ماه محال به قلم زهرا خزائی
پارت بیست و ششم :
مادرش هنوز دستش را روی سینه نگه داشته بود. نگاهش پرِ دلخوری بود و صدایش لرز خفیفی از رنج داشت:
_علیک‌سلام…
همینم زیادیه برات.اگه دلِت می‌خواست… الانم نمیومدی.
بیا تو… بیا، که معلوم نیست دوباره کی یادت بیفته مادرت هنوز زنده‌ست.
کیوان بدون اعتراض، فقط یک‌نفس آرام و سنگین کشید و داخل شد.
انگار پا گذاشتن در آن خانه با خودش وزنه‌ای روی شانه‌هایش می‌گذاشت.
دیدن هم
لطفا صبر کنید...
