پارت صد و پنجاه و پنجم :

قاب عکس را اشاره می‌کند و تلخ خنده‌اش صورتش را درهم می‌کند:
- اینجا یه بالشت زیر لباسش گذاشت تا شکمش به یه زن حامله که تو ماه هفتمه بزنه!
یکباره سمت یونس که مات شده‌است، می‌شود:
- ولی دخترم...عسل من...عسل من و مونا سالم و شیطون بود... وروجک... .
باز می‌خندد؛ اما انگار دردهایی تلخ را بیرون می‌ریزد:
- تو پهلوهای مونا قایم شده‌بود و مادرش رو حرص می‌داد که نکنه وزن نگرفته باشه!

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۸ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۱۰۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • م

    1

    فکر کنم مرضیه همه گندکاریای محمودو به مونا لو داده و اونم به پلیس لوش داده ولی خودش چرا مرده؟ حامله هم بوده 😠🥺🙏🏻

    ۳ ماه پیش
  • م

    1

    حالا یدفعه چی شد یاد پدر وفا افتاد،می خواد دهنشو ببنده لو نده اینجا بوده یا پدرش از گذشته اینا خبر داره 🤔

    ۳ ماه پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️