تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و شصت و سوم :
عکس را داخل جیب پیراهن کثیفم گذاشتم و نگاهی دوباره به لباسهایم انداختم. واقعاً این سر و وضع تهوعآور بود، ولی فعلاً چارهای بهجز کنار آمدن با آن نداشتم. همانطور که دکتر گفته بود باید شبیه مریضها میبودم...
پارسا برگشت و دوباره به سمت پلیس رفت و من هم دراز کشیدم و به سقف خیره شدم و چند دقیقه بعد به خواب رفتم؛ امّا خوابی سرتاسر کابوس و آشفتگی که کمتر از نیمساعت احتمالاً طول کش

لطفا صبر کنید...

اسرا
0اوه اوه مریض هاجلسه گذاشتن🙏💞