تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و شصت و پنجم :
دهان باز کردم تا جوابش را بدهم، امّا تلفن قطع شد و بلافاصله بعد از آن دوباره صدای مهیب بمبی درست پشت سرمان آمد و ما ناگهان از جا پریدیم و با دو از کوچه خارج شدیم. سرم گیج میرفت، انگار در یک کابوس وحشتناک گرفتار شده بودم. به این طرف و آن طرف میدویدم، در خیابانهای نواشهر که غرق در دود و خاک بود و فریادهایی از چهارطرف آن به گوش میرسید؛ این شبیه یکی از خوابهای بچگیام بود. دقیقا! من این
لطفا صبر کنید...
