ماه محال به قلم زهرا خزائی
پارت بیست و چهارم :
میرزا فوراً در را بازتر کرد و به احترام عقب رفت.
_نه، نه سرهنگ جان… اختیار دارید. بفرمایید داخل. خوش اومدین.
کیوان با گامهایی استوار وارد شد.
چکمههایش روی سنگِ سردِ سرسرا صدا میداد؛ هر قدم انگار وزن چند ماه فشار و خشم را حمل میکرد.
نگاهش آرام و سنگین روی اتاقها چرخید؛ فرشهای کهنه، سینی چای نیمهخورده روی میز، و فانوس کمنور گوشهی سالن دیده میشد
میرزا پشت سØ
لطفا صبر کنید...

ماهرخ
0چقدر لج دراره این کیوان 😏😏😏😏