تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و بیست و نهم :
کمند و محیا ناگهان جیغ کشیدند و نازنین شروع به تقلا کرد و با خر خر گفت:
- دانیار، دارم خفه میشم!
بدون توجه به صورت قرمزش، بیشتر گلویش را فشار دادم و در صورتش فریاد زدم:
- چطور تونستی عوضی؟! طرف تو من بودم! چرا متین؟! چرا؟!
محیا بازویم را کشید و خشمگین گفت:
- ولش کن دانیار!
صورت نازنین زیر دستهایم سرخ شده بود و با تقلا سعی میکرد دستهایم را از روی گلویش بردا

لطفا صبر کنید...

Alieh
0اوه جالب شد یعنی میتونن جلوش رو بگیرن امیدوارم نادری فرار نکنه نازنین هم بهشون کمک کنه ولی نازنین هم حقشه بمیره🫠🙁