تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و بیست :
روی صندلی مقابل آی.سی.یو افتاده بودم و گیج ومبهوتِ داد و فریادها و مشتهای وحشتناکی که کامران به صورتم زده بود، خیره شده بودم به سقف بیمارستان. حتی یک کلمه نیز حرف نزده بودم و بدون کوچکترین مقاومتی اجازه داده بودم هر چقدر دلش میخواهد بزند و اگر حراست بیمارستان از راه نمیرسید و بیرونش نمیکرد میگذاشتم بیشتر هم بزند. حقم بود! هر بلایی سر من میآمد حقم بود. من به هیچ دردی نمیخوØ
مطالعهی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۹۰۲ روز پیش تقدیم شما شده است.

مریم دولتیاری | نویسنده رمان
مخالف بود؛ ولی به دانیار اعتماد کرده بود و دانیار باهاش در مورد ارتباط خودش و کمند صادق نبود... اما خب، حق با شماست حق کشتن کسی رو نداشت🥲 متین.. خب، باید میرفت🙃
۲ سال پیشسمیرا
0پس خون وخونریزی شروع شد،هعی چ تلخ ایکاش اینطورنمیشد
۲ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
:))
۲ سال پیشفاطیما
0این نظر ممکن است داستان رمان را لو داده باشد

مریم دولتیاری | نویسنده رمان
ببخشید🥲
۲ سال پیشاسرا
1😭😭😭😭😭🖤🙏😘
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...

سمیرا
0این نظر ممکن است داستان رمان را لو داده باشد
نازنین چراانقدبی رحم شد مگ مخالف کارای اونانبود،حتی اگ گولش زده باشن هم حق کشتن متینو نداش،چرامتین،گناه نداش؟🥺🥀ناراحت کنندس