ماه محال به قلم زهرا خزائی
پارت بیست و هفتم :
ناگهان، صدای زنگ تلفن خانه‌ی قدیمی، مثل پتکی بر سرش فرود آمد.
تلفن هی به صدا درمی‌آمد و انگار می‌خواست از جا کنده شود. کیوان، خواب‌آلود، به سختی از جا برخاست.
چشم‌هایش را مالید و به سمت تلفن رفت. با صدایی گرفته و خسته، گوشی را برداشت:
_بله…؟
صدایی آشنا، اما پر از هیاهو و داد و بیداد زیر دستش پیچید:
_بدبخت شدم جناب سرهنگ،بدبخت شدم!
کیوان پلک بر هم زد. هنوز گیج بود.
لطفا صبر کنید...
