پارت صد و بیست و یک :

اشک از چشمانم سرازیر شد و دوباره شروع به گریه کردن کردم. داشتم دیوانه می‌شدم. مگر دیوانه شدن چه شکلی بود؟
تکیه از صندلی گرفتم و از روی صندلی بلند شدم. سرم گیج رفت و برای این که نیفتم دستم را به دیوار تکیه دادم. چند لحظه بعد که حالم بهتر شد، شروع به راه رفتن کردم.
می‌دانستم خانواده متین کجا هستند. آن طرف‌تر کنار پذیرش داشتند با سروان غلامی حرف می‌زدند. باید می‌رفتم، باید به آن‌Ù

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۹۰۰ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • نفیسه

    0

    عالی بود

    ۲ سال پیش
  • ملیکا

    0

    دلم می خواد کمند و بگیرم بزنم این وسط خب دانیار میخواد توضیح بده عین آدم گوش کن😒

    ۲ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    کمنده دیگه😂

    ۲ سال پیش
  • اسرا

    1

    🖤🙏😘

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️