تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و بیست و هشتم :
من نمیدانستم پدرم چه در سرش بود؛ ولی این آخرین شانسی بود که داشت برای این که به خودش بیاید و از همراهی با این آدمها دست بردارد. دیگر هر اتفاقی که میافتاد مقصر خودش بود. او حاضر نبود کاری کند و خودم باید دست میجباندم. باید سعی میکردم حقیقت را هر طور شده به مردم بگویم. این که چه اتفاقی واقعاً افتاده و وقتی مردم میفهمیدند آن وقت شاید میشد جلوی پناهنده را گرفت. هر چند مطمئن نبودم؛ اÙ
مطالعهی این پارت حدودا ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۸۸۳ روز پیش تقدیم شما شده است.

مریم دولتیاری | نویسنده رمان
😂😂 خودمم دلم خنک میشه
۲ سال پیشAlieh
0ویییی نازنین چیکار داشت اونجا میکشتس دانیار اونو🙁🫠❤️
۲ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
حقش نیست؟😁😂
۲ سال پیشاسرا
0عجب نازیین !!!!!🙏💋
۲ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
دانیار امیدوارم زندهش بذاره😁🤣
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...

ملیکا
0آخیش بزن نازنین رو جیگرم خنک شه😁