببینم. انشااﷲ که خونه تمیزه و دست به اتاق من نزدن که غوغا به پا می کنم.

رو به مامان آروم لب زدم:

- ننه من برم دستشویی، سریع میام.

با خستگی دستی به موهای رنگ شده ای کشید و سری تکون داد که با سرعت سمت خونه دویدم. با کلید آروم در رو باز کردم و کفش هام رو درآوردم.

حس عجیبی داشتم؛ انگار اولین بارمه که این خونه رو می بینم. سابقه نداشت پسرها این موقع بخوابن! با دیدن فضای

تاریک ترسی به دلم نشست اما با فکر این که جن و روح و کوفت و زهرمار وقتی سه تا خر و دو تا بزرگوار رو هست عمراً سمت من بیان، دوباره لبخند زدم و با احتیاط قدم برداشتم.

خدایا الان کدوم طرف برم؟

- رضای شاسگول! خب چیه خونه رو مثل قبرستون کردن. الان دستشویی کدوم جهن...

پام روی چیز نرمی فرود اومد؛ مقل شکم! تا بخوام به خودم بیام، تعادلم رو از دست دادم و شپرق افتادم روی هر بی شرفی که بود.

شخصی که پام روی شکمش رفت، از ته حلق گفت »هرق« و بدتر از من سرش اومد.

از شدت شُک و ترس زبونم بند اومد و حس می کردم دو تا آدم کنارم هستن.

وای جن، شت روح!

از ترس عضلات بدنم منقبض شد و حتی قدرت پلک زدن نداشتم.

- وای! وای دلم!

آدم بود، آشنا هم بود! این کیه؟ با صداش کمی آروم شدم و قدرت تکون خوردن رو پیدا کردم ولی همین که چرخیدم و دو تا چشم براق دیدم، کرک و پرم ریخت و دهنم تا دماغم برای عربده ی اﷲ و اکبری با شد که بی پدر دست روی دهنم گذاشت.

می دونستم... از همن اول هم می دونستم چیزی به اسم آرامش داخل این خونه بی معنیه!

- هیش! هیش! آروم باش. منم.

منم کیه؟ من »منم« نمی شناسم. از ترس بغض کردم و سریع صورتم از اشک خیس شد. بمیری امیر که می دونم همه چیز تقصیر خودته. از بغض نفسم بند اومد که با صدای شخص آشنای دیگه ای گریم شدت گرفت ولی به خاطر دست این طرف صدایی ازم در نمی اومد.

- مهرداد! بابا ولش کن خفه شد. نگار خانم، گریه نکن منم بهروز.

تا حالا شده بیفتی روی کراشت که رفیق صمیمی داداشته و اون یکی رفیقشون قشنگ بغلت کنه و عشق زندگیت بشینه اشک هام رو پاک کنه؟ من تجربش کردم. بغض از بین رفت ولی چنان هول و متحیر شدم که پاهام بی حس شد و فقط تونستم خودم رو از بغل مهرداد بیرون بندازم. خاک بر سرم که بچه مثبت بودم و از لحظات نهایت استفاده رو نبردم.

این دو تا جیذاب این جا چی کار می کنن؟

در تاریکی زیاد چیزی مشخص نبود. بهروز سریع دو دستش رو، دو طرف صورتم گذاشت و با پاک کردن اشک هام که پرهام ریخت، خیره به چشم هام لبخند مضطربی زد و زمزمه کرد:

- نترس، باشه؟ شما مگه قرار نبود هفته بعد بیا ن؟

جاش بود بگم هفته بعد رو ول کن؛ ننه ت موقع بارداری چی خورده که انقدر چشم هام خوشگله کثافت؟

ی هجوری رفتم تو فاز که اصلا کرک و پرش ریخت. لعنتی! من نباید موقع هیجان خندم بگیره. نخند الاغ! مهرداد با همون چشم های خواب آلود و موهای بهم ریخته که امیر فداشون بشه، ضربه ای به شونه ی بهروز زد و زیر لب با حیرت نالید:

- سَکته کرد! آرمان اول من و می کشه، بعد تو رو. نگار خانم، هوی!

از هوی آخرش قلبم شکست و لبخند رو لبم ماسید. بگو بیبی! بگو هانی... هوی به اون دختر همسایت میگن بی احساس. بهروز پوفی کشید و درحالی که دست روی پیشونیم می گذاشت سرزنشگرانه لب زد:

- هوی چیه مهرداد؟ نمی دونی آرمان چه قدر سرش حساسه؟! اگه بفهمه حامله ای که.

با حس دستش روی پیشونیم، فرشته ی سمت راستم پشماش ریخت که سریع و خجالت زده عقب کشیدم و به سرعت دستش رو پس زدم. از لمس دستش حس منزجر کننده ای بهم دست داد و عضلات بدنم منقبض شد.

متعجب دستش رو پا ن برد و بهم نگاه کرد که نفسم رو اروم و لرزون بیرون دادم و زیر لب زمزمه کردم:

- خ... خوبم من.

- نگار! دختر کجا رفتی؟ اینجا چرا انقدر تاریکه؟! خاک به سرم، نگار!

صدای آروم و متعجب مامان حکم تیری به پاهام داشت و از ترس لحظه ای خشک شدم. چه قدر تباه و خاک بر سر بودم که به جای این که پسرها رو لو بدم، تازه کمکشونم کردم! من هیچ... آرمان و بهروز بدتر مضطرب شدن. خونشون کوچه بالا ه و پدر و مادرهاشون راضی به رفتن بچه هاشون به خونه کسی نیستن.

ننه و بابای خودمم که به هیچ وجه از اومدن غریبه به خونه خوششون نمیاد! پس در نتیجه:

- به خاک فنا رفتیم.

خودمم اضافه کردم؛ چون آمریکا هم حمله کنه میگن تقصیر نگاره. با همون نفس و بدن خشک شده از ترس، دست دوتاشون رو گرفتم و سمت تشک هل دادم. از منی که موقع ترس مجسمه میشم بعید بود؛ جاست کراش هام مهم بودن!

بی توجه به این که پای مهرداد رو له کردم و نفس واسه بهروز نگذاشتم، پتو رو، روی هر دوتاشون کشیدم و عجیب دلم می خواست همین مبل رو بکنم تو حلق رضا که راحت خر و پف می کرد. قیافشو! یه لحظه دلتنگی بهم دست داد و لبخند زدم اما با تشر مامان، همچین خودم رو وسط مهرداد و بهروز پرت کردم که فقط خدا من و ببخشه.

از پوزیشن ناجور و وضعیتی که داشتم، خجالت زده و عصبی شدم و گریه م گرفت. از همون اولم می دونستم داخل اصفهان آرامش واسه من بی معناست. ناخودآگاه دو تا محکم به مهرداد کوبیدم که یعنی تا جایی که می تونید خودتون رو جمع و جور کنید.

- نگار با تواَم! کجایی تو؟

با صدایی که از شدت بدبختی گرفته شده بود، آروم گفتم:

- اینجام مامان!

بعد چند ثانیه مکث، حضورش رو بالای سرم حس کردم. موهاش من و کشته! با صدای حیرت زده و آرومی گفت:

- بسم اﷲ! تو چرا همچینی؟ اینجا دراز کشیدی که چی؟ داداشات کو؟

لبم رو گاز گرفتم و درحالی که همراه دوتا بدبخت، بیشتر در خودم فرو می رفتم، محکم چشم هام رو بستم و جوری که انگار خیلی اوضاع خیطه گفتم:

- همین جا خوابیدن. چیزه... خیلی کمرم درد گرفت. اصلا سرم گیج میره نمی تونم راه برم.

از عمق وجودم اسم خدا رو فریاد زدم تا مامان اون چیزی که داخل ذهنشه بیان نکنه که کرد. مرسی خدا، آی لاویو!

- الهی بمیرم. خب چرا اینجا دراز کشیدی؟ پاشو برو داخل اتاقت استراحت کن. اصلا حواسم نبود که این دوره سر دردت بیشتر میشه! الان رضا رو بیدار می کنم به بابات کمک کنه.

نه تنها از درد کمر و شکم، بلکه از خجالت و بیچارگی گریه م شدت گرفت و پتانسیل خفه کردن اون دو تا رو هم داشتم.

رضا اگر بیدار بشه خودشم نمی شناسه. یهو دیدی پسرا رو لو داد و هم خودش به خاک رفت، هم کراش هام، هم خودم که در هر صورت به خاک رفته محسوب میشم.

با بغض و حیرت و ترس، چشم هام رو گرد کردم و صدام رو اندکی بالا بردم:

- نه! بیدارشون نکنی یه وقت. می دونی چه قدر رو خوابشون حساسن. به نظرم وسایل رو بزارید فردا بیاریم.

یعنی دیگه واقعا تف به زندگی! زن شیر مادرت برو عقب. الان هیکل قناص این دو تا رو له می کنی. شت! این دو تا چطور زنده ان اصلا؟ صدا نفس کشیدنشونم نمیاد.

- نگار چرا داری گریه می کنی؟

از ته دل زدم زیر گریه و بی توجه به سه تا ابله، با بغض و درد بیشتر صدام بالا رفت:

- مامان سرم درد می کنه؛ شیر مادرت برو قرصم رو داخل ماشین بیار.

از داخل تاریکی هم نگاه نگرانش رو حس کردم. خدایا غلط کردم! چندین گناه تنها در دو دقیقه. حالا اصلا قرص ندارم؛ مامان معتقده قرص کبد رو نابود می کنه و از هر راهی استفاده می کنه تا فقط قرص نخوریم. حالا رفته دنبال چی رو نمی دونم!

به محض این که از خونه بیرون رفت، شتاب زده و ترسیده خودم رو به اون طرف پرت کردم و پتو رو به سرعت از روی خفه شدگان دو عالم کشیدم. هر چه اکسیژن بود رو به داخل ریه هاشون کشیدن . با شرمندگی، سریع بلند شدم و خجالت زده سرم رو پا ن انداختم.

- ببخشید... من مجبور شدم. حالتون خوبه؟

بهروز نفس عمیق و بلندی کشید و تنها سرش رو تکون داد. با بلند شدنش، حتی ذره ای هم نگاهم نکرد. می دونم این امر برای منِ دختر طبیعیه اما چه کنم که از همون اول ازش خجالت می کشیدم. شرف بر درودت که به روم نمیاری!

- نه نه! خودت خوبی؟ کمرت انگار داغون شد.

ایح ایح خندیدم و درحالی که سمت اتاقم می دویدم، تند- تند گفتم:

- نه نه خوبم. سریع بیا د اینجا. از پنجره برید حیاط پشتی! فقط...

سریع به سمتشون برگشتم و به لباس هاشون نگاه کردم. قلبم بی محابا می کوبید و از استرس دستم یخ زده بود.

لباس هاشون اصلا مناسب هوای سرد شب نبود. مهرداد با تعجب ابروهاش رو بالا انداخت و با عجله پرسید:

- چیه؟

صدای قدم های مامان می اومد ؛ جانم رفت، نفسم رفت، روحم رفت! نمی شد به اتاق پسرها برم و لباس بیارم . از استرس بدنم یخ زد و تنها تونستم در اتاقم رو باز کنم که یعنی گم شید برید اینجا.

با ورودشون، منم سریع رفتم و بی حواس در رو قفل کردم. روشن شدن برق همانا و موج عظیمی از کثافت همانا! این جا اصلا شبیه اتاق من نیست.

متکا روی زمین پخش شده بود و انگار وسط تشک کشتی بودی. کتاب هام و لباس هایی که اینجا گذاشتم روی کمد و میز و حتی لبه ی پنجره خودنمایی می کردن. آب رنگ هام خشک شده بود و مداد رنگی ها هم شکسته بود. پنحره چرا بازه؟

از حیرت و شکی که در این چند دقیقه بهم وارد شده بود، به دیوار تکیه دادم و زیر لب زمزمه کردم:

- امیر عوضی!

بهروز با حالت ضایعی آب دهنش رو قورت داد و خیره به متکا، زمزمه کرد:

- عه... اینجا اتاق شما بوده؟

برق های حال روشن شده بود و اوضاع شدیداً خیط بود. مو به تنم راست شده بود و ناخودآگاه گردنم رو خم کردم.

درحالی که از خشم تند- تند نفس نی شکیدم و بدنم تیک برداشته بود، چشم هام رو محکم بستم و لب زدم:

- آقا بهروز. یعنی شما هم اومدید اتاق من؟

مهرداد حیرت زده به کف زمین که رسما طویله بود نگاه کرد و آروم جواب داد:

- به خدا امیر گفت اتاق خودشه.

- بعد شما نگفتید چرا داخل یه خونه دو اتاقه، هر دو اتاق مال امیر باشه؟ امیر آبرنگ داره؟ امیر رمان من پیش از تو می خونه؟!

صدای مامان رعشه ای به تنم انداخت:

- نگار! داخل اتاقتی؟ صدای چیه؟

دندون قروچه ای کردم و بی توجه به نگاه شرمسارشون، سریع سمت کمد قدیمی رفتم و دو تا از کت چرم نره خرهای جامعه که قدیمی شده بود رو برداشتم. سریع دستشون دادم و درحالی که صدای مامان اعصابم رو به هم می ریخت، زیر لب با خشم غریدم:

- اینا رو بپوشید. داخل حیاط پشتی دمپایی هست. مواظب لبه ی پنجره باشید، تیزه!

- نگار خان...

زهرمار! دندون قروچه ای کردم و درحالی که بدون اندکی نگاه، سمت در اتاق می رفتم، ولوم صدام رو پا ن بردم اما همچنان ازت متنفرم خاصی داخل صدام بود.

- داخل اتاق پسرا اگه وسایلی دارید جمعشون می کنم. باید برم متکاتون رو جمع کنم تا مامان متوجشون نشده... هرچند اگه شانس آورده باشیم.

بعد اتمام جملم، به محض چرخوندن سرم، یک جفت چشم قهوه ای درست نزدیکم دیدم. ترسیده به در چسبیدم که موهاش رپبه حالت نازی بالا داد و با لبخند مهربونی نگاهی به صورتم انداخت و زمزمه وار گفت:

- من نمی دونستم اینجا اتاق توعه و اتاقتون رو عوض کردی. متاسفام! راستی...

سریع سمت رمان که روی میز قرار داشت و برگه هاش چروک شده بود رفت و برداشتش و دستم داد. با حیرت به دستم نگاه کردم که خیلی غیر منتظره ضربه ای به نوک دماغم زد و بی توجه به منی که قربانی این کثافت کاری ها بودم چشمکی زد و گفت:

- منم این رمان رو خوندم. خوش سلیقه ای!

نگار نخند. وای، وای! چرا باید خندم بگیره؟ نفسم رو حبس کردم و بیشتر ازش فاصله گرفتم که سریع سمت پنجره رفت و با یه پرش به اون طرف دوید. مهرداد دستش رو بالا برد و با خنده ی شیطونش که معصومیت خاصی داخلش بود گفت:

- خداحافظ انار کوچولوی آرمان!

هر دو رفتن. مامان هم پشت در خودش رو جر داد! اون سه تا نره غول بازم بیدار نشدن.

- نگار. نگار چرا حرف نمی زنی؟ خوابیدی؟ چرا این قفله آخه. بچه چت شده! اَسد بیا بچه مُرد. رضا... پسر بیدار شو این کلید یدک کو؟

بی توجه به قیامتی که اون پشت شده بود، خیره به پنجره کتاب رو در بغلم فشردم و جیغ خفیفی کشیدم. اوه مای گاد!

با هر بدبختی ای که شده از فکر و خیال حرکت سگ مصبش در اومدم و تازه موقعیت مامان رو دریافتم. خودش و جر داد این زن! نفس عمیقی کشیدم و خیلی عادی جلوه دادم. کتاب رو سریع روی میز گذاشتم و انگار نه انگار که دوتا پسر غریبه رو با اسفناک ترین وضعیت از خونه بیرون کردم، از اتاق بیرون رفتم.

یَک سمی دیدم که اصلا نگو و نپرس! بابا که اصلا به یک طرف مبارک نبود که من زنده م یا مرده؛ با اخم درحال چک کردن گاز و لوله های آب بود تا یه آتو از پسرا بگیره.

امیر با پشم های ریخته و نگاه بهت زده به مامان و بابا نگاه می کرد. چشم ها پف کرده، پیژامه گورخری و موهای

ژولیده ش کل ابهتش رو برد زیر سوال.

رضا بدبخت که از جیغ های مامان جون از تنش رفته بود و درحالی که هنوز موقعیت رو درک نکرده بود و پیژامه ش از پاش در می اومد، داخل جاکفشی دنبال کلید بود و با حرص و خواب آلودگی داد می زد:

- مادر من حتما داره یه غلطی می کنه، الان من کلید رو از کدوم جهنمی پیدا کنم؟

تا سرش رو چرخوند و با نیش باز من روبه رو شد، پوف بلندی کشید و محکم در جاکفشی رو بست و بهم اشاره کرد.

- بیه! اینم دخترت. زنده ست هنوز متاسفانه.

مامان با اخم های نگران سمتم اومد و دستم رو گرفت. از این که این طور نگران و عصبیش کردم، لبخند شرمنده ای زدم و سریع و آروم گفتم:

- خوبم قربونت برم. می خواستم لباس عوض کنم، گفتم بابا یهو نیاد داخل.

نگاه آرومی به صورتم انداخت و آروم و متین سرش رو تکون داد و کنار رفت. یعنی همین کنار رفتنش کافی بود تا من آرمان خواب آلود و مضطرب رو ببینم و انقدر از دیدنش خوشحال بشم که بی توجه به عالم و آدم جیغی بکشم و مثل مارمولک بچسبم به هیکل قناصش!

بدبخت از شدت شوک بغل بروسلی من، روی پای امیر نشست و جیغ من و امیر یکی شد.

- وای نگار! آخ نگار! باز تو اومدی زشت عن. پاشو آرمان .

آرمان با حیرت خودش رو کنار کشید؛ ولی خاک بر سر من که انقدر عاشقانه بغلش می کردم . دستم رو محکم دور کمرش حلقه کردم و با ذوق گفتم:

- عوضی من برگشتم. مامان گفت بهت نگم. سوپرایز!

هنوز تو شوک لحظه بود و با تعجب بهم نگاه میکرد که چشمکی زدم و آروم ادامه دادم:

- مهرداد و بهروز رو فراری دادم. نگران نباش!

با پشم های ریخته خندید و بالاخره بغلم کرد. ولی من حق داشتم بهش بگم شاهزاده ی سوار بر اسب سفیدم. مهربونیِ لبخندش نظیر نداشت . موهای کوتاهم رو به هم ریخت و با انداختن بوس کوتاهی روی لپم، چشمک دلربایی زد و گفت:- دمت گرم انار.

- باز این لوس نُنر زشت اومد. اه اه!

با خنده از بغل آرمان جدا شدم اما دستش رو ول نکردم. درحالی که به ریخت نحس رضا می خندیدم، دستم رو داخل هو اتکون دادم و گفتم:

- چه طوری بزغاله؟

زبونی برام درآورد که دهنم رو با چندش براش کج کردم. بی توجه به من دستش رو دور گردن بابا حلقه کرد و با خوش رویی و پاچه خواری گفت:

- بَه سلطان جاده! می گفتی یه خری جلوت قربونی کنیم.

بابا با بی تفاوت ترین حالت ممکن نگاهی به قد رضا که ازش بیشتر بود انداخت و به امیر اشاره کرد و گفت:

- این و قربونی می کردی.

بعد هر هر دهنمون رو اندازه کرگدن باز کردیم و دست جمعی به قیافه امیر خندیدیم. این امیر هم که کلا جنبه نداره بی شعور، لگد محکمی به پای من زد و با بدخلقی گفت:

- خفه بمیر الاغ!

با حرص و درد پام رو گرفتم و غریدم:

- الاغ تویی با این لگدات.

آرمان طبق معمول پشت من دراومد و با اخم دستم رو عقب کشید و تشر زد:

- امیر صد دفعه گفتم انقدر نزن به پاش . تازه اومده، خسته ست.

امیر اخمی کرد و با سلام و خسته نباشید دلاور کوتاهی به بابا، دوباره زیر پتو رفت و با نکره ترین صدای ممکن گفت:

- اهالی محترم طویله به جز اسد و زنش، خفه شید می خوام بخوابم.

بابا خسته بود وگرنه حالا حالا ها بساط گیر دادن به پسرا رو داشتیم؛ پیژامه ی آرمان رو از روی مبل برداشت و درحالی که سمت اتاق پسرا می رفت زیر لب گفت:

- هرکس سر و صدا کنه خره. شب بخیر!

همگی خیره به درب بسته شده ی در بودیم که رضا چونه ش رو سمت من برگردوند و آروم گفت:

- الان بابا چرا رفته داخل اتاق ما؟

آرمان خمیازه ای کشید و زیر بغلش رو خاروند که با دهن کج شده از چندشناکی کارش ازش جدا شدم.

- رفته پیش زنش دیگه.

دوباره سکوت کردن که این دفعه امیر با نگاه کارآگاه گجتانه ای سرش رو از زیر پتو بالا آورود و با تعحب پرسید:

- الان مامان چرا به ما سلام نکرد؟ سلام چیه؟ بوس هم نکرد! اصلا دفعه های قبلی درحالت عادی تا کل صورتمون رو بوس نمی کرد، ول کن نبود.

اونا هر لحظه بیشتر تعجب می کردن اما منی که تمام فتنه ها زیر سر خودم بود، با لبخند ضایعی به خونه نگاه می کردم و زیر لب می گفتم:

- واهایی دلم واسه خونه تنگ شده بود.

- نگار.

بسم اﷲ قاسم الجبارین! گلویی صاف کردم و شالم رو درآوردم. درحالی که سمت دستشویی می رفتم گفتم:

- من برم دستشویی رو هم نگاه کنم. خیلی دلم واسش تنگ شده.

یه جوری دستم از پشت کشیده که اصلا تف بر زندگی! با درد چشم هام رو بستم و نفسم رو حبس کردم که صدای خشن امیر رو کنار گوشم شنیدم.

- نگار خر! باز چه فتنه ای ریختی که مامان و بابا اینجوری کردن؟

بلافاصله آرمان با حرص دستش رو گرفت و به عقب هل داد که نفس عمیقی کشیدم و چشم هام رو باز کردم. پوست حساس دستم قرمز شده بود و ناخودآگاه از حرص بغض کردم و سرم رو پا ن انداختم . وحشی!

صدای عصبی آرمان تا اون طرف خیابون رفت:

- امیر کاری نکن نصف شبی با جفت پا بیام تو حلقت. چرا دستش و می پیچونی؟ مثل آدم ازش بپرس احمق. نگاه دستش و چطور قرمز کردی. همین نگار چند دقیقه پیش گندمون رو جمع کرده بود.

امیر چند بار پشت سر هم پلک زد و با تعجب پرسید:

- کی؟ نگار؟ بهروز و مهرداد؟ نگار فراریشون داد؟!

رضا با هیجان روی مبل نشست و انگار که فیلم سریع و خشنه، با شور و شوق رو بهم گفت:

- جون من؟ راست میگه نگار؟ چه طوری؟

من کمک پسرا به بابا برای پروندن خواستگارهای اقدس رو لو دادم و تا همین چند دقیقه پیش روی شکم دوستاشون لم داده بودم. شت شت شت! هرطور شده باید بحث رو عوض کنم . آب دهنم رو قورت دادم و قدمی به عقب برداشتم.

تا نگاهم به اتاقم افتاد، همه چیز از یادم رفت و دوباره بدنم تیک برداشت و ناخودآگاه گردنم خم شد. دندون قروچه ای از خشم کردم و اشکم رو پس زدم. درحالی که تند- تند نفس عمیق می کشیدم با حرص و عصبانیت غریدم:

- وسایل اتاقم و خراب کردید هیچ... دوست هاتونم بردید اونجا. من تحمل شما رو هم داخل اتاقم ندارم.

رضا با چشم های گرد شده به اتاقم نگاه کرد و زیر لب گفت:

- گندش در اومد.

آرمان لبخند مضطربی به روم پاشید و با لگد جانانه ای به پای امیر، دستم رو گرفت و تند- تند گفت:

- به خدا خواستیم تمیزش کنیم. نمی دونستیم تو میایی.

اما دیر شده بود؛ چون من از شدت عصبانیت گریم گرفت و تک- تک سلول های بدنم خواستار رها شدت از این حس منقبض شدن بودن. با عصبانیت چشم هام رو بستم و بی توجه به عالم و آدم جیغ گوش خراشی زدم:

- مامان! من اتاقم و می خوام.

***

- وحشی، لوس، زشت، احمق، بی استعداد، ب یسلیقه خاک بر سر همیشه ساده، خدازده.

بی توجه به فحش های امیر، با چندش و ناراحتی صورتم رو درهم کردم و رو به آرمان دستم رو سمت کمدم گرفتم و گفتم:

- اونجا رو هم تمیز کن جیگر. دیگه تمیز شد خداروشکر.

رضا که همون اولش دست به سیاه و سفید نزده بود، سیبی گاز زد و به قاب در تکیه داد.

- واقعا برات متاسفام! هرگز ازدواح نمی کنی با این اخلاقت . حالا اتاقت نامرتب باشه چی میشه؟ ساعت ده صبح بابا بیدارمون کرد که بیا بار ماشین رو خالی کنیم. اینم از اتاق خانم...

آرمان با تمسخر نگاهش کرد و زیر لب گفت:

- خیلی خسته شدی انگار! برو یه چایی بخور.

رضا با خندیدنش چال لپش رو نشون داد. موهاش بور بود؛ مثل پوست و چشم هاش. صورتش از این ها بود که خال زیاد داشت و شنگولی و شیطنت از سر و روش می بارید.

امیر رو با خستگی وسط اتاق دراز کشید که با حرص لگدی به پاش زدم و گفتم:

- بلند شو! عرق کردی، الان اتاق بوی عرق می گیره.

با بیچارگی ادای گریه درآورد و زیر لب گفت:

- ازت متنفرم نگار . چرا اومدی؟ داشتیم زندگیمون رو می کردیم دیگه.

- گمشو بابا.

موهای بلند قهوه ای رنگ و چشم های قهوه ای متاسفانه شبیه من بود. صورتش استخونی بود؛ این بشر فقط می خندید، قشنگ می فهمیدی که داخل سرش افکار پلید هست. هروقت می خنده، انگار داره پوزخند میزنه و میگه آمریکا هیچ علطی نمی تواند بکند!

آرمان مظلوم... موهاش فر بود و به پوست سفیدش می اومد. مثل رضا خال زیاد داشت و بسی خوشگل بود. اصلا آقا بودد و مهربونی یعنی آرمان!

متکا همه مرتب روی هم بودن کتاب های به ترتیب حروف الفبا کنار میزم چیده بودن و لبلس هام رو به کمک آرمان داخل کمد چیدم. وسایل مامان و بابا اون گوشه اذیتم می کرد؛ خب بیا بچینشون دیگه!

فرش گل دار و بالشت مورد علاقم تقریبا شبیه هم بودن. گلدون هم که خشک شد. خاک بر سر امیر! تخت هم ندارم؛ سزاوار به دلم. همین اتاق ساده بهتر از طویله ی قلوهاست.

با ذوق و آرامش دست هام رو به هم کوبیدم و گفتم:

- آخیش! بالاخره به آرام رسیدم.

بی توجه به نگاه حسته پسرا که از صد تا ازت متنفرم بدتر بود، از اتاق بیرون رفتم اما رضا رو از پس سری بی نصیب نگذاشتم. . ذوق زده از کنار مبل های ساده و تلوزیون که روبه روش بود گذشتم. مامان داخل آشپزخونه کوچیک که متاسفانه کنار دستشویی بود، صبحونه درست می کرد.

- نگار سریع برگردیا، الان صبحونه آمادست . بعد هم زنگ بزن بابات بگو کجاست. این گلا رو هم باید درست کنم، بالشت ها هم کثیفه.

باز شروع شد؛ خدایا! با بیچارگی وایسادم و پوفی کشیدم. مردمک چشم هام رو سمتش برگردوندم و آروم و حرصی گفتم:

- باز کنیز بدبخت تر از من پیدا نکرد.

با بی حوصلگی از حرف های مامان سمت حیاط رفتم. دیدن درخت بزرگ و تاب کنارش، لبخندی مهمون لب هام کرد.

سریع سمت مرغ دونی رفتم و ذوق مرگ که انگار پلنگ مازندران داخلشه، خم شدم.

بیتا خانوم با همون هیکل ریقو و پرهای نداشته ش که شبیه خروس داخل موآنا بود، بی هدف راه می رفت و قدقد می کرد.

- عزیزم! حتما گرسنه ته .

ظرف دونه های گندم رو برداشتم و مشتی گندم کنار بیتا ریختم . انقدر آی کیوش بالا بود که سریع سمت نون خشک های گوشه ی مرغ دونی رفت و شروع به خوردن کرد.

با خنده به عقب هلش دادم.

- نه بیتا خانوم! دونه ها رو بخور.

همون لحظه با دیدن غاز بزرگ امیر، لبخند روی لب هام خشک شد و ناخودآگاه با اخم بیتا رو بغل کردم و عقب رفتم. این بی ناموس همش سمت بیتا خانوم میاد! عاشقش شده . من می دونم... حسش می کنم.

- برو که می گیرم پرپرت می کنم دزد ناموس.

مثل بز به بیتا خانوم زل زده بود. قضیه اونجا ترسناک بود که به پشت بیتا خیره بود! قشنگ پشتش!

با حرص نفسم رو بیرون دادم و بهش پشت کردم که همون لحظه صدای بوق ماشین بابا به گوشم خورد. متعجب به در چشم دوختم؛ چه بوق بوقی هم راه انداخته!

در حیاط رو سریع باز کردم و کنار رفتم. با دیدن گوسفند پشم آلودی روی ماشین بابا کفم برید و پرای بیتا خانوم ریخت .

با حیرت به ماشین زل زدم که بابا پیاده شد و خیره به چشم های گرد من، خندید و گفت:

- انار بابا! برات همزادت و آوردم.

تند- تند پشت سر هم پلک زدم اما بی توجه به من خوش خوشان سمت خونه رفت و داد زد:

- ملکه بیا که امشب می خوام اون کله پای دیروز رو جبران کنم.

پوفی کشیدم و بیتا رو، روی زمین گذاشتم تا بی هدف چِرا کنه و یکمم با عنش حیاط رو گل باران کنه و غذای امیر و رضا رو فراهم کنه. سمت خونه دویدم و هم زمان داد زدم:

- کِی کله پا داریم؟ من نمی خورما، مامان یه چیز دیگه واسه من درست کن.

امیر با یه حرکت از روی دسته ی مبل پرید و درست کنار بابا نشست و هم زمان سمتم با نهایت بدخلقی گفت:

- چه شت ها! غذا کله پاچه ست والسلام. باید بخوری، نخوری هم سهمت و من می خورم.

چش مهام رو با چندش ریز کردم و دندون های بالا م رو، روی لب های پا نیم بردم و اَداش رو درآوردم:

- سهمت و من می خورم.

به حالت عادی برگشتم و مثل سگ دروغی سر هم کردم.

- اگر قرار باشه سهم من به تو برسه خودم به زور هم که شده همش و می خورم تا صدای ترکیدنت بیاد ایشاﷲ!

خنده ی تمسخرآمیزی کرد و همون موقع صدای حرص درآر رضا از اتاق اومد که با نهایت شرارت داد می زد:

- امیر نظرت چیه فردا بعد خوردن سهم نگار، جمجمه گوسفند رو بزاریم لای لباس های نگار؟ چه بویی بگیرن، به به!

از تصور بوی وحشتناک و چربی چندشش، بدنم منقبض شد و ناخودآگاه رم رو پا ن انداختم و همراه با بستن

چشم هام، دندون قروچه ای کردم. دیگه مثل قضیه اتاقم نمی گذرم؛ تا خود جمجمه رو نکنم داخل فیها خالدونشون ول کن نیستم.

خنده ی امیر همچین رید به اعصابم که فقط اﷲ اکبر! تند- تند نفس کشیدم و با فکر این که بابا بهشون اجازه نمیده، سرم رو بالا بردم. با دیدن لبخند و چشمک ناگهانی بابا، متعجب چونه م رو بالا دادم که به کنارش اشاره کرد و مهربون گفت:

- بیا اینجا انار بابا.

لبخند شیک و بترکی به امیر حسود زدم و کنار بابا نشستم. با نشستن دستش دور شونه م، فهمیدم که غیر مستقیم داره میگه این دو تا ابله هیچ غلطی نمی کنن. منتظر بهش خیره شدم تا حرفش رو بزنه اما ورود آرمان اجازه نداد.

درحالی که کتابی که واسش خریده بودم رو با شوق و اشتیاق نگاه می کرد، لبخند مهربون و نگاه مشکی رنگش رو نثارم کرد و همون طور که محکم به پس گردن امیر می زد، رو بهم گفت:

- انار عجب کتابی خریدی! خیلی خوبه، حتما می خونمش. راستی...

نگاه اخم آلودی به امیر انداخت و آروم ادامه داد:

- فردا که کله پا داشتیم، می برمت فلافلی حشمت چلاقه. خودمم زیاد خوشم نمیاد!

می دونستم عاشق کله پاچه ست؛ اما این که به خاطر من داره ازش می گذره انقدر برام ارزش داشت که دلم می خواست همچین بغلش کنم که امیر جزغاله شه از حسادت!

با نشستن آرمان روی مبل کناری، سریع از بغل بابا جدا شدم و خودم رو کنار آرمان جا دادم. این پسر همه چیز من بود!

به کتابش خیره شد، مثل نوزادی که کارهای مادرش رو تقلید می کنه، به کتاب نگاه کردم و حلقه شدن دستش دور شونم لبخندم رو تشدید کرد.

مامان داخل آشپزخونه درحال مرتب کردن وسایلی بود که پسرا خرابشون کرده بودن. بابا با خوش رویی بهش زل زد و گفت:

- ملکه یه چایی واسه ما بیار.

امیر سریع سرش رو تکون داد و بی ادبانه داد زد:

- ملکه منم می خوام.

پس سری بابا به گردنش هم زمان شد با نگاه عصبی مامان و غرغرهای زیر لبش که قشنگ معلومه که دنبال یه فرصت طلا ه که پسرا رو از سه ناحیه تحتانی جر بده.

آرمان سمت گوشم خم شد و آروم زمزمه کرد:

- مامان چشه؟ صبح هرچه خواستم باهاش حرف بزنم همش پشت چشم نازک می کرد.

لب هام رو به هم فشردم و زیر چشمی نگاش کردم.

- چیزی نیست؛ دلش واسه طاهره تنگ شده حتما.

- آها! شیراز خوب بود؟ همتا چطوره؟ حوصلت سر نمیرفت اونجا.

با لبخند ریز و همیشه ی خدا خجالت زده م سرم رو به طرفین تکون دادم و گفتم:

- نه! با همتا و طاهره بازی می کردیم. درس هم می خوندم؛ محمد هم بعضی موقع یه جاهایی می بردمون . هر شبم با مامان و بابا یه دعوا می شد. همتا واست یه نقاشی ناب کشید.

خنده ی آخر جملم لبخند روی لبش آورد. من آروم، آرمان آروم، طاهره هم آروم... امیر و رضا به کی رفتن؟ زرت... به بابا رفتن حتما. حتی مامان هم آروم و سر به زیر نیست!

- پس بعدا بهم نشونش بده. مهرداد از دلاوری های دیشبت گفت، انگار خیلی کالری سوزوندی.

خندیدم، اونم چه خنده ای! یه بغض و غلط کردم سمی پشتش بود که فقط خدا نکنه آرمان بفهمه. انشاﷲ کراشم انقدر فهمیده ست که واقعیت رو لو نداده.

سریع بحث رو عوض کردم و کمی سرم رو عقب بردم.

- خب، تو چه طور گذروندی؟ کلاس هاتون تموم شد؟

به کتاب خیره شد و خیلی ضایع لبخند زد؛ انگار یه غلطی کرده که من نمی دونم.

- آره! بیشترش درس بود، کلاس ریاضی هم تموم شد. ترم بعدش آبان ماهه. با بچه ها زمین فوتبال می رفتم، شبا هم بیشتر داخل کافه ی سر کوچه می گذشت.

با افسوس سرم روبه مبل تکیه دادم و حیلی احمقانه دهنم رو باز کردم:

- کاش پسر بودم تا مامان می گذاشت پیش شما بمونم. حتما خیلی با دوست هات بهت خوش گذشته، اونجا خیلی اذیت می شدم.

با صدا زدن های مکرر مامان واسه صبحونه، بوس سریعی روی لپم گذاشت و با مهربونی زمزمه کرد:

- امشب واسم همه رو تعریف کن. بدو صبحونه بخوریم!

صبحونه هم که فقط کرم ریزی های امیر و رضا واسه خندوندن مامان و اذیت کردن من و سرزنش کردن های بابا بود.

این وسط فقط من و آرمان آدمیم... تا حدودی!

باد از ناهار بابا رفت سری به گوسفند بزنه.

گوشی مامان زنگ خورد و با رفتن مامان، من موندم و لبخند حرصی رضا و سایه ی ترسناک امیر بالای سرم. به نگاه ریز آرمان که مثل خروس سرش رو جلو آورده بود خیره شدم و حیرت زده کمرم رو صاف کردم.

اینا چرا همچین شدن؟ سرفه ای کردم و درحالی که سرم پا ن بود لبخندی زدم و پرسیدم:

- چیه؟ باز چی شده؟

با نشستن امیر کنارم و فرود اومدن دستش روی شونه م، بدنم از ترس و چندش منقبض شد و ناخودآگاه نفسم حبس شد. این که این جوری نگاه می کنن ترسناک نیست؛ این ترسناکه که آرمان به امیر نمیگه که بهم دست نزنه تا اذیت نشم.

این یعنی انا ﷲ و انا الیه راجعون! یعنی یه غلطی کردم که حتی آرمان هم دلش می خواد پارم کنه. از این که آرمان دوباره مثل دفعه های قبل با این سه تا هم دست بشه و اذیتم کنه یَک بغضی کردم که بیا و ببین. چرا اینا باید سه تا باشن، من یکی؟ عدالت کجاست؟

سرم رو بالا بردم و مظلوم و بغض زده به آرمان خیره شدم.

- چی شده؟

سرش رو مثل عروسک چرخوند که نفسم از ترس گرفت و بیشتر و بیشتر سردترم شد. من نباید موقع ترس کر و لال و کور و فلج بشم، تف به این شانس!

با لبخند ملیح و ترسنلکی پرسید:

- نگار... تو به مامان گفتی که ما به بابا آمار دادیم و کمک کردیم که خواستگارای اقدس رو بپرونه، مگه نه؟

تف بهت طاهره، حیف که بارداری وگرنه یه نفرین جانانه نثارت می کردم. چرا موقع بارداری آی کیوی این دختر کم شده؟!

می مُردی این و نمی گفتی؟

خیره به آرمان لبخند پر از ترس و ضایعی زدم و درحالی که سعی می کردم اصلا نگاهم به امیر نیفته، آروم و بدبختانه زمزمه کردم:

- عصبانی بودم، ببخشی...

دست امیر خم شد که بگیرتم ولی با جیغ بلندم و لگدی که ناخودآگاه به زانوش زدم، عقب رفت و نفسش رو از درد حبس کرد.

با یاد و نام خدا، دعوای هزارم رو شروع می کنیم. بسم اﷲ!

سریع بلند شدم و روی مبل پریدم و رو به رضا که سمتم می دوید جیغ زدم:

- بیای به مامان میگم دوست هات و آوردی اینجا.

- اگه زنده بودی بگو.

ضربه ی محکم امیر به پام، علاوه بر درد فجیعش باعث شد مثل تف پرت بشم پا ن. رضا با گرفتن زانوهام مانع افتادنم شد. با لبخند به هم خیره شدیم.

- تانکیو.

شاید بگید من یکی ام و اونا سه تا پس الفاتحه! ولی بعد پونزده سال خیلی ماهر شدم. سریع خم شدم و گاز محکمی از

گلوش گرفتم که فریاد بلندی از درد زد و عقب رفت. کوسن رو برداشتم و با فریاد یا اللهی روی امیر پریدم. آخ بلندی گفت که با آرنج محکم به شونش کوبیدم تا ناقص شه.

و سپس با شور و شوق فراوان از روی مبل پریدم و سمت اتاقم دویدم. خاک بر سرم که نفهمیدم آرمان و نیست. با خوشحالی در رو قفل کردم و چشم هام رو محکم بستم. مشتم رو بالا بردم و با ذوق عربده زدم:

- اینه! دیگه عمرا بتونید داخل دعوا ناقصم کنید. آی امیر ماتحتت بسوز...

حین رقصم، با آرمان که خونسرد به در تکیه داده بود و در رو واسه اون دو تا باز می کرد روبه رو شدم و حقیقتا ماتحت خودم سوخت و جزغاله شد و خاکسترش در هوا پخش شد.

با بغض و بدبختی به اون دو تا که می اومدن نگاه کردم و نالیدم:

- آرمان خیلی نامردی! بی شعور خر! من که می دونم یه ساعت میای میگی نگار غلط خوردم.

قلنج انگشت هاش رو شکوند و درحالی که سمت کتاب های نازنینم می رفت گفت:

- فعلا تو غلط و بخور.

با فکر این که به کتاب هام دست می زنه و خرابشون می کنه، مو به تنم راست و چشم هام گرد شد. طی یک حرکت بروسلی وارانه، روی زمین نشستم و چشم هام رو محکم بستم و با نهایت توان جیغ بزرگی زدم:

- مامان می دونی پسرا اون گلدون خوشگلت رو شکوند...

دست رضا روی دهنم و دست امیر روی سرم فرود اومد. با بهت چشم هام رو باز کردم که نگاه تحدیدوار رضا رو دیدم.

تف به زندگی، تعف!

- حرف بزنی اتاقت و از دیشب بدتر می کنم.

- خب ... از دفتر خاطراتت شروع کنیم انار بابا؟

صدای امیر پشت سرم، زنگ خطر وحشتناکی بود! نه نه... من درست صفحه اولش اسم کراش هام رو نوشتم. یا موسی بن جعفر!

سریع بلند شدم و دستم رو سمتش دراز کردم و عصبی غریدم:

- دست بهش نزن، بدش.

اما رضا محکم دست هام رو از پشت گرفت، انگار اسیر گرفته کثافت! با خنده و شیطنت گفت:

- امیر بلند بخون ببینیم چه سمی نوشته.

سم؟ من از عشقم به بهروز نوشتم...

عمه ات عریان باد عوضی. مبهوت دهنم رو باز کردم جیغ بزنم ولی دست رضا این دفعه محکم دهنم رو گرفت و اون یکی دست دور کمرم حلقه شد. از لمس بدنش کل بدنم منقبض شد و گریه م گرفت.

با بغض و گریه خودم رو تکون می دادم تا خلاص شم و این کوفتی رو نخونه. رو به آرمان با خنده دفترچه رو بالا برد و گفت:

- فیلم بگیر بعدا بهش بخندیم.

ناباور نگاه اشکیم رو به آرمان دوختم . دیگه هیچ وقت در این حد اذیتم نمی کرد! ولی... گوشیش رو درآورد و رو به گریه م لبخند ریز و شیطونی زد و گفت:

- ببخشید انار خانوم.

امیر دفترم رو باز کرد و فقط تونستم چشم هام رو ببندم. به خاک فنا رفتم، تامام.

- عه، این که خط خطیه صفحه اولش .

- کار همتاعه حتما، برو بعدی.

مبهوت چشم باز کردم. همتا؟ الان قربونش برم یا تف بکنم بهش. کمی آروم شدم اما باز یادآوری اون سم هایی که نوشتم ولم نمی کرد.گریه م شدت گرفت و از آرمان ناامید شدم. با بغض نالیدم:

- امیر اون شخصیه، نخونش.

دوباره رضا دهنم رو محکم گرفت و سرم رو محکم عقب فرستاد. با شیطنت و شرارت و بدون ذره ای دلسوزی به چشم هام زل زد و گفت:

- از خوندن خاطراتت لذت ببر ترسوی بدبخت.

امیر با خوندن قسمتی از خاطرات از خنده ترکید و قلب من فشرده شد.

شاید این جا همون مقدمه ی نابودی من بود، نابودی روح و ذهنم! همون جا که بیشتر از هرجا بهم یادآوری کرد که تو احمق ترین و ترسو ترین موجود تاریخی.

از بغض و عصبانیت نفسم بالا نمی اومد و صورتم سرخ شده بود. نگاه مظلومم روی آرمان نشست. من چرا انقدر ساده بودم؟ با دیدن نگاهم لحظه ای پشماش ریخت و نفسش حبس شد. برو بمیر، تازه فهمیده چه شتی کرده.

سریع گوشیش رو، روی بالشت پرت کرد و مثل خر پرید روی امیر و با حرص داد زد:

- بسه.

رضا از تعجب دست هاش شل شد که لگدی به لنگ پای سُم خریش زدم و با حرص خودم رو کنار کشیدم. حس ضایگی و تنهای به طرز وحشتناکی درونم جمع شده بود و پتانسیل خودکشی رو داشتم. فیلم گرفت، عمه خراب!

آرمان سریع دفتر خاطراتم رو بست و گوشی ای پرت کرد و با همون پوزیشن به امیر نگاه کرد. متاسفانه، تکرار می کنم

متاسفانه... چشم هامون و لبخندمون شدیدا شبیه هم دیگه ست و موقع عصبانیت سرخ می شیم. به عبارتی دیگر، هار می شیم.

یکم آرمان نگاه کرد، یکم امیر نگاهش کرد. از این طرف من زیر لب به رضا فحش می دادم، اون به من. یهو امیر با حرص داد زد:

- چته؟

آرمان نه گذاشت و نه برداشت، یه جوری کف گرگی بهش زد که دردش به منم سرایت کرد و صورتم درهم جمع شد و اوفی زیر لب گفتم. بد زد!

- خفه شو! چرا میری سمت دفترش؟ خبر مرگت خب برو یه پس سری بزنش.

طی حرکت خدا پسندانه ای سمت گوشیش شیرجه رفتم و درحالی که از اتاق به بیرون می دویدم داد زدم:

- حالا تو حمایت کن، منم ببینم داخل این گوشی چیه؟

همون لحظه آرمان و امیر از شدت شوک خشکشون زد و مثل دو تا عاشق خدا زده که روی هم تافتادن و پشم هاشون ریخته، به هم زل زدن. رضای آی کیو با بی خیالی سمت دفتر خاطراتم رفت و زیر لب گفت:

- درشو بزار بابا.

عصبی برگشتم سمتش و انگشتم رو بالا بردم.

- بی ادب، بی تربیت، بی پرستیژ.

ولی اونم خشکش زد؛ کاش این طوری نمی شدید داشیای من. چون الان دیگه صدی بر نود مطمئنم سم نابی داخل این

گوشیه. خوشحال و شاد سمت آشپزخونه دویدم و بی توجه به عربده اﷲ اکبر آرمان، بازوی مامان بیچاره رو گرفتم و رو به چشم های مبهوتش گوشی آرمان رو بالا آوردم.

- ننه بیا با هم گوشی گل پسرت و چک کنیم.

صدای خاله از پشت گوشی می اومد و مامان هم مونده بود من و بگیره یا غیبتای خاله رو. با حرص به عقب هلم داد و زیر لب غرید:

- برو بچه.

هم زمان لبخند بزرگی زد و درحالی که بشقاب هاش رو کنار ظرفشویی می چید گفت:

- آره قربونت برم، نگار هم ماشاﷲ چند هفته دیگه پونزده سالش تموم میشه. دیگه خانومی شده دخترم! سه قلوها هم که خداروشکر مردی شدن، یک سال دیگه کنکور دارن. ممنونم خواهر... آره دیگه منم تلاش خودم و کردم تا بهترین تربیت رو در اختیار بچه هام بزارم. اصلا بیا از همسایه ها بپرس، تو یه کلام بگی با ادب، سریع میگن بچه های حاج اَسد و...

بدبخت مامان! در عرض یَک ثانیه گلباران شد به کل تفکراتش. دقیقا همون لحظه سه تا کانگورو مثل چی پریدن داخل آشپزخونه و داد و هوارشون محله رو برداشت.

- نگار من دهن تو رو جر میدم سگ، اون و بده.

- مامان دخترت گوشیم و برداشته .