پارت سی و پنجم :
«سپیدار»
نگاهی به اطراف انداختم. اسلحهام را محکم فشوردم و پشت کارتونها پنهان شدم. صدایشان را به آرامی میشنیدم:
- اون مهمونی واجب شده، قربان؟!
صدای نفسهای سنگین مرد اجازه نمیداد تمرکز کنم. آب دهانم را فرو خوردم. چشم بستم و به تمامی صداها که در اطرافم بود اجازهی ورود به مغزم را دادم. صدای قدمهای عصبی نگهبان سوم. نفسهای سنگین مردی که روی صندلی چوبی نشسته بود. صحبتهای
لطفا صبر کنید...
