ققنوس در بند به قلم محدثه کمالی
پارت هشتاد و هشتم :
بزاق دهانم را قورت داده و با اینکه فهمیده بودم اما با گنگی نگاهش کردم که لبخندی زد و گفت:
- دلخوری هنوز؟
لب گزیده و آرام بلند شدم. خواستم بروم که استینم را کشید و نگاهم کرد.
- متوجه حرف‌هام شدی؟
سری تکان دادم. دستش را از دور استینم جدا کرده و برف روی شانه‌هایم را تکاندم. کتم را بیشتر دور خودم کشیدم. آسمان تاریک بود و ستاره‌ای در آسمان دیده نمیشد. امشب آسمان هم غم داشت؟!
لطفا صبر کنید...
