تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و شصت و چهارم :
سرش را به دو طرف تکان داد و خواست جواب بدهد که دوباره همان صدای خنده را شنیدم و این بار نازنین نیز شنید. هول شد و مضطرب خواست حرفی بزند که انگشتم را روی بینی‌ام گذاشتم و گفتم:
- هیس!
بعد دستش را گرفتم و به‌طرف انتهای خیابان کشاندم. زیر لب گفتم:
- از این طرف می‌آد.
اضطراب در بالاترین حد ممکن خود بود. نوک دستان نازنین یخ کرده بود و من عرق سردی که روی پیشانی‌ام نشسته بود را به
لطفا صبر کنید...
سمیرل
0عجب😐😐😐😐😐😐😐چ رویایی شده با بمب میخوان نابودشون کنن چه انسانیتیه