ققنوس در بند به قلم محدثه کمالی
پارت هشتاد و هفتم :
سرم را منفی تکان دادم.
- الان نه لطفا. تازه کمی خالی شدم.
خواستم رو برگردانم که اخمی کرد و و روبه‌رویم ایستاد.
- صبر کن.
لحن دستوری‌اش باعث شد تا چشمانم دوباره پر شود. خدای من! اشک‌های من تمامی نداشت گویا که بی اذن من بی‌محابا می‌ریختند. او که چیزی نگفته بود، پس چرا من انقدر دل نازک شده بودم! تقریبا زجه زدم:
- نمیخوام بشنوم.
نزدیکم شد و شانه‌هایم را در بر گرفت. اخم
لطفا صبر کنید...
