تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و شصت و ششم :
ناگهان چهره‌ی دکتر از هم باز شد. از جایش بلند شد و مبهوت گفت:
- قبول کرد؟
سر تکان دادم و گوشی را به سمتش گرفتم.
- آره، ولی اگه نتونیم راهی پیدا کنیم خودمونم می‌میریم. کی بود این؟
گوشی را از دستم گرفت و روی صندلی پرت کرد و دوباره به سمت مرد جوان رفت.
- چه می‌دونم کی بود، فقط گفتن تیمسار. مرتیکه‌ی زبون نفهم! حتی اگر می‌خواید مریض‌ها رو بکشید، بمب بارون؟! عقل توی سرت نیس
لطفا صبر کنید...
