رودولایت به قلم زهرا خزائی
پارت بیست :
ماشین رو روشن کردم.نمی‌خواستم برم خونه.
اصلاً حوصله‌ی نگاه‌های مامان، سوال‌های بی‌جاش، یا حتی سکوت اتاقم رو نداشتم.
فقط یه جا به ذهنم رسید.
گالری.
جایی که بوی رنگ و بوم می‌داد.
جایی که رونا بود.
و رونا تنها آدمی بود که اگر حالم به مرگ هم نزدیک می‌شد، می‌تونستم بی‌هوا برم بغلش کنم و فقط گریه کنم.
....
وقتی رسیدم گالری، عصر کش‌دار
لطفا صبر کنید...
