رمان طالع آغشته به خون

بوی خون آن مردک در شامه‌اش پیچید و چهره‌اش را درهم کرد.
هر چه زودتر به حمام احتیاج داشت.
دستی به گوشه‌ی چشم بی‌خوابش کشید و گفت:
_خوبه
تیکه تیکش کنین بندازین جلو سگام.
فقط قبلش از جنازش عکس بگیرین بفرستین برا سلیم دوغان بزرگ
(روای اول شخص آیلا)
کوله پشتی‌ام را یک وری روی دوشم انداخته بودم.
و مسیر سراشیبی سنگ فرش شده محله را بالا می‌رفتم.
تمام کوچه پس کوچه‌های باریک محله، به لطف برفی که شب گذشته
تا دم دمای طلوع خورشید باریده بود.
سفید پوش شده بود.
سرمای استخوان سوز هوا، لرز به تنم نشانده بود.
هرم بازدم‌هایم به شکل بخار از بینی به احتمال سرخم بیرون می‌آمد.
کلاه هودی، پاییزی نه چندان گرمم را روی سرم کشیدم.
و به قدم‌هایم سرعت بخشیدم.
هر چه به رستوران کوچک واقع در محله نزدیک می‌شدم.
بوی سوپ معروفش بیشتر معده‌ی خالی‌ام را مالش می‌داد.
از صبح تا به حال به غیر از یه سیمیت چیز دیگری نخورده بودم.
وسط کوچه ایستادم.
دستم را ته جیب شلوار جینم فرو بردم.
با دیدن اسکناس‌ خردهای کف دستم، بیخیال ناهار خوردن شدم.
و قدم‌هایم را از سر گرفتم.
هر چه به آن کوچه‌ی باریک و بسی خطرناک، البته برای به غیر از ساکنان محله، نزدیک می‌شدم.
صدای ناله و فریاد پر درد مردی که، کمک می‌خواست.
واضح‌ تر به گوش می‌رسید.
اتفاق تازه‌ای نبود.
احتمالا باز هم بچه‌های محله یکی را خفت کرده بودند.
قبل از آنکه از کوچه بگذرم.
نگاهی گذرا به مردی که، آش‌ و لاش شده، صورتش پرخون و روی زمین غلت می‌خورد.
انداختم.
پسرها با مشت و لگد به جان بی‌جانش افتاده بودند.
بی‌تفاوت شانه بالا انداختم.
نباید بی فکری می‌کرد. و پا به همچین محله‌ای می‌گذاشت.
سراشیبی را کامل بالا آمدم.
به سمت چپ تغییر مسیر دادم.
همینکه می‌خواستم از محله خارج شوم.
توجهم به زن سن و سال گذشته‌ای که با دستان پر، سردرگم اطراف را از نظر می‌گذراند.
معطوف شد.
سر تا پایش را رصد کردم.
سوت بلند بالایی در دلم کشیدم.
وجب به وجب لباس‌های تنش، مخصوصا آن کت چرم خز دار اصلش
فاخر بودنش را به رخ می‌کشید.
کنج لبم شیطانی بالا رفت.
امکان نداشت همچین فرصت توپی را دو دوستی تقدیم بچه‌های محل کنم.
قبل از اینکه بهش نزدیک بشم.
ماسک سیاه رنگم را از جلوی کوله‌ام برداشتم.
و به صورتم زدم.
چاقو کوچک ضامن دارم را از جیب جلوی هودی‌ام برداشتم.
و زیر دستکش انگشتی‌هایی که به دست داشتم.
جاساز کردم.
همانطور که به سمت زن قدم بر می‌داشتم. نگاهم را به اطراف داده بودم.
که مثلا بی‌حواس جلوه دهم.
با یه برخورد به ظاهر اتفاقی، تنه‌ای به نیمه‌ی بدنش زدم.
کیسه‌های خرید در دستش پخش و پلای زمین شد.
بی‌تعادل چند قدم عقب رفتم.
چهره‌ای ناراحتی به خودم گرفتم. و با لهجه‌ی غلیظ ترکی با ته مایه‌ی لاتی لب زدم:
_آ آ خاله جون متاسفم، معذرت میخوام.
بدون اینکه منتظر سخنی از جانبش باشم. کمر خم کردم. و مشغول جمع آوری کیسه‌های خرید شدم.