پارت صد و بیست و هفتم :

اجازه ندادم پدرم جواب دهد، به طبقه‌ی بالا اشاره کردم و گفتم:
- راه بیفت! شاید دستم به پناهنده نرسه، ولی به تو که می‌رسه. برو لباس‌هات‌و بپوش می‌ریم پیش شهردار این شهر، پلیسش... هر خری که می‌تونه جلوی اون پناهنده روانی‌رو بگیره. می‌ریم پیشش و همه چیزرو می‌گی. باید بگی مریضی‌ای در کار نیست، دارن مردم‌و مسموم می‌کنن.
مادرم مبهوت گفت:
- دانیار چی می‌گی؟!
رو به او کردم و خ

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۶ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۸۸۶ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • نفیسه

    0

    عالی بود

    ۲ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    ممنون از نظرتون 🥰🩵🩵

    ۲ سال پیش
  • Alieh

    0

    آخ چقدر برای دانیال سخته ک پدرش چیزی نمیگه🫠🥹

    ۲ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    دقیقا

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️