تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت هفتاد و پنجم :
در جایم تکان خوردم و تمام توانم را در صدایم برای فریاد زدن ریختم.
- کمک، کمک! کسی این دور و بر نیست؟
با وجود این که زیاد هم نتوانسته بودم بلند فریاد بزنم، ولی چنان دردی در شکمم پیچید که باعث شد بلند زیر گریه بزنم. دوباره صدایم را بالا بردم و در میان گریه با فریاد نالیدم:
- یکی کمک کنه... کمک!
امّا کسی نبود. تنها صدایی که میآمد صدای زوزهی گرگها بود و باد.
به پایین نگاه
مطالعهی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۰۰۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
ابوذر
0عالیه وافعا نویسنده حرف ندارد
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
ممنون از همراهی تون
۳ سال پیشاسرا
0عالبه مریم بانودانیارالهی کمندت بمیره که اینهمه دردمیکشی
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
تقصیر خودشه، نیست؟
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
تقصیر خودشه، نیست؟
۳ سال پیش
لطفا صبر کنید...

ملیکا
0فقط بگوو چطوررر نجات پیدا میکنهه