تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و نوزده :
تنها کاری که میتوانستم این بود که فریاد بزنم و گریه کنم.
متین بیجان مقابلم روی تخت بیمارستان افتاده بود و من با مشت به دیوار میزدم، به پنجره میکوبیدم و دنیا دور سرم میچرخید. خطوط صاف نوار قلب روی صفحهی مانیتور با سرعت هر چه تمام میگذشتند و گویا قصد برگشت هم نداشتند.
همهی اینها تقصیر من بود. من قاتل شده بودم، من قاتل جان دوستم بودم!
پزشک مدام درجهی شوک را بالا Ù
مطالعهی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۹۰۴ روز پیش تقدیم شما شده است.
اسرا
0وای بیچاره دانیارولی آخرخوب آمدممنون مریم بانو😘
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
این که متین مرد خوب بود؟ ممنون😂💚
۳ سال پیشاسرا
0نه خاننی اینکه به کمندگفت چرامنوبوسیدی
۲ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
چون متین به خاطر اون جونش رو از دست داد... نازنین دید کمند و دانیار با همن
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...

نفیسه
0عالی بود