تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت بیست و هشتم :
نفهمیدم باید دقیق چه بگویم. هنوز برایم تعجّب برانگیز بود که این حرفها را از محیا میشنیدم. چند لحظه در سکوت نگاهش کردم و بعد گفتم:
- احمق نبودی، فقط از آدم اشتباهی خوشت اومده. لازم نیست اینقدر خودت رو سرزنش کنی.
صدای تلخندش را شنیدم.
- خب این که یه آدم اشتباهی رو دوست داشته باشی یعنی احمقی.
چقدر به خودش سخت میگرفت محیا. معلوم بود هم که باید بگیرد، اخلاقش همین بود. گفتم:

لطفا صبر کنید...

اسرا
0عحب دانیآرگیرافتادافرین پسرخوب خوب فکرکن تومی تونی