پارت صد و نوزده :

تنها کاری که می‌توانستم این بود که فریاد بزنم و گریه کنم.
متین بی‌جان مقابلم روی تخت بیمارستان افتاده بود و من با مشت به دیوار می‌زدم، به پنجره می‌کوبیدم و دنیا دور سرم می‌چرخید. خطوط صاف نوار قلب روی صفحه‌ی مانیتور با سرعت هر چه تمام می‌گذشتند و گویا قصد برگشت هم نداشتند.
همه‌ی این‌ها تقصیر من بود. من قاتل شده بودم، من قاتل جان دوستم بودم!
پزشک مدام درجه‌ی شوک را بالا Ù

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۹۰۴ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • نفیسه

    0

    عالی بود

    ۲ سال پیش
  • اسرا

    0

    وای بیچاره دانیارولی آخرخوب آمدممنون مریم بانو😘

    ۳ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    این که متین مرد خوب بود؟ ممنون😂💚

    ۳ سال پیش
  • اسرا

    0

    نه خاننی اینکه به کمندگفت چرامنوبوسیدی

    ۲ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    چون متین به خاطر اون جونش رو از دست داد... نازنین دید کمند و دانیار با همن

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️