به سردی یخ به قلم ملیکا کاظمی
پارت سوم :
- آمادهای؟!
خیره به زخم بزرگ روی صورت صاحب لب زدم: «برای تموم کردن این بازی آمادهتر از همیشهام!»
حدوداً یک هفته طول کشید تا با هویت جعلیمان وارد آلاسکا شویم. البته من آنقد هویت جعلی داشتهام که دیگر نمیدانم کدامشان در اصل آن منِ واقعیست. انگار که درونم را منهای قلابی زیادی پر کردهاند. آنقدر زیادند که حس میکنم دیگر منی وجود ندارد. یادم باشد بعد از تمام این قضایا همهشان را دور ریزم و طوری از نو متولد شوم که انگار قبلاً هیچ برفین دیگری جز من وجود نداشته.
صاحب مرا در یک واحد کوچک تنها گذاشت. او قبل از رفتن برای هزارمین بار افضود که حواسم به الکساندر باشد و او خیلی مرد باهوشیست. نظر من این نیست. به عقیدهی من مردان باهوش زنهای معدودی را در کنار خود نگه میدارند. مردی باهوش است که زنهای اطرافش کم باشند. آخر هر انسانی که ذرهای احساس باهوشی کند هر فردی را در نزدیکی خود نمیپذیرد. این بدین معنا نیست که من انسان باهوشی هستم؛ شاید اگر من هم به مدرسه میرفتم میتوانستم با گرفتن نمرات بالا در دروسی مانند ریاضی و فلسفه صاحب را شگفتزده کنم؛ ولی هر چقدر هم نمراتم بالا باشد چیزی در زندگیام عوض نمیشد، در آن صورت من میشوم آن درسخواندهای که برده است. در آن صورت بیشتر مورد تمسخر قرار میگرفتم و تمام اینها نشان میدهد که من انسان باهوشی نیستم. هیچگاه باهوش نبودهام. من حتی سعی نکردم باهوش باشم و برای این متاسف نیستم.
شاید رقت انگیز به نظر برسد ولی من از وضعیت کنونیام راضیم. از برده بودن نه... از جنگیدن برای آزادی راضیام. از اینکه بیرون از اینجا هنوز چیزهای زیادی برای تجربه کردن وجود دارد راضیام. از اینکه عمرم به پایان نرسیده و میتوانم در آیندهای نچندان دور خود برای این منِ قلابی تصمیم بگیرم راضیام. شاید فردا راضی نباشم؛ اما امروز که بدون صاحب صبح را به شب رساندم و متوجه شدم زندگی بدون صاحب چقدر لذت بخش است، راضیام. اینکه روزهای طولانی چون این وجود دارد و من برای آن تلاش خواهم کرد، مرا راضی نگه میدارد. اصلاً نظم طبیعت همین است، انسان باید برای رسیدن به چیزی تلاش کند. اگر قرار بود هر کس به هرچه که میخواهد برسد که دنیا بر سرمان ویران میشد. صدای زنگ در مرا از افکارم بیرون کشاند. نفس عمیقی کشیدم. اسلحهام را برداشتم و آن را در کمری شلوار مشکی رنگم جاسازی کردم. نمیدانم چرا صاحب اینقدر اسرار داشت که باید حتماً اسلحه داشته باشم، انگار که با یک باند مافیایی روبهرو هستم نه یک انسان ساده. بیخیال سر تکان داده و در را باز کردم. مردی بلند قد را روبهروی خود دیدم. با اینکه ترس وجودم را در برر گرفت؛ ولی من همچنان سرد رفتار کردم:
- با کسی کار داشتید؟
مرد نگاهی به سر تا پایم انداخت و طوری که انگار با یک اشغال طرف است غرید: «برفین؟»
چشم ریز کردم. این عملیات را با نام اصلی خود پیش میبردم. نمیدانم چرا، ولی به گفتهی صاحب لازم بود که نام اصلی خود را بر پیشانی بزنم و جلو بروم:
- بله خودم هستم.
مرد با شنیدن صدای بیتفاوتم، دست دراز کرد و بازویم را گرفت و مرا به سمت جلو هل داد. سیستم دفاعی مغزم فعال شده و ضربان قلبم بالا رفته بود. هر اشباه کوچکی از جانبش منجر به حملهی من میشد. نفسم را به شدت بیرون دادم. چند نفس عمیق کشیدم. هر لحظه ممکن بود از قالب سرد و پوسیدهی خویش خارج شوم. با صدای بسته شدن در، سعی کردم کنترل افسار از دست رفتهام را در دست بگیرم. به سمت پلهها حرکت کردم. مرد با صدای خشن و لحن عصبیاش دستور داد: «بجنب... حرکت کن.»
پلهها را پایین رفته و سعی داشتم از آن مرد جلوتر راه بروم. وقتی به محوطه رسیدیم بازویم توسط او کشیده شد. دردم گرفت ولی به جای داد و فریاد دندانهایم را به هم قفل کردم. من یک برده بودم و کاری از دستم بر نمیآمد. نمیتوانستم با آن مرد مقابله کنم و از طرفی اگر او درد کشیدنم را میدید، گلویم را میدرید. به سمت ون مشکی رنگی حرکت کردیم. همه چیز برایم شک بر انگیز شده بود. داستانم شده بود داستان پارانوئیدی که در میان فرشتگان گیر کرده و بهشت برایش شک بر انگیز است.
تا زمانی این فکر با من بود که افراد اطراف ون را ندیده بودم. لحظهای با خود اندشیدم، نکند این واقعاً جهنم است و من در خیال بهشت وارد آن شدم؟ مرد غرید: «چرا خشکت زده سوار شو!»
اگر بگویم نخواستم فرار کنم، دروغ گفتهام. میتوانستم فرار کنم. میتوانستم یا نمیتوانستم مهم نیست، مهم این است که نگذاشتند فرار کنم. آن مرد جای جبرئیل، عزرائیل بود و مرا به سمت ون هل داد. به اجبار سوار ون شدم. در آن لحظه دیگر برفینی وجود نداشت؛ تمام آن چیزی که از من باقی مانده بود، ترس و وحشت بود:
- خب میبینم که دختر خوندم خوششگلتر از اون چیزی هست که فکرش و میکردم.
اینکه دستم را به کمرم برسانم و اسلحهام را در بیاورم و چشمان دریدهی آن پیر مرد را نشانه روم، از گوشهی مغزم گذشت؛ ولی من به آن عمل نکردم. بدون آنکه درونیاتم را بروز دهم همانند رباتی که تازه از کارخانه آمده حرفهایم را بازگو کردم: «فکر نمیکنم زیبایی ظاهری دختری مثل من برای شما مهم باشه... چون آدم به زیبایی یا زشتی دخترش دقت نمیکنه.»
به طور نامحسوسی واژهی «دخترش» را بر زبان بردم تا به او بفهمانم من قرار نبود معشوقهاش باشم. مرت نیشخند زد. به سمتم خم شده و ترهای از موهای سفید رنگم را لمس کرد. همانند برفی ضعیف و ناتوان در زیر نگاه پر شهوتش آب شدم، جان دادم و نگذاشتم ذرهای از سرمای نگاهم کاسته شود:
- تو گفتی، آدم؟!... مگه صاحب بهت نگفته با آدم طرف نیستی اینجا؟
با شنیدن صدای مرموز و لحن عجیبش به خود لرزیدم. کنترل خود در آن وضعیت افتضاح سخت بود. من نمیدانستم چه کنم. پناهی نداشتم. نه پناهی داشتم و نه پناهگاهی. من نتنها مرت را، بلکه خود را هم نمیشناختم. آب دهانم را قورت دادم و برخلاف آتشی که درونم شعلهور بود؛ سرد گفتم: «صاحب گفته بود ولی من باور نکردم حیوانات دوپا هم وجود دارن.»
دروغ گفتم. صاحب هیچگاه از اینکه با چه کسانی روبهرو هستم حرف نمیزد. او فقط مرا به درون جهنم میفرستاد. بدون اینکه با شیاطین آنجا آشنایم کند مرا میسوزاند:
- فردا شب آماده باش... میام میبرمت به عمارت خودم. اونجا جزئیات نقشه رو بهت میگم.
بیحرف چرخیدم تا بروم که ادامه داد: «این و یادت باشه قبل از اینکه به عمارت من بیای، با الکساندر روبهرو نشی... چون اگر یک درصد احتمال این وجود داشته باشه که اون بهت شک کنه، تمام نقشههامون نقش بر آب میشه.»
از ون پیاده شدم. نفسم بالا نمیآمد. سینهام میسوخت. انگار که با چاغو جناغ سینهام را شکافته باشند، آنقدر میسوخت که دوست داشتم وسط آن محوطه بایستم و تا میتوانم داد بزنم. از شدت درد داد زده و همانند دیوانگان بر سر و صورت خویش بزنم. موقع برگشت آن مرد همراهم نیامد. برایش مهم نبود من به کجا میروم. مهم این بود که مرا به مقصد ببرد. وقتی که کارشان با من تمام شد، همانند تکه آشغالی اضافی از ون بیرونم کردند. بعد از کاظم یاد گرفتم تمام انسانها همین هستند. همهی آنها به خاطر هدفی در کنارت میایستند، زمانی که کارشان با تو تمام میشود چنان از زندگیشان بیرونت میکنند که انگار هیچگاه وجود نداشتی. آنها تا زمانی با تو خوب رفتار میکنند که بتوانی پل شوی و آنها را به اهدافشان برسانی. بعد از آن است که میفهمی چقدر تنهایی!
به سمت خانهای که به صورت موقت در دستانم بود حرکت کردم. اولین کاری که کردم زنگ زدن به صاحب بود. من باید میفهمیدم اینجا چه خبر است؟ اگر آن مردی که با او روبهرو شدم یک انسان عادی بود پس چرا باید اینگونه با حالتی مافیایی، به دنبال من بیاید؟ چرا حس کردم او شیطانیست که شاخ و دم ندارد؟ چرا نتوانستم به سبزی نگاه شومش اعتماد کنم؟ صدای صاحب مرا از افکار برزخیام بیرون کشید:
- الو برفین اونجایی؟!
باید اعتراف کنم که صدایش حتی در زمان نگرانی هم ترسناک به نظر میرسد:
- اینجا چه خبره صاحب؟... مگه نگفته بودی با یک عادم عادی طرف هستم؟
صاحب نفسش را با کلافگی بیرون داد و گفت: «فردا شب متوجه همه چیز میشی برفین... تا اون موقع خوب تمرین کن تا دسته گل به آب ندی...»
مطالعهی این پارت حدودا ۸ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۸۰۴ روز پیش تقدیم شما شده است.

ملیکا کاظمی | نویسنده رمان
نظرت مایه دلگرمی منه عزیزم امیدوارم در ادامه هم خوشت بیاد
۷ ماه پیشثریا
0فعلا نظری ندارم
۱ سال پیشآ. K
0بازم عالی عالی
۲ سال پیشمحنا
0م
۲ سال پیشسای
0قشنگ
۲ سال پیشمحدثه
0من ک هنوز چیزی نفهمیدم ولی قشنگه
۲ سال پیشManijeh Jafari
0من دارم میرم این رمان و بخونم
۲ سال پیشبانو
0عالیه
۲ سال پیشفرگُل
2عالیه ومی تونم بگم خیلی هم جالب انگیزه وخفن به نظر میرسه،تغیر چهره ونقشه هاش رو دوست دارم🤌💜
۲ سال پیشعالیس
1عالی
۲ سال پیشهلیا
0وای وای چه ترسناک
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...

سارا
0تا الان خیلی قشنگ بود