پارت صد و بیست و هشتم :

من نمی‌دانستم پدرم چه در سرش بود؛ ولی این آخرین شانسی بود که داشت برای این که به خودش بیاید و از همراهی با این آدم‌ها دست بردارد. دیگر هر اتفاقی که می‌افتاد مقصر خودش بود. او حاضر نبود کاری کند و خودم باید دست می‌جباندم. باید سعی می‌کردم حقیقت را هر طور شده به مردم بگویم. این که چه اتفاقی واقعاً افتاده و وقتی مردم می‌فهمیدند آن وقت شاید می‌شد جلوی پناهنده را گرفت. هر چند مطمئن نبودم؛ اÙ

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۷ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۸۸۳ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • ملیکا

    0

    آخیش بزن نازنین رو جیگرم خنک شه😁

    ۲ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    😂😂 خودمم دلم خنک می‌شه

    ۲ سال پیش
  • Alieh

    0

    ویییی نازنین چیکار داشت اونجا میکشتس دانیار اونو🙁🫠❤️

    ۲ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    حقش نیست؟😁😂

    ۲ سال پیش
  • اسرا

    0

    عجب نازیین !!!!!🙏💋

    ۲ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    دانیار امیدوارم زنده‌ش بذاره😁🤣

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️