پارت صد و شصت و سوم :

عکس را داخل جیب پیراهن کثیفم گذاشتم و نگاهی دوباره به لباس‌هایم انداختم. واقعاً این سر و وضع تهوع‌آور بود، ولی فعلاً چاره‌ای به‌جز کنار آمدن با آن نداشتم. همان‌طور که دکتر گفته بود باید شبیه مریض‌ها می‌بودم...
پارسا برگشت و دوباره به سمت پلیس رفت و من هم دراز کشیدم و به سقف خیره شدم و چند دقیقه بعد به خواب رفتم؛ امّا خوابی سرتاسر کابوس و آشفتگی که کمتر از نیم‌ساعت احتمالاً طول کش

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۹ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۷۹۷ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • اسرا

    0

    اوه اوه مریض هاجلسه گذاشتن🙏💞

    ۲ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    خیلی تخیلیش نکنید😁

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️