لالایی پاندورا به قلم ساناز لرکی و مرجان فریدی

پارت دوم :

صدای کشیده شدن ناخن‌های چیپسی بر روی پرده کتان پذیرایی، نگاهم را به سمت خودش کشاند.
گربه‌‌ام در حالی که نگاه ساده‌اش را به چشمان وَق زده‌ام دوخته بود و دستان تپل و پشمالویش را کنار پرده نگه می‌داشت، میو‌میو می‌کرد.
عصبی درحالی‌که انگشتم را تهدیدوار برایش بالاوپایین می‌کردم، غریدم:
_پرده رو نکش!
بی‌توجه به من خرامان‌خرامان از روی لبه‌ی پنجره بر روی کاناپه کاراملی رنگ پرید و به تن خسته‌‌ای که حاصل خواب کمی پیشش بود، کش‌وقوس داد.
کلافه دستم را بر روی پشت گردنم کشیدم.
گویی از درون مغزم را می‌جویدم و افکار  بد مزه ام را به سختی در دهانم نگه داشته بودم.
کم مانده بود،تا همه آن را بر روی فرش ترکمن مورد علاقه عزیز بالا بیاورم.
آخ عزیز! نوه مورد علاقه‌ات مرده! پیش از تو!
هم زمان نگاهم را به او دوختم، بر روی صندلی چوبی ارسالی آن مردک نشسته بود و برنامه تکراری دورهمی را تماشا می‌کرد،در این هفته این هفتمین‌باری بود که این قسمت را تماشا می‌کرد.
بغض به گلویم چنگ انداخت، همان‌طور که گذر زمان به صورت او چنگ انداخته بود.
همیشه موفقیت‌های آنیه را بر سرم می‌کوبید.
در بهترین رشته درس می‌خواند! زیادی خانوم و کاردان است! زیبا و خانوم است، تو زیادی پرحرفی!
خواهرهایت درس خوانند، تو رها کردی و شب تا صبح پای آن کامپیوتر کوفتی می‌نشینی.
خواهرت مدل شده، عکسش را ببین!
چشم و ابرویتان شبیه است مگر نه؟
البته اگر این خطِ چشم‌های بلند و رنگی را نکشی بهتر هم می‌شوی!
تو هم باید مثل آنی و الا باشی…
حرف‌ها،طعنه‌ها و نصحیت‌های آزاردهنده‌اش با آن مقایسه‌های همیشگی که همیشه‌ی خدا من در آن مغلوب بودم، پیش نظرم جان گرفت.
بغضم را با تلخندم فروخوردم، مجری برنامه چیزی گفته بود و او با لذت در حالی که خیار پوست می‌گرفت، خیره به تلوزیون می‌خندید.
ته دلم دوست داشتم بگویم آنیه مرده! یک وسوسه مثل خوره به جانم افتاده بود.
به جای سوزش همه‌ی آن نیشگون‌هایی که به جان پهلوهای لاغرم می‌ریخت.
به جای همه آن طعنه‌ها…
تعریف‌های تمام نشدنی از دردانه پسری که مرا همچون کیسه زباله دم در این آلونک انداخته بود
دوست داشتم به جای همه آن روزهایی که موفقیت‌های آن دو را بر سرم کوبانده بود به او می‌گفتم، که خبر رسیده جگر گوشه‌ی پسرت مرده!
اما تنها بابغض بینی‌ام را بالا کشیدم.
بی‌حرف به سمتش رفتم و کنارش نشستم.
با‌لبخند در حالی که به مهمان تکراری برنامه خیره بودم گفتم:
_قرصات‌و خوردی؟
خیاری که پوست گرفته بود را به سمتم گرفت:
_آره.