تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت هفتاد و چهارم :
به هوش که آمدم همهجا سیاه بود و ابتدا نمیتوانستم موقعیت خودم را درک کنم؛ امّا بعد فهمیدم داخل یک ماشین در حال حرکت دراز کشیدهام. بدنم به طرز وحشتناکی درد میکرد و سرم سنگین بود. اینجا کجا بود؟
لحظهای بیشتر طول نکشید که همه چیز را به یاد آوردم. من سوار تاکسی شده بودم تا بروم خانه، امّا ناگهان سرنشینان آن به من حمله کرده بودند و بی هوش شده بودم. همین خاطرات کافی بود تا ناÚ
مطالعهی این پارت حدودا ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۰۰۷ روز پیش تقدیم شما شده است.

مریم دولتیاری | نویسنده رمان
اره موافقم، ولی به نظرتون این بار دیگه واقعاً کوتاه میاد دانیار؟🤭
۳ سال پیشهاناخانوم
0به قول قدیمیامن که چشم آب نمیخوره😂 اگه سلامت بیرون اومدکلادنبال دردسرهای😉
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
بله🤭😂
۳ سال پیشAa
1موبایل هم نداره چجوری نجات پیدا میکنه👌👏💐
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
تا ببینیم...
۳ سال پیشاسرا
0چه حمله سریع سیرگناه داره دانیاروقتی شروعرکردگریه کردن
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
خربزه خورده پای لرزشم بشینه:/
۳ سال پیش
لطفا صبر کنید...

هاناخانوم
0آخرش کاردست خودش دادخودکرده راتدبیرنیست بیچاره خانوادش،مامانش،